10 წუთით
30.04.2018, 10:53
„დრონი მეფობენ და არა მეფენი“
არსდროს მდომებია დრო გაჩერებულიყო, პირიქით ბავშვობაში მინდოდა ერთი დღე, ერთი წამის ტოლი ყოფილიყო, მაგრამ არამც და არამც. ახლაც იწელება და ისევ უშნოდ მიიზლაზნება ეს 24 საათი, თუმცა მაინც რჩება „მოგონებები გარდასულ დღეთა“
და ეს მე ვარ. მე, ურალდ მე, მოსწვლე, გოგონა, ადამინი ,ან რავიცი რაც გინდას ის ვიქნები და გაინტერსებთ, რატომ ვჩხრიკნი ამ სიტყვებს ? იმიტომ რომ, მოგიყვეთ ერთი ისტორია ჩემს შესახებ. ჩემი პირადი ხათბალის შესახებ. ჩემი გაუნელებელი კითხვის შესახებ, რომელიც სწორედ მაშინ გამიჩნდა როცა უბრალოდ გახევებული თვალებით ვათვალიერებდი გარემოს
მიწევს გავიხსენო ბავშვობა
და ჩემი სკოლა ...
რა თქმა უნდა ჩევულებრივი დღე, ახალი და საშინელი ვარცხნილობით მივდივარ სკოლაში. ოხ სკოლა... იქ მეგობრები მყავს რომელებთან ერთადაც კარგად ვერთობი. მე მიხარი მათთან ყოფნა. ალბად ურთიერთობა კარგად გამომდის.
კლასში, ჭკვიანი, მოწესრიგებული, პასუხისმგებლიანი და მიზანმიმართული ბავშვის იმიჯი მაქვს, რომელიც ყველაფერს გაააკეთებს იმისთვის, რაც მას უნდა, ამასთნ გულცივი ადამინი, რადაგნ ჩემს გრძნობებს ყოველთვის ვმალავ. ხო, ალაბდ ნამდვილად ასეთი ვარ, თუმცა ზოგჯერ ჩემთვსაც კი საშინლად რთულია ყვლაფერი. საინტერესოა რატომ ვარ ასეთი, მაგარამ ვთვლი რომ, ასე გაცილებით მარტივია. ასე ვახერხებ, შვეინარჩუნო მომცინარი სახე, რადგან ხშირად მითხრან, რამდენად სიცოცხლით სავსე ვარ . მაქსიმალურად ვცდილობ ვიყო იინდივიდუალური და თუ რამეზე უარის თქმა, უკან დახევ, ან გაჩერება მიწევს, ჩვეულებრივ ვჩერდები ვჩერდები, გამორჩეული ჩვეულებრივბობით.
სკოლის დაწყებამდე ჯერ ნახევარი საათია, მაგარმ სანამ ბავშვები შევიკრიბებით, სულ ათი წუთი. მე ან ვაგვიანენ ან დროულად ,მივდივარ ადრე არასდროს, მაგარამ გამონაკლისი ყოველთვის გვხდება და აი ასეთი სწორედ დღევადნელი დღეა. კლასში ერთი გოგო დამხვდა. ამ ბავშვთან ახლოს არასდროს ვყოფილვარ, არა მარტო მე,სხებიც ასევეა, არც კი ვიცი რა არის ამის მიზეზი. ის რომ ბავშვობაში ცუდი სახელი ქონდა, ან უბრალოდ ჩვენთან ურთიერთობა არ უნდოდა, ან ჩევნ არ გვინდოდა. არ ვიცი, სასმელი წყლის მაარგი გამოილევა, მაგარამ ადამინთათვის მიზეზებს რა გამოლევს. მოკლედ ეს ბავშვი ასე იყო და 10 წლის მანძილზე დაგროვებული გამოცდილების წყალობით, ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ მასთნ საუბარს წამოვიწყებდი, თუმცა რადაგან ადამიანი ვარ რომელსაც ხის ალაპაარკებაც შეუძლია, მოვალების მოხდის მიზნით უბრალოდ ვკითხე:
-რას შვები?
-რავი აბა ვარ შენ?
-ხო მეც-ახლა მგონია 10 წუთაინი მდუმარება მელის, ეს არც ისეთი ძნელია, მაგრამ ის ფანჯრსკენ იხედებადა ამბობს
-რა ლამაზია არა ? -და თოვილიან გარემსო უყურებს
-ხოო ძალაინ, თოვლზე ლამაზი არ ვიცი რამე თუა
-იცი ახალ ისეთი გახარებული ვარ
-ვაა მართა ? რა მოხდა კი მაგრამ? -ამ კითხვის დასმა თან მეუხერხულა. არა მგონია ჩემთვის რამის თქმა ნდომებოდა
-შეყვარებული მყავს და ეს ისეთი კარგიაა, გაცილებით ლამაზი და მსუბუქია ყველაფერი. სულ მინდა რომ, მასთან ვიყო, აქ წამსოვლაც უკვე ყოველდღე მიხარია
-ვაუ რა მაგარია - ამ დროს ჩემი ტუჩები აღტაცებას გამოხატავდა, თუმცა თვალები გაოგნებას, რადგან ჩემთვის სასიყვარულო გამოშტერებები ამაზრზენი იყო
-შენ არავინ გყვრაებია ვინმე ასე ?
- კი როგორ არა! ჩემი თავი!
-ხო შენ ცოტა სხვანაირი ხარ
-მიყვარს ხალხი რომ უცნაურს მეძახის
-ჩემი აზრით კარგია როცა ვიღაც სხვაც გიყვარს, ამ დროს ყეველაფერი სხვანაირია
-არ ვიცი, მაგრამ შენ რომანტიკოსად ქცეულხარ
-არ ვიცი, მაგარამ მე ჩემი თავი მომწონს
-მართალია ეგ მთვარია. მაგრამ სიყვარულსაც ფარგლები აქვს
-ეგ შენთვის ჩემთვის კი არა
-ალბად მე შენ ვერასდრსო გაგიგებ, არ ვაპირებ როდესმე როამნტიკოსი გვხდე-არა და ადამიანებს ყოველთვის მარტივად ვუგებ
-არა და შენ ჩემზე დიდი რომანტიკოსი ხარ, უბრალოდ მალავ, კომპლექსიანი ხარ
-ჩემი სულელი ფსიქოლოგიც მააგას ამბობ. არ მესმსი რაში უხდიან იმ ქალს ფულს-იცინის-შენ აქამდე როგორი იყავი?
-ჩვეულებრივი, შენი მეგობრებისგან განსახავვებული, მაგარამ მაინც ჩევულებრივი
-გამოდის განსხავებული მარტო მე ვარ?
-არა შენ უფრო გარეკილი ხარ- ორივე გულიანად ვიცინით და უცებ აღელვებულმა წამოიძახა
-დაიანხე?!
-რაზე ამბობ ?
-ჩიტი რომ გაფრინდა
-არა, ყურადღება არ მიმიქცევია
-მე კი დავინახე და იცი არ ვიგრძენი? ის რომ ეშინოდა
-და გარეკილი მე ვარ ხო ?
-შენ გარეკილი ხარ, მე კი, შეყვარებული
-სინონიბები გამოდის!-სიცილი ვეღარ შევიკავე, თუმცა მალევე დასვერიოზულდი-მე შენს ადგილას ჩიტის შიშზე კი არა, იმაზე ვიფიქებდი საუცხოო კარიერა როგორ შევიქმნა, ისეთი ჭკვიანი ხარ უნდა გამოიყენო
-გამოვიყენებ რა თქმაუნდა, თუმცა ეგეთები შენთსი არის. მე კი ისიც დავინახე, თოვლის ფიფქი როგორ დაეცა მიწააზე, როგორ ენაცვლება ერთი ფანტელი მეორეს, როგორ უხდება მწვანე ნაძვს თეთრი სამოსი და იმასაც ვხვდები, რომ ეს მხოლოდ ერთი ფანჯრის ისტორიაა და უკვე მიყვარს ის რაც მომავალში მელოდება, როცა თუნდაც უბრალოდ სკოლის კედლებს გავცდები . თუ თოვლის ფიფქებს დააკვირდები, თითქოს დრო უფრო სწრაფად გადის, თითქოს რცხვენიათო და უნდათ რომ, სწრაფად ჩაგიარონ. იცი შენ სუსხიანი ქარი გგავს
-მე მგავს ?
- ხო, ისიც ცივია, თოვლიან ხეებს ყინავს, თუმცა მაინც სასიამოვნოა, კარგი მოსაუბრეა, მე მიყვარს ქარიანი ამინდი, ის ბევრჯერ ყველაფერს ანგრევს, შენსავით, თუმცა მე ის მომწონს, მომწონს რომ, ვუყურებ.
-უკეთესი შედარებაც შეიძლებოდა -ამას თნ წუნით, თან იუმორით ვამბობ.
-შენს თვზე დიდი წარმოდგენა ნუ გექნება
-მადლობა, მიყვარს ის ადამინები სიმართლეს რომ მეუბენებიან
-არაფრის. შენ მე ისევ გიჟი გგონივარ ?
-არა უკვე შეყვარებული
-სიყვარული ძალიან კარგი რომააა მიხვდი?
- კი, მაგარმ, ჩემთვსი რომ არააა იმასაც მივხვდი
-შენ მშიშაარ ხარ, გეშინია რომ ვინმე გულს გატკენს და უარს ამბობ მსოფლიოს მამაოძრავებელ ძალაზე - ამდენი გულახდილი საუბრები უკვე ყელში ამომივიდა
-ხოო ვისთვის როგორ
-ხოო- დამენთნხმა. უკვე აღრ მინდოდა დიალოგის გაგრძელება და კიდევკარგი სხვა კლასელებიც მოვიდნენე.
მეც ისევ ჩემს ჩვეულებრივ მდგომარეობას დავუბრუნდი. ისევ ის ენამწარე და სარკასტული გოგონა გავხდი რაც ადრე ვიიყავი. ვიცი რომ სხვაგვარი, ვერც ვერასდროს ვიქნები
დავჯექი ჩემს ადგილას, საუკეთესო მეგობრის გვერდით, ზედმიწევნით ჩავაბარე მასწავლეებლს სისიხლის მიმოქცევის ორივე წრე (ასეა როცა სააატესტაოების ციებ-ცხე;ება გიახლოვდება) და როცა ისევ ჩემს მერხს დავუბრუნდი, იმ გოგონას გავხედე, დილით რომ ველაპარაკებოდი მთელი 10 წუთი. ის ფანჯრისკენ იყურებოდა. მაგრამ რას, ან რატომ უყურებდა, ვერ მივხვდი. ის ალბად ქარის შრიალს უფგდებდა ყურს, ალბად ევედრებოდა, არ მოეტეხა საბარლო ხის ტოტები, არ გაეჩანაგებინა ხეები, მაგრამ როგორც მე, ალბად ქარსაც არ ესმოდა მისი.მას მე ირონიით გავყურებდი, მის მოციმციმე თვალებს, მაგრამ შეშინებულ სახეს. ისევ არ მესმოდა, როგორ შეიძლებოდა ადამიანს მეგობრებთნ ერთად დალევა, ცეკვა და სიმღერა, რამეში გაგეცვალა, ანუ უარი გეთქვა ბედნიერებაზე.
ამ კითხვას პასუხ ვერ გავეცი და პასუხის ძიებას თვი დავანებე. ბავშვებს მე-4 გაკვეთილზე გაპარვისკენ მოვუწოდე და ყველანი წავედით.
ხო, ასე წავედი, თითქოს არაფერი განსაკუთრებული, მაგარამ, თუ გახსოვთ წინათ ავღიშნე, ამ ამბით ჩემი გაუნელეებელი კითხვის შესახებ უნდა გიამბოთ თქო.,
დღეს მე წარმატებული კარდიოქირურგი, ნინო დადიანი ვარ. უამრავი ჯოლდოს მფლობელი, ჩემი პროფესიის უბადლო მცოდნე. საღამოობით თუ სასწაულებრივად მცალია, ხალხთან ერთდ ვსვამ. დილით კი, ათობით პაციენტს ვცდილობ დავეხმარო. ხელით ვეხები გულს. საოცარი შეგრძნებაა როცა, გულის მასაჟს ხელით აკეთებ, როცა შენ ადამიანის უკანასკნელი იმედი ხარ, მაგრამ შენ თვითონ ამას მაშინ იაზრებ, როცა ყველაფერი კარგად ან ცუდად დასრულდება. ვჭრი და ვკერავ. მიყვარს ჩემი საქმე.
მაგრამ დღეს ...
როცა საოპერაციოდან გამოვედი, ქუდი იმედგაუცრუებით მოვიხსენი და ახალგაზრდა ქალის სიკვდილი, მის ოჯახს შევტყობინე, დავინახე, როგორ თანაუგეძნობდნენ ისინი ერთმანეთს. ეს არაერთხელ მენახა, მაგარამ თთქოს თვალი პირველად გავუსწორე, თითქოს პირველად დავინახე, როგორ იმუხლებოდა ვიღც კაცი სულის ტკივილსგან, რომელსაც ვერცერთი ექიმი შველის, მასთან პაატარა გოგონა მივიდა და მოეხვია, არ მისცა წაქცევის უფლება. მაშინ დავფიქრდი, მე ვინ წაომაყენებდა ასეთ დროს? გამიჩნდა კითხვა, რატომ არავის წამოვუყენებეივარ ასეთ დროს? გამახსენდა ჩემი მეოცნებე, სიყვარულით გატენილი კლასელი და გამიჩნდა კითხვა
რა არის ბედნიერება?
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: elenetedoradze
ნანახია: 730 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 1.0/1
სულ კომენტარები: 0
avatar