ანგელოზი ეშმაკის ღიმილით 1თავი
21.07.2018, 16:04
- დილამშვიდობის მას.
_ ღიმილით შედის საკლასო ოთახში ნუცა.
დაგვიანებას არ იმჩნევს და მასწავლებეს ეკრიჭება.
- დილამშვიდობის ნუცა.
მიდი დაიკავე შენი ადგილი.
_ გოგოს ზრახვებს მიხვდა ამიტომ მანაც არაფერი შეიმჩნია.
- რატომ დააგვიანე?
_ ჩურჩულით ეუბნება მისი საუკეთესო მეგობარი ანკა.
- არ იცი ჩემი იდიოტი დის ამბავი?
რაღაც მაისური დაკარგა და მე დამაბრალა.
- აუ ეგ გოგო რა ნერვებს მიშლის რა.
_ მომაბეზრებლად ატრიალებს თვალებს გოგო.
- ეს ვინ არის?
_ თვალით ანიშნა მის წინ უცნობი ბიჭისკენ.
- აა ეს დათოა ჩვენი ახალი კლასელი, აუ იცი რა სიმპატიურია?
- რავიცი მე არც შემიხედავს ნორმალურად და მხარბეჭით როგორ მივხვდე?
- აუ ნუცა რა დებილი ხარ რა, იმ იდიოტის გარდა ხედავ ვინმეს?
ისიც მიკვირს მე რომ მხედავ საერთოდ.
- ნუცა სად არის შენი დავალება?
_ გოგოებს საუბარს აწყვეტინებს მასწავლებელი.
- ჩემი დავალება.
_ რვეულის ამოღებას აპირებდა როდესაც ყველას მზერა მისკენ მოიმართა.
- დავალება არ მაქვს მას.
_ წამსვე ცრუობს.
- დავალება არ გაქვს?
- არა მას.
_ დამაჯერებლად ამბობს გოგო.
- კარგი დაჯექი. დღეს ყველა დაბალ ნიშანს მიიღებთ.
_ განაცხადა ქალმა.
- ვაიმე ანკა შენს გამო დედაჩემი რომ დაიბარონ მოგკლავ იცოდე.
- რაღა ჩემს გამო გოგო, ნახე მთელ კლას დავალება არ ჰქონდა და მარტო შენსას ხომ არ აჩვენებდი?
- მერე რა?
- რას ჰქვია რა?
- ანკა ნუ მიშლი ნერვებს.
_ გაბრაზებული ცრის კბილებში
- ნუცა.
_ თვალებს უბრიალებს მეგობარს.
- რა გინდა?
- ნახე იქ ვინ არის.
_ თვალით ანიშნებს გოგო.
- ვინ?
_ უეცრად იხედება და მალევე ეცვლება სახეზე გამომეტყველება.
სიბრაზეს სადღაც ჯანდაბაში ისვრის და მთელი გულით უღიმის კარში მდგომ ბიჭს.
- რა საყვარელია არა?
_ დებილივით იღიმის გოგო.
- საყვარელი? ვინ არის გოგო საყვარელი? ჩემამდე არ დადის ეგ რამ შეგაყვარა.
- შემეშვი ანკა.
_ მალევე გაბრაზდა გოგო და თავი წიგნში ჩარგო.
- არა მართლა რა საყვარელია.
_ თავისთვის ჩაიბურტყუნა და თვალები დახუჭა.
- ნუცა.
- ნუცა.
_ მესამე გაკვეთილზე იყო როდესაც მის ყავისფერთვალებაზე ფიქრებმა გაიტაცეს.
- ნუცაააა.
_ ბოლო ხმაზე ყვირის ანკა.
- რა გაკივლებს გოგო? ყრუ კი არ ვარ.
_ შეშინებული წამოვარდა ფეხზე.
- ნუცა დირექტორი გეძახის.
_ ისმის მასწავლებელის ხმა.
- მართლა?
_ მალევე შეეცვალა გამომეტყველება.
- ჰო მართლა.
- რა უნდა ნეტა? უნდა გამაგდოს?
_ შეშინებულმა დააკაკუნა დირექტორის კაბინეტის კართან.
- შემოდი.
_ როდესაც თანხმობა მიიღო თავდახრილი შედის კაბინეტში.
- მაპატიეთ რა ბატონო შმაგი, გეფიცებით დავალება მეწერა მაგრამ ბავშვები...
_ სიტყვა გაუწყდა როდესაც კაცის არ ამქვეყნიურმა სიცილმა მიაღცია მის ყუთასმენამდე.
- რა გაცინებთ?
_ გაიკვირვა გოგომ.
- ნუცა რატომ მიხსნი?
ვიცი რომ დავალება გეწერა მაგრამ შენი თანაკლასელების დაცვა გინდოდა, სწორედ მაგიტომ თქვი რომ არ გქონდა.
- უნდა გამაგდოთ?
_ საწყალი თვალებით შეხედა კაცს.
- როგორ ფიქრობ, ჩემი სკოლის საუკეთესო მოსწავლეს სადმე გავაგდებ?
- არვიცი.
- აქ შენს გასაგდებად არ დამიბარებიხარ.
- ანუ არ მაგდებთ?
- არა ნუცა, არა.
- აბა რატომ დამიბარეთ?
_ მალევე გამხიარულდა გოგო და დირექტორის წინ ჩამოჯდა.
- დათოზე უნდა გელაპარაკო.
- ვინ არის დათო?
- დათო შენი ახალი კლასელი.
- უი ჰო ახლა გამახსენდა. დათოზე რა უნდა მელაპარაკოთ? მას არც კი ვიცნობ.
- ვიცი რომ არ იცნობ.
ნუკი ჩემო კარგო, დათო საკმაოდ შეძლებული ოჯახის შვილია.
როგორც მოგეხსენება ასეთი ოჯახის შვილები ძალიან გათამამებულები არიან.
არვიცი დათო როგორი არის მაგრამ, მისი ნიშნებით თუ ვიმსჯელებთ სწავლა არც ისე უყვარს.
ამიტომ მინდა რომ დათოს დაეხმარო, წლის ბოლოს გამოცდები გაქვთ და არ მინდა თქვენს კლაში ვინმე ჩაიჭრას.
- მე რა უნდა ვასწავლო?
_ სახე მოეღრიცა გოგოს.
- შენ ხომ საგამოცოთ მარინა გამეცაინებს?
- დიახ მას.
- ჰოდა დათოც მიიყვანე, მაკვეთილების შემდეგაც მოამზადე.
- კარგით მას.
_ ახლა ნამდვილად არ უნდოდა ვიღაც უცნობის მომზადება მაგრამ დირექტორს უარი ვერ უთხრა.
- ვიცი დიდად არ მოგწინს ჩემი შემოთავაზება მაგრამ, გთხოვ ჩემი ხათრით.
- არა მას რას ამბობთ.
_ გაეღიმა გოგოს.
დირექტორს დაემშვიდობა და საკლასო ოთახში შევიდა.
გაკვეთილი უკვე დამთავრებულიყო და ყველანი კაფეტერიაში ჩასულიყვნენ, კლაში მხოლოდ ის ახალი მოსწავლე იყო დათო.
- გამარჯობა მე ნუცა ვარ.
_ ოდნავშეპარული ღიმილით ეუბნება ბიჭს.
- დათო.
_ ცივად ეუბნება.
- ბატონმა შმაგიმ მითხრა რომ გამოცდისთვის უნდა დაგეხმარო.
- არ მჭირდება შენი დახმარება.
_ ისევ ეს სიცივე.
- შენი დახმარება სიმართლე გითხრა საერთოდ არ მინდა, მაგრამ დირექტორის უარს ვერ ვეტყოდი.
ამიტომ თუ არ გინდა საერთოდ არ მაინტერესებს, რაც გინდა ის გიქნია.
_ გაბრაზდა გოგო, ჩანთას ხელი დაავლო და ზურგი აქცია.
კარში გასვლას აპირებდა როდესაც მობრუნდა.
- არ გშია?
_ მისი სიბრაზე სადღაც გამქრალიყო და ახლა მთელი გულით უღიმის ბიჭს.
- ძალიან.
_ მანაც ღიმილით უპასუხა.
- მერე აქ რას დგახარ? წამოდი კაფეტერიაში.
- ფული სახლში დამრჩა, მძღოლს დავურეკე თუმცა ვერ ახერხებს მოსვლას
- არაუშავს დღეს მე დაგპატიჟებ.
- არ არის საჭირო.
- დღეს მე გადავიხდი, ხვალ კი შენ დამპატიჟე.
_ თავაზიანობას არ კარგავს ყიფიანი.
- კარგი.
_ მალევე ამოუდგა ბიჭი გვერდით, პირველ სართულზე ჩავიდნენ.
კაფეტერიის კარი ხმაურით შეხსნა გოგომ, თან ახლა კლასელს სიტუაციებს აცნობდა.
- აი იმ მაგიდასთან სკოლის გამორჩეული "სასტავი" სხდებიან.
_ ხელით ანიშნა მეშვიდე მაგიდაზე.
- მეექვსე მაგიდა სკოლის კალადბურთის გუნდის წევრების არის.
მესამე და მეოთხე მაგიდა საშუალო ფენის წარმომადგენლების.
მეორე მაგიდა ფრიადოსნების, ხოლო პირველი მაგიდა ოროსნების.
_ ჩაეღიმა.
- მერვე მაგიდაზე კი "გლავნი სასტავი" იკავებს ადგილს.
- მეხუთე მაგიდა?
_ ინტერესით ამბობს ბიჭი, როდესაც ნუცამ მეხუთე მაგიდა გამოტოვა.
- მეხუთე მაგიდა ჩვენია.
- ჩვენი?
_ საჭმელი აიღეს და მაგიდისკენ წავიდნენ.
- ჰო ჩვენი, ანუ მე შენ ანკა და ლენკა.
- აჰა გასაგებია.
- თუ შენც გამორჩეულებთან ყოფნა მოგინდება, შეგიძლია მათ დაუახლოვდე.
- მოიცადე შენც ხომ ფრიადოსანი ხარ?
- ნუ ჰო.
- რატომ არ ხარ მეორე მაგიდასთან?
- მე არ მიყვარს ხალხის გაყოფა, ან დაყოფა.
აქ მყოფთაგან უმეტესობა ადამიანს მხოლოდ ჯიბის სისქით და "ზმანით" აფასებენ.
ამიტომ მირჩევნია მათთან ვიყო ვინც ადამიანებს არ ანსხვავებენ.
- ნუცა რა უნდოდა დირექტორს?
_ როდესაც მაგიდას მიუსხდნენ ეგრევე ეკითხება ანკა.
- ისეთი არაფერი.
- მოდის.
_ ჩუმად ჩურჩულებ ლენკა.
- ვინ?
_ უკან იხედება დათო.
- ვინ არის ეს?
_ ინტერესით ეკითხება გოგოებს.
- ეს ჩე.. ეს აჩია კალადბურთის ნაკრების კაპიტანი.
- სალამი.
_ ნუცას უკან დგება ბიჭი.
- რამ შეგაწუხა?
_ ღრენით ეუბნება ანკა.
- ანკა.
_ თვალებს უქაჩავს ნუცა.
- როგორ ბრძანდებით ქალბატონო?
_ გოგოსკენ იხრება და ყურში ეჩურჩულება.
- მშვენივრად თავად?
- შენზე უკეთ.
_ ყურთან უტოვებს სველ კოცნას გოგოს.
- რას აკეთებ?
_ დაუყვირა ლენკამ.
- შენც გინდა?
_ მომაჯადოვებლად უღიმის გოგოს.
- როგორ ბედავ?
_ ფეხზე წამოხტა გოგო.
- გეკითხები შენც გინდა თქო?
_ წინ აესვეტა ლენკას.
- კლაში ვიქნები.
_ გაბრაზებული წამოხტა ფეხზე ნუცა და გიჟივით დატოვა იქაურობა.
- იდიოტი, დეგენერატი.
ეს როგორ გაბედა?
შენც გინდა გინდა?
_ გამოაჯავრა ბიჭი.
- ანკა.
_ ტელეფონი ამოიღო და ანკას დაურეკა.
- სად გავარდი?
- დათოს უთხარი კლაში ველოდები.
_ სიტყვის თქა არ აცადა ისე გაუთიშა ტელეფონი.
- შეგიძლია დღეს ჩემთან მოხვიდე?
_ უკან არც კი შეუხრდავს ისე ეუბნეკა კარში მდგომს.
- დღეს ჩემები სახლში არ იქნებიან და შემიძლია გამეცადინო.
ხვალ კიდევ მარინასთან წაგიყვან და ჩემთან ერთად მოგამზადებს.
- მეჩვენება თუ პაემანზე მეპატიჟები?
_ მოესმა ნაცნობი ხნა და მხოლოდ ახლაღა შემოტრიალდა.
- შენ, შენ აქ რას აკეთებ? სად არის დათო?
- დათო, ვინ არის დათო?
- ის ბიჭი ჩემთან ერთად რომ იჯდა.
- არ ვიცი.
- მე შენ არ დამიბარებიხარ.
_ ჩანთას ხელი დაავლო და წასასვლელად მოემზადა.
- ნუცა.
_ ჩახლეჩილი ხმით ამბობს ბიჭი.
- რა გინდა?
- რატომ გამირბიხარ?
- არ გაგირბივარ.
_ დაიბნა გოგო.
- წადი და ლენკას აკიცე.
_ მალევე გაახსენდა კაფეტერიაში მომხდარი ინციდენტი.
- შენ რა იეჭვიანე?
- არა რა სისულელეა, შენზე რატომ უნდა ვიეჭვიანო?
- თვალებში შემომხედე.
- რა გინდა?
_ მწვანე თვალები შეანათა ბიჭს?
- იეჭვიანე?
- შენ ჩემთვის არაფერს ნიშნავ, ამიტომ შენზე არ ვეჭვიანობ.
_ ამაყად ამბობს გოგო.
- მართლა?
_ მისკენ დაიხარა და თავი სახესთან ახლოს მიუტანა.
- რას აკეთებ?
_ გაკვირვებული მიაშტერდა ბიჭს.
- არაფერს.
_ უეცრათ დაეძგერა ტუჩებზე.
ველურივით უკოცნიდა ჯერ ერთ, შემდეგ მეორე ტუჩს.
წელზე ხელი მოხვია და უფრო აიკრა სხეულზე.
- ვიცი რომ ეჭვიანობ.
_ მის ტუჩებთან დაიჩურჩულა და გულში ჩაიკრა გოგო.
- უბრალოდ შენი გაბრაზება მინდოდა.
- აჩი.
_ ვნებისგან ჩამქრალი ხმით ამოილაპარაკა.
- გისმენ?
- ეგრე აღარ მოიქცე კარგი?
- შენს თავს ვფიცავარ აღარ მოვიქცევი.
- კარგი.
_ გაეღიმა და თავი გულზე დაადო ბიჭს.
- მიყვარხარ ნუცა.
- ვიცი.
- შენ?
- მე.
_ თავი ასწია და თვალებში ჩააჩერდა ბიჭს.
- შენ გიყვარვარ?
- რათქმაუნდა, ძალიან მიყვარხარ.
_ ინიციატივა ახლა თვითონ გამოიჩინა და ნაზად შეეხო ბიჭის ტუჩებს.
- ხელხ ხომ არ გიშლით?
_ ანკას ხმის გაგებისას დენდარტყმულივით მოშორდნენ ერთმანეთს.
- არა რას ამბობ?
_ დაბნეულმა დაიკავა თავისი ადგილი ნუცამ.
- ვითონ?
- ანკა რა გინდა?
_ გაბრაზებული თვალები მიანათა მეგობარს.
- არაფერი.
- მერე გნახავ.
_ ჩურჩულით ეუბნება აჩი გოგოს და ოთახიდან გადის.
- რა უნდოდა?
_ აჩის გასვლის შემდეგ მეგობარს ეცა ანკა.
- არაფერი.
- რატომ აკოცე?
- ანკა.
_ გაწითლდა გოგო.
- უთხარი არა? ყველაფერი უთხარი?
- არ უნდა მეთქვა?
- ისრომ გიყვარს და ჭკუა რომ გეკეტება მასზე.
- რომ მიყვარს კი, ჭკუა რომ მეკეტება არა.
- კიდევ კარგი. ისე ჩემმამდე არ დადის ეგ იდიოტი როგორ შეგიყვარდა?
_ შენ რომ მირო გიყვარდა გახსოვს?
- მაგას რა დამავიწყებს.
- მერე რამ შეგაყვარა ეგ იდიოტი?
- რატომ იყო იდიოტი?
- აბა რა იყო გოგო? ბიჭი ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გღალატობდა.
- არ მღალატობდა უბრალოდ ბაბნიკი იყო.
- აბა რატომ დაშორდი?
- იმიტომ რომ მიღალატა.
_ აწყლიანებული თვალები მიანათა მეგობარს.
- მაპატიე ანკ არ უნდა მეთქვა.
_ ხელი მოხვია მეგობარს.
- არაუშავს. უბრალოდ არ მინდა ჩემი შეცდიმა გაიმეორო.
- აჩი არ არის ეგეთი.
- ვიცი მაგრამ, ვეჭვიანობ.
_ მალევე გაუმხილა ნამდვილი მიზეზი.
- რატომ?
- იმიტომ რომ დღეიდან მასთან უფრო მეტ დროს გაატარებ ვიდრე ჩემთან, როდესაც მას დაინახავ თვალები სულ გიბრწყინავს და მე სულ გავიწყდები.
- ვაიმე რა დებილი ხარ გოგო.
_ მეგობრის საქციელზე გაეღიმა.
- ხომ იცი არა როგორ მიყვარხარ?
შენ ჩემი და ხარ, მარალია ერთი სისიხლი არ გვაქვს მაგრამ შენ ჩემი ნამდვილი და ხარ.
ადამიანი რომელზეც სულ ვოცნებობდი შენ ხარ.
არასოდეს იფიქრო რომ დაგივიწყებ, ძალიან მიყვარხარ ჩემო სიხარულო.
- მეც ძალიან მიყვარხარ.

- დილამშვიდობის.
_ ღიმილით მიესალმა ნუცა სუფრასთან მსხდიმ მის ოჯახს.
- დილამშვიდობის.
_ იმავე ღიმილით პასუხობს მამაც.
- ნუც მოდი საყვაროლო, ჩაი გაგიმზადე.
- მადლობა დე.
_ ლოყაზე ხმაურით აკოცა დედას.
- ეს სად არის?
_ თვალით ანიშნა მისი დის ადგილისკენ.
- ემზადება.
- დღეს ჩემთან ჩემი კლასელი მოვა, ახალი კლასელია და დირექტორმა მთხოვა საგამოცდოთ მოვამზადო.
- ვინ არის?
_ მალევე ინტერესდება ბატონი ალექსანდრე.
- დათო ჰქვია მა.
ბიზნესმენი რომ არის ჯაბა აბაშიძე ხომ იცი?
- კი ჯაბა როგორ არ ვიცი.
- მისი შვილია.
- კარგი ბავშვია?
_ ახლა ქალბატონი მართა ეკითხება.
- რავი დე ნორმალური ბავშვია, ძალიან კარგად არც მე ვიცნობ.
გუშინ გადმოვიდა
- გასაგებია.
- თქვენ მუშაობთ დღეს?
- მე დღეს მორიგე ვარ.
_ ღიმილით ამბობს ქალბატონი მართა.
- მე გვიან დავბრუნდები.
_ ახლა ბატონი ალექსანდრე ამბობს.
- მამა სკოლაში წამიყვან?
_ საყვარლად იწელს ყელს ნუცა.
- როგორ არა საყვარელო.
- ჩანთას ავიღებ.
_ ოთახისკენ გაიქცა გოგო.

- ანუ დღეს ის იდიოტი მოვა შენთან?
_ თვალებიდან ცეცხლს აფრქვევდა აჩი.
- შენც მოდი არ გინდა?
- მეე?
- ჰო შენ, მოდი და მასთან ერთად შენც მოგამზადებ საგამოცდოთ.
- კარგი.
_ სიხარულით აენთო თვალები.
- მოიცა შენ რა მასზე ეჭვიანობ?
- მასზე? არაა რა სისულელეა.
- კი, კი ეჭვიანობ.
- არა.
_ გადაჭრით ამბობს ბიჭი.
- აჩი ეჭვიანობს, ჩემი ბიჭი ეჭვიანობს.
_ ფეხზე წამოხტა ნუცა და სირბილი დაიწყო.
- ნუ ყვირი გაიგებენ.
- მოიცა შენ რა გიტყდება?
- არა მაგრამ მაინც.
- ჰოდა ვიყვირებ.
აჩი ეჭვიანობს, აჩი ეჭვიანობს.
_ კისკისით დაიწყო სირბილი.
- მოიცადე ნუ ყვირი.
_ უკან აედევნა ბიჭი.
- ჩემი აჩი ეჭვიანობს.
- თავისას აგრძელებს გოგო.
- ნუცა.
_ უკნიდა მიიხუტა ბიჭმა.
- ძალიან მიყვარხარ ნუც.
- მეც ძალიან მიყვარხარ.

_ გვიანობამდე ამეცადინებდა ბიჭებს, ბოლოს ძალიან დაიღალა და ორივენი სახლში გაუშვა.
ისეთი დაღლილი იყო აღარაფრის თავი აღარ ჰქონდა, ტანზე გამოიცვალა და საწოლში შეწვა.

ნუცა ყიფიანი, ძალიან ლამაზი იყო ყიფიანების სიამაყე.
მწვანე თვალებით და შავი დიდი წამწამებით.
ლამაზი იყო, თუმცა თავად არ თვლიდა თავს ლამაზათ.
არ უყვარდა საკუთარი თავის შეფასება, არც ის უყვარდა ვინმე მასზე ლამაზს რომ იტყოდა.
ძალიან წყნარი იყო, მშვიდი.
ერთადერთი დედ-მამიშვილი ჰყავს ლონდა ყიფიანი.
სიმართლე გითხრათ დებს საუკეთესო ირთიერთობა არასოდეს ჰქონიათ, ხშირად გადიოდა ყიფიანების ოჯახიდან, დების ყვირილის ხმა.
ქალბატონი მართა ექიმია, ამიტომ ხშირად სახლში ვერასოდეს ნახავთ. ბატონი ალექსანდრე კი მეხანძრე გახლავთ.
მამის პროფესიას გაჰყვა, შეიძლება ითქვას რომ ყიფიანების ოჯახში უმეტესობა ამ პროფესის არის.
აჩი, აჩი მისი ცხოვრების მთავარი აზრია.
პატარა იყო ძლაიან პატარა აჩი რომ შეუყვარდა, თავიდან ვერც კი ხვდებოდა რა იყო ეს გრძნობა, თუმცა დროთა განმავლობაში მის გრძნობებს სახელიც დაერქვს.
მთელი რვა წელი შორიდან უტრფოდა ბიჭს, იცოდა ყიფიანმა რას ბრძნობდა ბატონი აჩი მის მიმართ თუმცა მისი გრძნობების გამხელა შეეშინდა.
არ უნდოდა მისი გრძნობები ვინემს დასაცინი ყოფილიყი, ამიტომ დუმდა დუმდა, მანამ სანამ მოთმინების ფიალა არ ამოეწურა.
უყვარს სიგიჟემდე უყვარს მისი აჩი, ჰო მისია.
ეგოისტია საშინელი ეგოისტია, თუ მისია მისი უნდა იყის თუ არა და მას ის აღარ სჭირდება.
ანკა ბრაჭული ერთადერთია ვინმსც ნუცას სიყვარულის შესახებ იცის. არასოდეს უყვარდა მას ამ თემაზე ვინმესთან საუბარი თუმცა, ანკასთან ამის დამალვა არ შეეძლო და ყველაფერი უთხრა.
მიუხედავად იმისა რომ გოგოს დიდად არ მოსწონდა აჩი, ნუცას რაღაცეებში მაინც ეხმარებოდა.
სწორედ ანკას მეშვეობით გაიგო, აჩის შესახებ ყველაფერი.
იცოდა რა ფერი უყვარდა, რას ჭამდა რას სვამდა. თქვენ წარმოიდგინეთ და ისიც კი გაიგო რა ზომა მაისურს იცვამდა ბიჭი.
გიჟი იყო ნამდვილი გიჟი, მაგრამ სიყვარულით გაგიჟებული.

_ დილით ადრიანად გაეღვიძა, მალევე გაემზადა და ისე რომ არ უსაუზმია სკოლაში წავიდა.
ბედნიერი და ხალისიანი მიაბიჯებდა საყვარელი ქალაქის საყვარელ ქუჩებს.
ქუჩა მალევე გადაკვეთა და ქუთაისის N41 სკოლაში შევიდა.
კიბეებს აუყვა და ღიმილით შეაბიჯა კლაში სადაც ანკა ელოდა.
- შენმა ბიჭმა გიკითხა.
_ ეშმაკური ღიმილით ეუბნება გოგოს.
- მართლა?
_ მალევე აუციმციმდა თვალები.
- მართლა, მართლა.
- სად არის?
- რა ვიცი მე, მე მისი დაცვა კი არ ვარ.
_ დაუბღვირა გოგოს.
- უჟმურო.
_ ენა გამოუყო ნუცამ და თავისი ადგილი დაიკავა.
- დღეს ფრენბურთში მეთორმეტეს რომ ვეჯიბრებით ხომ იცი?
- უი დღეს არის ეგ?
- ჰო ნუცა, სხვათაშორის შენც თამაშობ.
- მე? მე არ შემიძლია.
- რატომ?
- ანკა კაპიტანი შენ ხარ, ამიტომ გთხოვ რა ჩემს მაგივრად ვინმე დააყენე.
ხომ იცი არ მაქვს აჩის კლასელების თავი, განსაკუთრებით ლანასი.
- კარგი რა ნუცა.
ეს თამაში ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.
- ვიცი მაგრამ არ შემიძლია.
- კარგი.
_ გაბრაზებული ამბობს გოგო და ზურგს აქცევს.

_ როგორც ყოველთვის სპორტის გაკვეთილზე ამჯერადაც დააგვიანა, ამჯერადაც დირექტორის გამო.
- ნუცა ფორმა ჩაიცვი.
_ შესვლისთანავე ეუბნება ბატონი გუჯა.
- არ მაქვს მას.
_ ეშმაკური ღიმილით ეუბნება კაცს.
- კარგი არაუშავს.
_ გრძელ სკამზე თავისი ადგილი დაიკავა და მისი საყვარელი წიგნის კითხვა დაიწყო.
- როგორ ხარ?
_ გვერდით მოუჯდა აჩი.
- კარგად შენ?
_ ღიმილით გახება ბიჭს.
- კარგად. რატომ არ თამაშობ?
- არ მინდა შენს კლასელენთან ერთად თამაში.
- ყიფიანს წაგების ეშინია.
_ მოესმა გოგოს ხმა.
- არა ლანუკი უბრალოდ შენს ფსიქიკას ვუფრთხილდები, არ მინდა წაგების შემდეგ შენი ჯღნავილი მოვისმინო.
_ ირონიას არ იშურებ ნუცა
- ვითონ?
- ჰო აბა შენ რა გგონია შენი მეშინია?
- ჰო აბა.
- ანკა ბურთი.
_ წიგნი გვერდით გადადო და ფეხზე წამოდგა.
- ხომ გითხარი არა? მე შენი კი არა შენი ფსიქიკის გაფუჭების მეშინია.
_ გამარჯვების შემდეგ მთელი ძალით მოუქნია ბურთი, გოგოს და პირდაპირ სახეში გაარტყა.
- ამას განანებ ყიფიანო.
_ თმებში წვდა გოგოს.
- გამიშვი შე ალქაჯო.
_ მისი ხელებიდან თავის დახსნას შეეცადა თუმცა უშედეგოთ.
- ლანა რას აკეთებ?
_ მკლებში ეცა აჩი.
- გაუშვი გოგო შენ ნორმალური ხარ?
_ დაუყვირა ანკამ.
- ამას ახლა მოვკლავ.
_ მარჯვენა ფეხი მოუქნია ლანას და ფეხებშუა ამოარტა ნუცამ.
- ახლა მოვკვდები.
_ ბოლო ხმაზე ხარხარებს ოთხად მოკეცილი ლენკა.
- ნუცა შეეშვი.
_ როგორც იქნა ძვლივს გააშველეს. ლანას საცემად წასული ნუცა ხელში აიტაცა აჩიმ და დარბაზიდან გაიყვანა.
- არა რა როგორ გამომიყვანა წყობიდან?
ეს რა გამაკეთებია?
ქალი კი არა ცხოვრებაში არავინ მიცემია.
_ ნერვიულად დადის ნუცა.
- დამშვიდდი.
_ მის დაწყნარებას ცდილობს აჩი თუმცა უშედეგოთ.
- მაგას შენ უყვარხარ.
_ მალევე გაჩერდა და ბიჭს თვალებში ჩააჩერდა.
- არა რა სისულელეა.
- გეფიცები შენ უყვარხარ.
- ნუცა ნუ გგონია რომ ყველას მე ვუყვარვარ.
- აჩი იცოდე ჩემს გარდა სხვას რომ შეხედო თვალებს დაგთხრი გასაგებია?
- უბრალოდაც არ უნდა გავიხედო?
- არა რა თქმა უნდა.
- კარგი.

თითქმის სამი თვე გავიდა.
გამოცდები ძალიან მოახლოვდა, მიუხედავად იმისა რომ ნუცა საკმაოდ კარგად სწავლობდა, საკმაოდ ეშინოდა.
არა მარტო გამოცდების, არამედ იმისიც რომ ამიერიდან აჩის ისე ხშირად ვეღარ ნახავს.
ის ხომ სკოლას წელს ამთავრებდა და მომავალი წლიდან სკოლაში ვეღარ ნახავდა.
აჩის გამოცდებამდე სულ რამოდენიმე დღე დარჩა, ნუცა მთელი დღის განმავლობაში ცდილობდა მისთვის ყველაფერი ესწავლებია.
როდესაც აჩის მეცადინეობას მორჩებოდა შემდეგ დათოსთან ერთად მეცადინეობდა.
რა თქმა უნდა აჩი მათ მარტოებს არასოდეს ტოვებდა, მიუხედავად იმისა რომ საეჭვიანო არაფერი იყო ის მაინც ეჭვიანობდა.
- რომელი უნივერსიტეტი აირჩიე?
_ ინტერესით ეუბნება ნუცა ბიჭს.
- საქართველოს უნივერსიტეტი.
- თბილისში მიდიხარ?
- ჰო ნუც აბა წერეთელში რა უნდა ვისწავლო?
- რატომ რა აქ არ სწავლობენ?
- ნუც ქუთაისში არ არის ისეთი სწავლება როგორც თბილისში.
- კარგი.
_ გაბრაზებული დგება ფეხზე.
- არ გეწყინოს რა.
- როგორ თუ არ მეწყინოს?
როგორ მეუბნები ამას?
ჯერ იმას ვერ შევეგუე რომ მომავალი წლიდან სკოლაში ვეღარ გნახავ, ახლა კიდევ იმას მეუბნები რომ ქუთაისიდან თბილიში მიდიხარ.
- ნუც.
- შემეშვი.
_ გაბრაზებულმა აქცია ზურგი და სახლში წამოვიდა.
- აჩის გამოცდებმა ისე ჩაიარა ნუცას არც კი უნახავს, არ აინტერესებდა რას გააკეთებდა.
სინამდვილეში აინტერესებდა და მშვენივრად გებულობდა ანკასაგან ყველაფერს, მაგრამ სიამაყის გამო არ აღიარებდა.
ენატრებოდა სიგიჟემდე ენატრებოდა, მაგრამ ცოცხალი თავით არ მიდიოდა სკოლაში მის სანახავად.
არც მის მონაცერებს პასუხობდა.
_ შეიძლება იფიქროთ ამაში გასაბრაზებრლი რა არისო მაგრამ, რა ვქნა ასეთია ჩვენი ნუცა.
ვერ ეგუება იმ ფაქტს მისი ბიჭი სხვა ქალაქში რომ იცხოვრებს, ისე ხშირად ხომ ვეღარ ნახავს.
ვეღარ ჩაიკრავს გულში, ვეღარ შეიგრძნობს მის სურნელს.
ვეღარ ნახავს მის დიდ ყავისფერ სფეროებს.
ასე ყოფნა აღარ შეეძლო, მისი თავმოყვარეობა სადღაც მოისროლა.
კედები ამოიცვა და თავქუდმოგლეჯილი გავარდა სახლიდან.

- სად არის აჩი?
_ აჩის სახლთან მისულს ჭიშკართან ხვდება მისი ძმა.
- აჩი.
- ჰო აჩი, სად არის?
- ის.
- რა ის? ანრი სად არის აჩი?
- მაპატიე ნუც.
- ანრი.
_ ხმა ჩაუწყდა გოგოს.
- რა მოუვიდა აჩის?
- მოკლეს.

გამარჯობა ეს ჩემი პირველი ისტორიაა ამ საიტზე, იმედია ძალიან არ გამაკრიტიკებთ.
თუ მოგეწონებათ ახალ თავსაც შემოგთავაზებთ ❤
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: ნიკიტა
ნანახია: 327 | რამოტვირთვები: 0 | კომენტარი: 2 | რეიტინგი: 3.6/5
სულ კომენტარები: 2
avatar
0 Spam
1
უი! რა ცუდ ადგილას შეწყვიტე! შემდეგი თავიც არის უკვე და ახლა გადავალ...
კარგია, ოღონდ, გთხოვ დაუმთავებელი არ დატოვო.
avatar
0 Spam
2
ისტორია დამთავრებული მაქვს, ამიტომ არ იდარდო აუცილებლად ბოლომდე ავტვირთავ
avatar