იყავი ჩემი საყვარელი [თავი 27]
10.05.2017, 04:44
-შენ რა ეჭვიანობ?_ღიმილით მიაძახა და პასუხს გაყურსული დაელოდა. გერლიანი კართან გაჩერდა და მისკენ შეტრიალდა.

-არა, უბრალოდ მაინტერესებს ვინ ბედავს დანიშნულ ქალთან “ფლირტს”._თვალი ჩაუკრა და სახლიდან გავიდა.

-უბრალოდ აინტერესებს..._დაბოღმილმა გააჯავრა და ყვავილებით ხელდამშვენებული სამზარეულოსკენ წავიდა. _მე შენ გაჩვენებ ინტერეს, ოთახში რომ დაგიდებ ამ ბუკეტს. _ჯიბრით ჩაილაპარაკა და ყვავილები ლამაზ ვაზაში ჩადო.

პირდაპირ გერლიანის საწოლთან მოათავსა ყვავილებოთ სავსე ვაზა და კმაყოფილმა, ღიმილით დატოვა ოთახი. ბაღიდან დაბრუნებული ლილუ მოაწესრიგა, აჭამა და მეგისთან ერთად ანიმაციური ფილმის საყურებლად მოკალათდნენ. საერთოდ ვერ აღიქვამდა ვერაფერს. უყურებდა, ესმოდა, მაგრამ გული და გონება სულ სხვაგან ჰქონდა. ინტერესი ჰკლავდა ვინ გამოუგზავნა ყვავილები, სად იყო გერლიანი და საერთოდ რას აკეთებდა ახლა. თავიდან იფიქრა რომ გიორგიმ, მაგრამ მერე ეჭვები გაეფანტა ისე უცაბებდად გაქრა მამაკაცი მისი ცხოვრებიდან, რომ ფაქტია ამ საქმეში მაქსიმეს ხელი ურევია, ზუსტად ამიტომ ჰგონია რომ გიორგი ვერ გაბედავდა.

-შენი ძილის დროა. _ღიმილით გადაუწია შუბლზე ჩამოყრილი თმები და თვალებმინაბულს ლოყაზე აკოცა.

-მაქსიმეს არ უნდა დავემშვიდობო?_ხმადაბლა იკითხა და კარებს გახედა.

-მაქსიმე რომ მოვა შემოვა და დაგემშვიდობება. _თვალი ჩაუკრა და ფეხზე წამოაყენა. _აი, ისიც. _ეზოში დამონტაჟებული განათების წყალობით სახლში ახლადდაბრუნებული გერლიანის სილუეტი არ გამოპარვია. ლილუ გახარებული წამებში მოფხზილდა, წელში გასწორდა და კარისკენ წავიდა. მაქსიმემ ღიმილით აიტაცა პატარა ქალბატონი ხელში და ყელში აკოცა.

-მელოდებოდი?

-აჰამ. _სიცილით დაუქნია თავი და მხარზე დაადო.

-მე დავაწვენ. _ხმადაბლა ჩაილაპარაკა და ინტერესით აცქმუტებულ ნინიას გადახედა. ქალმა უსიტყვოდ დაუქნია თავი და გზიდან ჩამოეცალა.

>>>
-გაიგე ვინ გამოაგზავნა ყვავილები?_დივანზე წამოწოლილს მიუსკუპდა და მისკენ გადაიხარა.

-ალექსანდრემ გამოგიგზავნა. _ცივი ხმით ჩაილაპარაკა და შუბლშეკრული დააკვირდა ქალს. გაოგნებული გასწორდა წელში და პირდაღებული მიაჩერდა გერლიანს.

-რაა? _ხმამაღლა წამოიძახა. _მერე რა ინკოგნიტობა აუტყდა?

-მაგას მე უნდა გეკითხებოდე. ბოლოს და ბოლოს შენი ყოფილია და გეცოდინება მერამდენედ უნდა შეაწუხოს ის ტრავმატოლოგი?_სერიოზული გამომეტყველებით იკითხა და გაჩუმდა.

-არაა!_თავის ქნევით ჩაილაპარაკა ნინიამ. _შენ მაგას არ იზამ.

-რას ამბობ, აზრადაც არ მომსვლია. _ცინიკურად შეიცხადა და დივანზე წამოჯდა.

ნინიამ წარბწეულმა გადახედა მამაკაცს და ხმამაღლა ამოიხვნეშა, ხვდება რომ ზედმეტის თქმას აზრი არ აქვს და ჯობია ოთახში განთავსებული ყვავილები თავის დროზე მოიშოროს, ისე რომ გერლიანს თვალებში არ გაეჩხიროს. დადუმებული წამოდგა ფეხზე და ოთახისკენ გაიძურწა, მაქსიმემ დაეჭვებულმა გააყოლა თვალი, მაგრამ ადგილიდან არ განძრეულა.

-სულელი ხარ, რა ყვავილებით ეჭვიანობა აგიტყდა. _თავისთვის ბურტყუნებდა და ვაზას უყურებდა. _ახლა როგორ გავიტანო?_შეწუხნებულმა კითხა საკუთარ თავს და სარკეში ჩაიხედა.

-აივნიდან გადაძვერი და კაბინეტიდან გაიტანე. _ზურგს უკან მაქსიმეს ცინიკური, მაგრამ საშინლად ცივი ხმა მოესმა. უხერხულად ჩაიღიმა და თვალები მაგრად დახუჭა.

-არ ვიცოდი იმ სულელი კაცის გამოგზავნილი თუ იყო, თორემ არ შევინახავდი. _სწრაფად მიაყარა და ყვავილებს დაეტაკა.

-თუ მოგწონს დაიტოვე. _ცინიკური ბარიტონით ჩაილაპარაკა და საწოლზე ჩამოჯდა. _მაგრამ შეეცადა თვალიც კი ვერ მოვკრა.

-ვთქვათ დავიტოვე, ეგრე სად შევინახო?

-სარდაფში. _სერიოზული გამომეტყველებით ჩაილაპარაკა, საწოლზე გადაწვა და ხელები თავქვეშ ამოიდო.

-რა საძაგელი ხარ. _სიცილით ჩაილაპარაკა და გვერდით მიუჯდა.

თავი კალთაში ჩაუდო და ღრმად ამოისუნთქა. გერლიანმა ნაზად მოუსვა თითები სახეზე, ოდნავ დაიხარა და ტუჩებზე შეეხო. ყენიამ ბედნიერმა გაუღიმა და ცალი ხელი კისერზე მოხვია.

-მეგიზე უნდა დაგელაპარაკო, ოღონდ ჩვენს მეგიზე. _სიცილით დააყოლა და თვალი გაუშტერა. _ამ წუთას მართლა ძალიან მჭირდება მისი აქ ყოფნა, მეხამრება, მაგრამ როგორც კი დამოუკიდებლად შევძლებ ყოფნას მინდა რომ სხვაგან დაასაქმო. ძალიან კარგი გოგოა, განათლებული, 3 უცხო ენა იცის და არ მესმის აქ რატომ ჩერდება, სამსახურში არ გჭირდება?

-3 უცხო ენა?_გაკვირვებულმა კითხა და შუბლი შეჭმუხნა. _ჩემთვის არაფერი უთქვამს, არც მას და არც თინას.

-მართლა ძალიან პერსპექტიული გოგოა და მგონია რომ შენთან კარგად იქნება, თანაც ძალიან გამოგადგება, ახლა ძნელია ასეთი კარგი კადრის პოვნა.

-აუცილებლად დაველაპარაკები, მაგრამ ახლა არა... ახლა მეგი აქ უფრო საჭიროა, სხვას ასე მცირე დროში ვერ მოვძებნით.

-მესმის. _თავი დაუქნია და თვალები დახუჭა.

>>>
-სად ხარ?_ტელეფონი ხმამაღალზე ჩართო და სამზარეულოში გავიდა ჩაის გასაკეთებლად.

-ლილუსთან მივედი ბაღში, გამოვიყვან და წამოვალთ. გინდა რამე?

-რძე წამოიღე და დილისთვის წვენი.

ალექსანდრეს ამბავი საერთოდ არ მოუკითხია, არც ის უკითხავს სად წავიდა იმ დღეს და არც ის აინტერესებს ნახეს თუ არა ერთმანეთი. ზუსტად იცის რომ გერლიანი ისეთს არაფერს არ გააკეთებდა რაც მათ ურთიერთობას საფრთხეს შეუქმნის, არც ალექსანდრეს გაიმეტებდა სასიკვდილოდ, ერთ-ორ მუშტს კიდევ ნამდვილად იმსახურებდა. ვარდები უბრალოდ არ გამოუგზავნია, ფაქტია რომ რაღაცა ჰქონდა გეგმაში და აშკარაა რომ ეს ყველაფერი გამიზნულად გააკეთა, თანაც გერლიანის მისამართზე გაგზავნილი თაიგული თითქმის გათხოვილი ქალისთვის.
>>>
უკვე მუცელი ეტყობდა და ზოგჯერ პატარა დისკომფორტსაც გრძნობს, მაგრამ განსაკუთრებული ტოქსიკოზი არ აქვს, არც თავბრუს ხვევები და არც საჭმელზე აქვს დიდად გართულება, ყველაფერს ჭამს და არაფერს ზედმეტს არ ითხოვს. ძალიან კარგი ორსულია და დიდი იმედი აქვს რომ ბოლომდე ასე გაგარძელდება, არანაირი სურვილი არ აქვს ღამის 3 საათზე წამოაგდოს მაქსიმე საზამთრო მინდაო.

კარების ხმაზე თავი ოდნავ გაყო სამზარეულოდან და სტაფილოსფერ კოლგოტიან გოგონას დააკვირდა. მის უკან ლილუს ბაღის ჩანთით ხელდამშვენებული გერლიანი იდგა და პროდუქტების პარკით დატვირთული ხელით ცდილობდა კარის დაკეტვას.

-ხელებს ვიბანთ და ვსადილობთ. _ხმადაბლა ჩაიალპარაკა გერლიანმა და ბავშვს თვალი ჩაუკრა. ლილუც უსიტყვოდ წავიდა სააბაზანოსკენ. _როგორ ხართ?_ქალისკენ წავიდა, პარკები იქვე დადო, ცალი ხელი წელზე მოხვია და ტუჩებზე ვნებიანად აკოცა.

-კარგად ვარ, შენ როგორ ხარ?_ღიმილით კითხა და ოდნავ მოზრდილ წვერზე თითები მოუსვა. _წვერი გაქვს გასაპარსი. _წარბების თამაშით ჩაილაპარაკა და თითებით მოზრდილი წვერი “გაკრიჭა.”

-დღეს დავიმოკლებ.

>>>
-და თუ ბიჭია?_წარბწეულმა კითხა გოგონების სექციაში მდგარ გერლიანს.

-ამიტომ ვიყიდოთ თეთრები. _სწრაფად იპოვა გამოსავალი და თეთრებისკენ გადანაცვლა. ნინიამ სიცილით გადააქნია თავი და უკან მიჰყვა.

-ეტლი რა ფერი უნდა ვიყიდოთ?

-შავი.

-ჰო, მაგრამ თუ მართლა გოგო იყო შავ ეტლში ცოტა უხერხულია.

-რა არის უხერხული, აბა ყვავილებით მორთულს ხომ არ ვიყიდით?

-მაქსიმე, გოგოა და ნაზი ფერები სჭირდება. იმედი მაქვს ფეხბურთზე შეყვანასაც არ უპირებ.

-არა, ფეხბურთზე ბიჭი რომ გვეყოლება იმას შევიყვან. _თვალი ჩაუკრა და თეთრი ბოდე ჩამოხსნა.

-ანუ გეგმაში კიდევ გაქვს ბავშვების ყოლა._სხვათაშორის ჩაილაპარაკა და თვალები წარბები აათამაშა.

-თანაც ძალიან ბევრის.

-მაინც? 3-4?

-5-6

-არაა?!_სიციხლით გააქნია თავი და კონსულტანტ გოგონებს გადახედა ხომ არ ისმენენო. _არ ვაპირებ მთელი ცხოვრება გაბერილი მუცლით ვიარო!_კატეგორიულად იუარა, თითქოს ეს მართლაც თითის გატკაცუნებაზე ხდებოდეს. _მე მინდა რომ ბავშვებს შორის 2-3 წელი მაინც იყოს სხვაობა.

-ძალიანაც ნუ მოინდომებ!_შუბლშეკრულმა ჩაილაპარაკა და ეტლებისკენ წავიდა. _კარგი, ეტლს მოგვიანებით ვიყიდით, როცა სქესი გვეცოდინება.

-ასე ჯობია._თავი დაუქნია და ბოდე გამოართვა. _ის პინგვინიანიც რა საყვარელია ნახე.

<<<
ბევრი არაფერი არ შეუძენიათ, უბრალოდ გული გაიხარეს და ბავშვისთვის პირველადი ნივთები იყიდეს, რომელსაც გერლიანის არჩეულ ოთახში განათავსებენ.

-საწოლი ჯერ არ დაგვჭირდება, თავიდან ჩვენთან იქნება და მერე გადავიყვანთ.

-იყოს ჩვენთან, მაგრამ თავის საწოლში, ასე უფრო კარგი იქნება. თორემ შენი წოლის ამბავი რომ ვიცი ბავშვს საწოლის ბოლოში თუ ვიპოვით._გესლიანად ჩაილაპარაკა და დაბღვერილ ქალს თვალი ჩაუკრა.

-არანაირად, ეგ ახლა როცა ვიცი რომ მარტო შენ წევხარ, მერე ადგილიდან არ გავინძრევი.

-ბავშვი თავის საწოლში უნდა იყოს, მერე მიეჩვევა შენთან წოლას და გაგიჭირდება.

>>>
-დღეს გლდანში შენი სადედამთილო შემხვდა._სიცილით ჩაილაპარაკა მემემ. _გლდანი მოლიდან გამოდიოდა, ბავშვის რაღაცები ეკავა ხელში და მე მგონი თქვენთან აპირებს სტუმრობას.

-ნუ გაქვს შენ მწარე ენა, დიდი ამბავი შვილიშვილს ზიზიები უყიდა. _ფხუკუნით ჩაილაპარაკა ნინიამ._მაქსიმეს გამო ვცემ პატივს, თორემ ზოგჯერ ისე ვარ მასზე ნაწყენი და გაბრაზებული საერთოდ არ შემოვუშვებდი სახლში. უბრალოდ არ იქნება ჩემგან სწორი და ლამაზი საქციელი, თორემ... ისეთი ამრეზიით მიყურებს გეგონება ქუჩიდან ვყავდე მაქსიმეს მოხსნილი.

-ქუჩიდან მოხსანზე გამახსენდა, ჩვენი მეზობელი ლოლა გათხოვდა. _სწრაფად წამოიძახა მემემ.

-კაი?! ვის გაყვა?

-ვის გაყვა არ ვიცი, მაგრამ ფულში რომ იბანავებს ზუსტად ვიცი. _დარწმუნებულმა შეათამაშა წარბები. ნატამ უხერხულად ჩაახველა და დაბნეულმა მოათვალიერა იქაურობა. ორივემ დადუმებულმა გადახედა დაბნეულად მომღიმარ ქალს. _მოიცა..._ხმადაბლა ჩაილუღლუღა მემემ.

-მემე, დაგილურჯებ გვერდებს იცოდე!_თვალების ბრიალით გადახედა ცნობისმოყვარე დეიდაშვილს.

-მე ცუდად და ბოროტულად არ ვკითხულობ, უკვე ნატასთან გვაქვს ის ურთიერთობა რომ რაღაცები თვისუფლად, ყოველგვარი დაძაბულობის გარეშე ვკითხო!_არანაკლებ გაბრაზებულმა გადახედა ნინიას და ნატას მიუტრიალდა.

-დასამალი არც არაფერია, უტა ჩემი პირველი მამაკაცია და ხო, ბორდელში გავიცანი, ოღონდ არა ისე როგორც მოხელემ._სიცილით ჩაილაპარაკა. _ჩემმა ქმარმა გადამარჩინა და “მიმისაკუთრა”, უბრალოდ სანამ სიმართლეს გავიგებდი ამისი აღქმა ძალიან მიჭირდა. გავაშელმა ეს ყველაფერი იმიტომ გააკეთა რომ მერე მეც ჩვეულებრივი ლოლა არ გავმხდარიყავი.

-ვგიჟდები მაგ კაცზე!_ყოველგვარი შესავლების გარეშე ჩაილაპარაკა მემემ და წვენი მოსვა._ისევე როგორც მაქიმეზე!_გააგრძელა და კმაყოფილმა გაიკრიჭა.

ნინიას ხმამაღლა ჩაეცინა. როცა მათი ისტორიები ერთმანეთს დააკავშირა მიხვდა რომ იმაზე მეტი საერთო აქვთ ვიდრე ეს მანამდე წარმოედგინა. თითქმის იდენტური ხასიათის მატარებელი ქმრები, ძმაკაცები და ორივეს ურთიერთობა გარკვეული თანხით და “ძალდატანებით” დაიწყო. დეიდაშვილის ფიქრებს იმ წამსვე მიხვდა მემე და ხმამაღალი ხარხარი აუტყდა.

-მეც არ ვთქვი ასე ადვილად და მალე რატომ გაუგეს ერთმანეთს-თქო. _ფხუკუნით ჩაიჩურჩულა და დაბენულ ნატას თვალი ჩაუკრა.

-ხო, ჩემი და მაქსიმეს ურთიერთობაც თანხიდთ დაიწყო.

-არაა?! რა თანხით?

-100 000_ით._სიცილით დაასწრო მემემ.

ყველაფერი აუხსნა რა როგორ იყო და ბოლოს ორივე პირდაღებული დარჩა, რას იფიქრებდა ამხელა სიყვარული რაც ნატას და უტას აკავშირებთ ბორდელიდან თუ იქნებოდა დაწყებული. მაგრამ ნაწილობრივ არც უკვირს, არც მისი სიყვარულის ისტორია იწყება ქართლის დედიდან.

-ანუ გამოდის რომ ორივე შეძენილი და ქმრებისთვის მნიშვნელოვანზე მნიშვნელოვანი ცოლები ხართ..._თავისთვის ჩაიფრუტუნა მემემ და დაფიქრებულმა მიიდო თითი წარბზე. _ისე ლევანს ხომ არ ვუთხრა 50 000 მაინც გადაიხადე-თქო?_სერიოზული გამომეტყველებით იკითხა.

-ხედავ?! რაღა შორს წავიდე ლევანი აქვე არ მყავსო. _სისინით ჩაილაპარაკა ნინიამ და დეიდაშვილს ცინიკური ღიმილით ჩაუკრა თვალი.

-ეგ ისე ვთქვი თორემ განა მართლა ლევანზე მაქვს პრეტენზიები...

-ისე ვიძახდი მეც უტასნაირ კაცს არასოდეს შევხედავ-მეთქი, მაგრამ.

>>>
ხელის მაზი ნაზად შეიზილა და მეორე მხარეს გაწოლილ მძინარე გერლიანს ღიმილით გადახედა. მამაკაცი მშვიდად სუნთქავდა, ნინიამ ნელა ასწია თხელი საბანი და საწოლში შეწვა. ფრთხილად მიჩოჩდა მაქსიმესკენ, ცალი ხელი წელზე გადახვია და თავი ბალიშზე დადო, ცდილობდა ხმამაღლა არ ესუნთქა, სამსახურიდან მოსული და დაღლილი რომ არ გამოეღვიძებინა. მუცლით ვეღარ წვება და გვერდულად უწევს ძილი, ვერც ზურგზე ჩერდება დიდი ხანი.

-კიდევ დიდხანს უნდა იხვანცალო?_ხმადაბლა კითხა გერლიანმა. ნინიამ სახეგაქვავებულმა გადახედა მამაკაცს.

-არ გავნძვრეულვარ.

-შენ არ გეუბნები!_ზმუილით ჩაილაპარაკა მაქისმემ და მუცელზე მიადო ხელი.

-არც ეს არ განძრეულა. _სიცილით ჩაილაპარაკა და მუცელზე მოისვა თითები. _სიზმარი ნახე ალბათ.

გერლიანმა მკვეთრად იცვალა გვერდი და მთელი ტანით ნინიასკენ გადატრიალდა.

-გითხარი ვიგრძენი რომ გაინძრა-თქო!_წარბწეულმა ჩაილაპარაკა და შუბლი შეჭმუხნა.

-ვითომ?_დაეჭვებულმა იკითხა და მუცელზე დაიდო ხელი.

-ხო აბა, შენ ჩემზე ფიქრში ისე იყავი გართული ვერაფერი ვერ გაიგე. _ცინიკური ხმით დაგესლა და ტუჩებზე მოწყვეტით აკოცა. _მიდი, დაიძინე ხვალ ადრე ხარ ასადგომი.
~~
დაგვიანებისთვის სორით... იმედია ისიამოვნეთ, იმიტომ რომ საყვარლად კუნკულა თავი იყო წესით. <3 მადლობები <3
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: მე❤
ნანახია: 3211 | რამოტვირთვები: 0 | კომენტარი: 5 | რეიტინგი: 5.0/1
სულ კომენტარები: 5
avatar
0 Spam
1
რა კაი გოგოო ხაარ ❤ და ძალიანაც ვისიამოვნეეე
avatar
0 Spam
2
ძალიანაც ვისიამოვნე და მომეწონა მაგ.ამ ალექსანდრეს დაკავებულ ქალებზე რატომ აქვს გართულება,ჯერ იყო ნატა, ათასჯერ ცემა უტამ ახლა კიდევ ნინია. 3o bb მიყვარხარ წარმატებები
avatar
0 Spam
3
მთელი დღეა ამ ისტორიას ვკითხულობ ! ბოლოს ქმარი გამშორდება :D 3o სასწაულია !
avatar
0 Spam
4
უტა და ნატა რომელი მოთხრობის პერსონაჟებია? ❤️
avatar
0 Spam
5
ღამის სამიზნე
avatar