ორი მოწმე (10-16 თავი) დასასრული
22.09.2018, 12:21
გონება არც დაუკარგავს, ყველაფერი კარგად ახსოვს, კარგად ახსოვს ნატალის დასისხლიანებული სახე, ახსოვს გიორგის გინება და ყვირილი ფეხი გამეჭედაო, ახსოვს გონს მოსული ნატალი როგორ ყვიროდა ხელი არ ახლოთ ნაბიჭვრებოო, ახსოვს როგორ ცდილობდა გიორგი იარაღს რომ მიწვდომოდა, მაგრამ მაშინვე გათიშეს, ვერაფერზე ფიქრობდა, მხოლოდ ის მოახერხა ამბის გააზრებისას ნატალისთვის ჩუმად ლეპტოპი ენიშნებია, მიხედეო და ნატალიმაც თავი დაუქნია. ამის გამო წყნარად იყო, რომც მოეკლათ მაინც მშვიდად იქნებოდა, ფოტოებს ბიჭები მიხედავდნენ და პირადად დაჩი იზრუნებდა ყველას დაჭერაზე, არც წივილ-კივილი დაუწყია, იცოდა აზრი არ ქონდა, არც ახსნა-განმარტება დაუწყია, გაცემდა ვინმე პასუხს თუ რა . ალბათ 10 წუთი ივლიდნენ, უხეშად გადაიყვანეს მანქანიდან, თავზე ჩამოცმული ნაჭერი გარემოს დანახვაში ხელს უშლიდა. მაგარ, მყარ რაღაცაზე აბამდნენ და ერთადერთი რაზეც ლილია ფიქრობდა, იმედგაცრუება იყო. ერთადერთხელ თხოვა დაჩიმ, პირველად და ერთადერთხელ ფრთხილად იყავიო და სწორედ მაშინ ვერ შეუსრულა. გულიანად გაეცინა, ნაჭერი რომ მოხსნეს, ტყეშია ხეზე მიბმული, მოკვლას უპირებენ და იმაზე ფიქრობს, რომ ბიჭს იმედი გაუცრუა.
-სწორი ხარ შენს თავს ტიპიური გოგონებისგან რომ გამოარჩევ, სხვა შენ ადგილას კივილით აიკლებდა აქაურობას და ტირილით შეგვეხვეწებოდა დამინდეთო.
-რატომღაც არ მგონია ამ შუა ტყეში გაკრულმა ხმა ვინმეს მივაწვდინოთ, შეწყალებას რაც შეეხება, ნიასაც ეტყობოდა რაზეც ხართ წამსვლელები, ამიტომ არც ყელს ვიტკენ და არც ჩემს საცრემლე ჯირკვალს შევაწუხებ. იქნებ პირდაპირ მითხრათ რა გნებავთ და დამენახოთ სიბნელედან რომ გასცემთ ბრძანებებს._კაცის ხარხარმა გააყრუა ტყე.
-ღმერთო როგორ გაუმართლა დაჩის_ტანში გაცრა კაცის დამცინავ ხმაზე._შენი სახით აშკარად ძლიერ თანამშრომელს ვკარგავ. ნაბიჯი გადმოდგა განათებისკენ და ლილია მთელი ძალით ცდილობდა გაოცების დამალვას.
-რადგან თავად ჩაერთვეთ საქმეში, ესეიგი რაღაც მოხდა, ბატონო მურთაზ_ეცადა ხმის კანკალი დაემალა და მტკიცედ გამოჩენილიყო, მაგრამ გამოცდილ პოლიციელთან არ გამოუვიდა.
-ანუ გადასარევად მიცნობ.
-რა თქმა უნდა, ბიჭებიდან.
-მაშინ პირდაპირ საქმეზე გადავალ, სადარი ბარათი?
-ოჰ, ამდენი ამბავი მაგის გამო ატეხეთ? გეკითხათ და ისედაც გეტყოდით ჯერ ვერ ვიპოვეთთქო_ თამამად გაუღიმა მურთაზს და შეკრულ ხელებს დაეჯაჯგურა. ისე აკანკალებდა მალე შიშს ვეღარ დამალავდა, ამ ნაბიჭვარს კი არაფრით დაანახებდა რომ შეაშინა.
-ლილია, რაცარუნდა გაგიკვირდეს, გოგოების ცემის მომხრე არ ვარ, თან ასე თუ ისე ლამაზიც ხარ და არც შენი დამახინჯება მინდა, ამიტომ მოდი უბრალოდ მითხარი ბარათი სადაა.
ძლივს გადაყლაპა ლილიამ ნერწყვი, მაგრამ მაინც უარყოფის ნიშნად გადააქნია თავი-არ ვიცი._მეგობრებს ვერ უღალატებდა, რომც ეთქვა სად იპოვა, დიდი დიდი უმტკივნეულოდ მოეკლათ, მათი დაჭერის სურვილი კი მომავალ ტკივილზე უფრო დიდი იყო, ამიტომ პირს არ დააღებდა და სიტყვასაც აღარ იტყოდა. ვითომ მოწყენით ამოიხვნეშა მურთაზმა და ბიჭებს თავი დაუქნია
-იცოდე, რაც აწი დაგემართება მხოლოდ შენი მიზეზით, მე ვცადე მშვიდობიანად მომეგვარებინა._სიტყვა დამთავრებული არ ქონდა თავზე ნაჭერ წამოცმული ლილია ისევ ფურგონში რომ შეაგდეს. ამჯერად დიდხანს არ უვლიათ, ისევ უხეშად სტაცეს ხელი და წაიყვანეს. ფეხქვეშ მყარ მასას გრძნობდა, ანუ ტყეში არ იყო, ირგვლივ ჩუმ ექოდ იღვრებოდა მათი ფეხის ხმა და ქარის წუილიც აღწევდა, ანუ ცარიელ, საკმაოდ დიდ შენობაში უნდა ყოფილიყვნენ, რომელსაც ფანჯრებიც არუნდა ქონოდა. შემდეგ იყო კიბეები დაბლა, კიდევ რამდენიმე საფეხური და გაქუცული ხის სკამი, რომლის ამოჩრილი პატარ-პატარა ნაწილები კანში ესობოდა. ნაჭერი რომ მოაძვრეს, გულში გაეცინა, სწორი იყო მურთაზი, ნამდვილად კარგ თანამშრომელს კარგავდა, შენობა ზუსტად ისეთი იყო როგორსაც ვვარაუდობდა, თუმცა იქვე ახლოს სამშენებლო მასალები ეწყო, ნუთუ მშენებარე ბინაა? კარგი, რა მნიშვნელობა აქ, ახლა ჯობია იმაზე იფიქროს რას გაუკეთებენ. ნეტა ძალიან ეტკინება? აქამდე არავის უცემია და გამოცდილი არ ქონდა როგორი გრძნობაა. ფიქრები მურთაზის გამოჩენისას გაუწყდა, მართალია ცდილობდა შემზადებულიყო, მაგრამ მაინც შიშისგან შეხტა მის მოახლოებაზე.
-კარგი, მოდი შედარებით იოლი კითხვებით დავიწყოთ, რა იცით ამ საქმის შესახებ?
წყნარად გააქნია ლილიამ თავი თმა რომ გადაეყარა სახიდან და უტეხად მიაჩერდა მურთაზს. კაცის გაღიმებაზე ერთ-ერთი ბიჭი დაიძრა მისკენ და საკმაოდ ძლიერად უთავაზა სახეში,ეტკინა, თუმცა არც ისე ძლიერად რომ ტკივილისგან ეყვირა. თუ ასე გაგრძელდებოდა არაუშავდა, ფიქრობდა გაუძლებდა, არ მიაყენებდა ამ ნაბიჭვარს სიამოვნებას და კივილს და ტირილს არ დაიწყებდა, თუ სიკვდილი ეწერა ამაყად ერჩივნა და არა ხვეწნისგან დაბეჩავებული.
-კიდევ ერთხელ გიმეორებ ქალბატონო, ნუ ცდი ჩემს მოთმინებას_უარყოფაზე ისევ მოხვდა, ამჯერად კითხვა აღარ დაუსვამთ ისე მოხვდა რამდენჯერმე, შემდეგ ტკივილი მუცელში იგრძნო, შემდეგ ისევ სახეშე, ტყუილა ფიქრობდა რომ გაუძლებდა, ოცნებობდა გათიშულიყო და არაფერი ეგრძნო. ამაშიც არ გაუმართლა. ისეთ დაღლილობას გრძნობდა, ეგონა თვალებზე კილოგრამები მადევს და დახუჭვისკენ მექაჩებაო. დახუჭა და გაითიშა კიდევაც. მურთაზმა ხმამაღლა შეიკურთხა.
-კარგი, დაანებეთ, ჯერ მოკვლა არ გვაწყობს.
-აბა რა ვქნათ უფროსო?
-ვფიქრობ.
-არამგონია რამე თქვას, ძლიერი ყოფილა.
-მაგას მეც ვამჩნევ კოკა, ახლა რამე გვჭირდება რაც ლაპარაკს აიძულებს.
-ის გოგო კარგი ვარიანტი იქნებოდა, მაგრამ პალატასთან იმდენი დაცვა დგას, არც ქმარი გადის არცერთი წუთით.
-გასაგებია, ანუ დემნას ჩვენთვის არ ცალია, ამისი გამოყენება შეიძლება. რადგან ეს ქალბატონი თავის გადასარჩენად არაფერს გააკეთებს, სხვისი გადარჩენა ვაიძულოთ._საზიზღარი ღიმილით გავიდა გარეთ და ბიჭებს ახალი დავალება მიცა, ეს ლაწირაკი ვერ აჯობებდა. სტიმული უნდოდა ასალაპარაკებლად? ხოდა მიიღებდა. მის თავს დააბრალოს რაც აწი მოხდება, ფაქტია მან მშვიდობიანად სცადა.
რამდენიმე საათი მოუწია ლოდინი სისხლში ამოსვრილი ლილია ისევ გათიშული იჯდა მიბმული. რა ტყუილა იკლავდნენ თავს, ამ საქმეში ისეთი ხალხი იყო გარეული შორს მაინც ვერ წავიდოდნენ და მალე მაინც ჩაიფარცხებოდა, დანებებულიყვნენ და ეცხოვრათ კიდევ ცოტა ხანი? არა, გმირობა მოუნდათ, ხოდა გმირულად დამარხავენ, ნუ თუ დამარხეს საერთოდ, ან პირველ რიგში გვამები თუ იპოვეს.
ლილია გონს გარედან შემოსულმა ხმაურმა მოიყვანა, ვიღაც მთელი ხმით ღრიალებდა და ხმაურზე ჩანდა ბრძოლას ცდილობდა, თითქოს ეცნო ლილიას ხმა, მაგრამ ცალი ყური ისე ქონდა დაზიანებული არ გამორიცხა რომ ელანდებოდა. მის წინ მეორე სკამი დადგეს და შემოსულებს გახედეს. მაღალი, მხარ-ბეჭიანი კაცი მოყავდათ, რომელიც შეწინააღმდეგებას ცდილობდა, მაგრამ 4 კაცს ყავდა გაკავებული და აშკარად მარცხდებოდა. ნაჭრიდან ილანძღებოდა და შეწინააღმდეგებას არ ანებებდა თავს. ბოლოს სკამზე კარგად რომ დააბეს და მიხვდეს თავს ვერ გაინთავისუფლებსო ნაჭერი გადააძვრეს. მკერდში მტკივნეულად გაუარა არარსებულმა ნემსმა ლილიას და ბიჭის დასისხლიანებულ სახეზე ღრმად ამოიოხრა
-დაჩი. (11)
-კარგია რომ ცოცხალი ხარ ლილია_დაშავებულ ადგილებს უთვალიერებდა დაჩი და ამაოდ ცდილობდა შეკრული ხელის გახსნას.
-ხო, ჯერ-ჯერობით ვარ, კარგად ხარ? სისხლი მოგდის.
-არაფერია, უბრალოდ კანია გასერილი.
-ამხელა გამომძიებელი კაცი როგორ დაგიჭირეს, შენ რა ჩხუბი სულ არ იცი?
-მოგკლავს ამდენი ფილმის ყურება, ქუთაისში მომუშავე გამომძიებელი ვარ და არა ნინძა. რა თქმა უნდა შებვებრძოლე, მაგრამ ფილმისგან განსხვავებით რეალურ ცხოვრებაში ცალ ცალკე არ მოდიან რომ დაგიჭირონ, ექვსივე ერთად გეხვევა და ყველგან გირტყამენ.
-კარგი, მაპატიე, ვნერვიულობ და მემგონი უკვე არაადეკვატური რეაქცია მაქ. თავი როგორ გავითავისუფლოთ?_დაჩის თვალების გადატრიალება არ შეიმჩნია და ჯიქურ მიაშტერდა.
-ოღონდ ახლა არ მომთხოვო ფეხსაცმლის ქუსლში დამალული დანა ამოიღეო თორე...
-ხო კარგი რაიყო, ისე მართლა არ გაქვს?
-ლილიაა.
-მაპატიე.
-კარგი სანამ შემოსულან, მე გამომიყენებენ რომ ხმა ამოგაღებიონ, არავითარ შემთხვევაში კარგად მომისმინე, იარაღიც რომ დამადონ, გამფატრონ, არ ვიცი რაცარუნდა ქნან არც კი გაბედო და ხმა ამოიღო გასაგებია? მენდე და დროის გაყვანაში დამეხმარე.
-ოჰ, ორივე გონზე ყოფილხართ, ესეიგი მოლაპარაკებებსაც გამართავდით. მოკლედ ჩემი თავს და საზღვარგარეთ გადახვეწას, თქვენი დახოცვა მირჩევნია, ამიტომ გეფიცებით არ დაგინდობთ თუ პასუხებს არ გაგვცემთ, დაჩი თუარ გინდა ერთმანეთს დაგაკლათ მომიყევი საქმეზე რა იცით.
-კერძოდ რა გაინტერესებს? ბარათზე ინფორმაცია არ მაქვს._დაჩის უხეშობით გამწარებულმა ლილიაზე იყარა ჯავრი და ამჯერად მარცხენა ლოყა აეწვა გოგოს და ტუჩიდან წამოსულმა სისხლმაც არ დააყოვნა.
-ნაბიჭვარო_ღმუილით ახტა სკამზე დაჩი და ვინ იცის მერამდენედ დაეჯაჯგურა თოკს._გოგოს თავი დაანებე, ხომ იცი თავის თავს დიდად არ აფასებს, თუ გინდა რამე ათქმევინო ჩემით დაემუქრე_ლილიას აბრჭყვიალებულ თვალებს ყურადღება არ მიაქცია და ლამის მუდარით ახედა მურთაზს.
-ოჰოოჰ, რას მოვესწარით, თვით დაჩი გვემუდარება. ლილია, კიდევ ერთხელ სად არის ბარათი_ისეთი ხმით დაიგრგვინა ლილიაც კი შეხტა. ტირილამდე მისულმა გადააქნია თავი და ნატკენი ტუჩი მოიკვნიტა, მიხვდა ამ პასუხით დაჩის განაჩენი გამოიტანა. პირველი მუშტი მუცელში მოხვდა, ხმაც კი არ ამოუღია ბიჭს, ტკივილიდან სუნთქვა შეეკრა, მაგრამ არ დაუკვნესია, ამ სიამოვნებას არ მიაყენებდა. ერთმანეთს გავდნენ, იცოდა თუ თამაზი ვერ მოუსწრებდათ მოკვდებოდნენ, ამიტომ სიამაყეს არდაივიწყებდა და ამ დამპლის წინ ტკივილის ნასახსაც არ შეიმჩნევდა.
-სად არის ბარათი გოგო_ისევ თავი გადააქნია ლილიამ და ამჯერად მურთაზის ხელში პრიალა ლითონმა გაიელვა, ჯერ კიდევ ტკივილიდან მოღუნულმა დაჩიმ მხოლოდ ლილიას კივილის გამო ამოიხედა.
-არა, არა, თავი დაანებე, ღმერთო მაინც არაფერი ვიცი, რომც ვიცოდე არ გეტყოდი, თავი დაანებე_ისტერიკებში გადაუვიდა ლილიას ტირილი დაჩის დაკარგვის საფრთხე რომ იგრძნო.
-შე პატარა თავხედო გოგო, შენ თუ ხვდები მაინც თავი რაში გაყავი? შენი აზრით შენ გამო ჩემ ცხოვრებას და ოჯახს გავრისკავ?
-რა თქმა უნდა, აქამდე როგორ ვერ მივხვდი, ის ბარათი შენ სულ არ გჭირდება, შენც უბრალო პაიკი ხარ და უფროსის დავალებას ასრულებ. არ გვინდა გვითხრა ვინაა?_სიმწრით ამოილაპარაკა დაჩიმ.
-არაფერს ამბობ არა?_გაბოროტებული სახით გადახედა ლილიას და დაჩის მიუახლოვდა, დანა მკლავზე დაუსვა და მთელ სიგრძეზე გადაუხსნა კანი_არც ახლა იტყვი?_ტკივილი ვეღარ შეაკავა და დაჩის გმინვა ექოდ გაისმა ნანგრევებშ.
-მაშ კარგი, ვერ ვიტან ასე რომ ვიქცევი, მაგრამ სხვა გზას არ მიტოვებთ._უკან გაბრუნდა და ბიჭებს თვალით რაღაც ანიშნა, არიცოდარა ხდებოდა, მაგრამ ისეთი სიჩუმე იყო ჩამოვარდნილი მიხვდა კარგი არაფერი ელოდა, ქარიშხლის წინ რომ სიმშვიდე ისადგურებს, სწორედ ისეთი მომენტი იყო. არც ნიავი, არც რაიმე ხმა, აღარც დაჩი გმინავდა და აღარც მურთაზის ხმა ისმოდა. ლილიას უკვე შიშისგან ცრიდა და უკვე მზად იყო ამ შემაძრწუნებელი სიჩუმის გასაფანტად ტიპიური გოგოსავეთ კივილი მოერთო, მაგრამ არ დასცალდა. კარის ჩარჩოში მურთაზი გამოჩნდა სამ ბიჭთან ერთად და ცბიერი ღიმილით წამოვიდა ლილიასკენ.
-რადგან ცუდად მოქცევა გირჩევნიათ, კი ბატონო, არც მე ჩამოგრჩებით_თოკი შეუხსნა გოგოს და ფეხზე წამოაყენა, ხელი კრა და წამებში ბიჭებისკენ გადააგდო_თქვენია.
-არა, შე ნაბიჭვარო, არ გაბედო, გეფიცები ჩემი ხელით მოგკლავ_დასუსტებულად ისმოდა დაჩის ღრიალი_ამის დედაც მოვტ*ან, უთხარი ლილია, დაივიწყე რაც გითხარი და ხმა ამოიღე, ლილიაააააა_კიდევ კარგი ამ ღრიალში ვერ გაიგონა ლილიას სასოწარკვეთილი ხმა, როგორ ეძახდა დაჩის საშველად.
-დააბრუნე, გეფიცები ვათქმევინებ, ოღონდ დააბრუნე_თითოეული ზედა სართულიდან ჩამომავალი კივილი გულში ისე ხვდებოდა როდის გასკდებაო იმას ფიქრობდა.
-აბა ჩემო დაჩი, კიდევ ერთხელ გეკითხები, სად არის ბარათი.
-არ ვიცი ამის დედაც მოვტ**ნ არვიციიი, იცოდე ჩემი ხელით მოგკლავ, გამოიყვანე, გეფიცები, მოგკლავ, გამოიყვანე, ასე ნუ აწამებენ ამის ღირსი არაა, რაც გინდა მიქენი, ნუ აწამებენ_უკვე შეუძლებელი იყო დაჩის დაკავება, სკამზე მიბმა აღარ შველიდა და გამწარებული იქაჩებოდა გასათავისუფლებლად. რამდენიმე წუთში ლილიას ხმა აღარ ისმოდა.
-რა სამწუხაროა, ალბათ ზედმეტი მოუვიდათ. ხანდახან ეს ბიჭები როგორი მხეცები არიან_მოჩვენებითი მწუხარებით გადახედა მურთაზმა უღონოდ დავარდნილ ბიჭს და ტაში შემოკრა._ამოიღე ბოლოსდაბოლოს ხმა.
-ილოცე, რომ ვერ გიპოვო. გეფიცები ჩემი ხელით დაგახრჩობ, ამის შემდეგ აღარ გაცოცხლებ, შენ პატარა დაუცველ გოგოს დაუნგრიე მთელი ცხოვრება, მის გარდა რამდენი გყავს გაყიდული არავის ეცოდინება, არ გაცოცხლებ, გეფიცები არ გაცოცხლებ._თავჩახრილი უგონოდ ლაპარაკობდა დაჩი და შეუჩერებლად წამოსულ სისხლს ყურადღებას არ აქცევდა.
-რომ გეკითხები მიპ......._აღარ გაუგონია მურთაზის ყვირილი, რადგან იმავე წამებში კაცის ხმა სირენებმა და დემნას დაძლიერებულმა ხმამ გადაფარა:-მურთაზ აზრი არ აქვს, შენი ნებით ჩაგვბარდი, ალყაში ხართ. (12)

ერთი თვე ისე გავიდა, დაჩის ლილია არ უნახავს. საავადმყოფოში ყოფნისას ყოველი კარის გაღებაზე დაჩის ელოდა, სულ ელოდა ახლა მომიკითხავს და მოვაო, მაგრამ არა. ბიჭი ჯიუტად არ ჩანდა. მხოლოდ მათი დახსნიდან მეორე დღეს იყო მისული, მოიკითხა და წამოვიდა. ტირილამდე იყო ლილია მისული, ნუთუ მისთვის ამდენად არ ნიშნავდა არაფერს, რომ არც კითხულობდა? ნუთუ სულ არ ენატრებოდა? ახსოვდა როგორ ყვიროდა დაჩი მის დასაცავად და ახლა ამ დისტანციას ვერ გებულობდა. ყოველდღე მოდიოდა მასთან ნატალი და დემნა, მაგრამ არცერთი დაჩის არ ახსენებდა.
-ლილი გთხოვ რა_უჩუმრად შემოპარული ნატალი დაადგა აცრემლებულ გოგოს თავზე.
-ნატ, მოდი რა _გვერდით მიიჩოჩა და გოგო გვერდით დაიწვინა_უბრალოდ ვერ ვხვდები ნატ, ვერც იმას ასე როგორ შემიყვარდა, როცა მისგან უხეშობის მეტი არაფერი მახსოვს, ვერც იმას თავის გრძნობებზე ასე უარს როგორ ამბობს, ვიცი, დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემდამი რაღაც გრძნობა აქვს, ბოლოს დაგვითბა კიდევაც ურთიერთობა, მაგრამ ახლა? ასე როგორ მიმატოვა? ვერც კი წარმოიდგენ როგორი სასოწარკვეთილი ხმით ეხვეწებოდა მურთაზს ის გაუშვი და მე რაც გინდა მიქენიო. არ ვიცი ერთი თვეა ვფიქრობ და მაინც ვერაფერს ვხვდები.
-დაწყნარდი ლილ რა, ყველაფერი დალაგდება, მიენდე მოვლენები როგორც განვითარდება.
-ისედაც მასე ვაპირებ ნატ, მე აღარაფერს გავაკეთებ, მეყო უკვე რაც მივიღე გაკვეთილად. მაინც ვერაფერი მოვიგეთ ამითი.
-რატო ვერა ლილია, მთელი ქსელი გამოააშკარავეს იმ ფოტოებით.
-სამაგიეროდ მე დამენგრა ცხოვრება.
-მაპატიე, მაგრამ ვეღარ ვითმენ, გთხოვ მომიყევი რა გაწუხებს, დაჩი ხმას არ იღებს, რა მოხდა?
-გადავრჩით ნატ, მთავარი ესაა. არ შემხებიან, ქვემოთ რომ ჩამათრიეს ერთობოდნენ და უბრალოდ ისე აკეთებდნენ, რომ მეყვირა, ალბათ დაჩიზე უნდოდათ გავლენის მოხდენა. გონება რომ დავკარგე საერთოდ მიმაგდეს, იმიტომ რომ იქ აღარ დამხვედრიან. არვიცი დაჩიმ რა იცის, მაგრამ მურთაზს უბრალოდ მისი შეშინება უნდოდა.
-ორსულად ვარ...
-რაა???
-წარმოგიდგენია? 5 წელია ლილია, 5 წელია შვილი არ გვიჩნდებოდა მე და დემნას. რამდენი ვიმკურნალეთ და შედეგი არიყო, ბოლოს დავნებდით, ღმერთს მივანდეთ და იმ ავარიის შემდეგ საავადმყოფოში გავიგე.
-ღმერთო ნატალი რა მაგარია, არ მჯერა, როგორ მიხარია, წარმოგიდგენიაა, მუცელში პატარა გყავს.
-როდის გამოგწერენ?
-ხვალ მოვდივარ, უკვე ორი კვირაა აქ ვარ.
ორი კვირის შემდეგაც არ გამოჩენილა დაჩი. ისიც არიცოდა გამოძიება როგორ მიდიოდა. კიდევ რამდენიმე დღე და მოთმინებამაც უღალატა. ტელეფონი და საფულე ჩანთაში ჩაიგდო და კარიც გაიკეტა. განყოფილებაში ყველა იცნობდა უკვე გატაცების შემდეგ და თავის დაკვრით ესალმებოდნენ. თავდაჯერება სწორედ ბიჭების კარებამდე გაყვა. არა, თუ აქამდე მოვიდა, ახლა უკან ვეღარ დაიხევს. ერთი ჩაისუნთქა ღრმად და სახელურსაც მოკიდა ხელი.
-ვაააა, ეს ვინ გვესტუმრაა, როგორ ხარ დაკარგულო?_მაშინვე ღიმილით გამოექანა დემნა, დაჩიმ კი, როგორც შეხედა შემოსული ლილია იყო ისევ მაგიდაზე დაყრილ ფურცლებს მიუბრუნდებოდა, დემნა რომ არა.
-ნახე დაჩი ვინ გვიკადრა? არ გეწყინოს ლილ რა, იმდენი საქმეა ვეღარ გნახე რაც გამოგწერეს, სამაგიეროდ გეფიცები ნატალის ყოველდღე ვეკითხებოდი შენს ამბებს, ასე რომ მე და დაჩი სრულიად ყველაფრის საქმის ყურში ვიყავით, როგორც ჩემი კლასელები იტყოდნენ.
აჰა, ესეიგი ვაჟბატონი მე არ მკადრულობდა, სამაგიეროდ შორიდან მკითხულობდა არა? მე შენ გაჩვენებ სიშორეს ვაჟბატონო_გამწარებულმა გაიფიქრა ლილიამ და დაჩისკენ წავიდა.
-გამარჯობა დაჩი_პირდაპირ თავზე წამოადგა მაგიდასთან მჯდომს.
-ლილია_თავის დაკვრით მიესალმა ბიჭიც.
-როგორ ხარ?
-გმადლობ კარგად, თავად?_ოფიციალურობას არ კარგავდა დაჩი და ლილიას მოთმინების ფიალასაც ავსებდა.
-ფანტასტიურად_ჯიქურ შეაშტერდა თვალებში.
-ჰმ, მე.... ამ მე გავალ დაჩი, არც მიჭამია დღეს_უხერხულობა ჩახველებით გაფანტა დემნამ და კარები გაიკეტა.
-დაჩი.....
-ლილია, ბევრი საქმე გვაქ, რამე გადაუდებელია?
-შენ რა დამცინი? თვე ნახევარია გაქრი, ისიც არ ვიცოდი ცოცხალი თუ იყავი და მეკითხები რატომ მოვედი? ხვდები ჩემი აქ მოსვლით რა გავაკეთე?
-აქ არა ლილია და ახლა არა.
-როდის დაჩი? საავადმყოფოში თუ გინდოდა არცერთხელ მოხვედი, სახლში თუ გინდოდა მშვიდად არც იქ მოგიკლია თავი ორი კვირაა გამოწერილი ვარ. სად და როდის მითხარი?_დაჩიმ გაკვირვებულმა ახედა, პირველად შეამჩნია ლილიას ხმაში გულწრფელი ტკივილი გაბრაზებას რომ ჯობნიდა. ჯანდაბა, მიხვდა რომ დააგვიანდა, მიუხედავად იმისა, რომ თავს არიდებდა და სულ ნერვებს უშლიდა, მაინც შეყვარებია, ამ სულელ გოგოს მაინც შეყვარებია. გამომძიებელი კიარა დებილიც კი მიხვდებოდა გოგოს გრძნობებს ისე უყურებდა დაჩის.
-კარგი, მოდი გარეთ გავიდეთ.
უსიტყვოდ მიყვა ლილია უკან, გიორგის და დემნას ეშმაკური მზერა აიცილეს დერეფანში და გარეთ გამოვიდნენ.
-სად წავიდეთ?
-ხარაზოვის ბაღში ავიდეთ, ბავშვების ჟრიამულში ვერავინ მოგვისმენს.
ლილიამ მხოლოდ თავი დაუქნია და მანქანაში ჩაჯდა.
-უკვე თვე ნახევარია საქმეზე არაფერი გამიგია, როგორ მიდის გამოძიება?
-მიკვირს ამდენი ხანი რომ გაძელი_ჩაეცინა დაჩის_ ნიას და დემეტრეს საქმე ოფიციალურად დაიხურა.
-რაა? როდის? როგორ? რატომ?
-სამაჯურის დნმ გიორგისას დაემთხვა.
-ყოჩაღ დაჩი, აქამდე ხო ყელამდე ვგრძნობდი შენს პატივისცემას, მაგრამ აი ახლა უკვე აღარ ვიცი არც ის შენ რა გიწოდო, და არც ის როგორი სიტყვებით შეგამკო. კარგი,ისეთი რამ გადაგვხვდა, დამიკიდე, საავადმყოფოში იმდენი ხანი გავატარე დამიკიდე, ყველაფერი გავატარე და დავივიწყე, იმდენად გამართლებდი გაბრაზების მაგივრად მონატრებას ვგრძნობდი და ახლა დგები და ასე მშვიდად მიცხადებ საქმე დაიხურაო და მე წარმოდგენაც კი არ მაქვს ამ დროს რა ხდება. არა, სიტყვებიც ზედმეტია უკვე, ტყუილად მოვედი, უკვე სალაპარაკო აღარაფერია, ამიერიდან მშვიდად იყავი, აღარ შეგაწუხებ, თუ გამოძიებისთვის დაგჭირდებათ რამე დემნამ დამირეკოს.
ბიჭის პასუხს არც დალოდებია ისე წამოვიდა, ფეხით ჩაუყვა უნივერსიტეტისკნ გზას და სტუდენტებს შეერია. იმდენად დაწყდა გული თითონაც რომ ვერიფიქრებდა. ვერც მიხვდა ისე ატირდა. ამ საქციელით გული ყველანაირად ატკინა დაჩიმ. კარგი, შეიძლება რაღაც მომხდარიყო და მთელი ეს დრო არ შეხმიანებოდა, მაგრამ როგორ შეძლო და მათთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი, მკვლელი პოვნა დაუმალა. ამას აღარ ელოდა. ეს მათი საერთო გამოძიება იყო, რომც არ ყოფილიყო ის დაზარალებულის და იყო. ფიქრები ისე ერეოდა თავში ვერც მიხვდა სამსახურს როგორ მიადგა, გამოიცვალა, ფორმა მოირგო და სამუშაოს შეუდგა. იმდენად იყო ფიქრებში ჩაძირული ვერც მიხვდა როგორ მოსაღამოვდა, სანამ უფროსი არ წამოადგა თავზე.
-ლილია, რას აკეთებ?
-ვმუშაობ_გაკვირვებულმა ამოხედა
-კი, მაგრამ შენი სმენა ორი საათია რაც დამთავრდა.
-არც კი შემიმჩნევია, მაპატიეთ ამ მაგიდასაც მოვრჩები და წავალ. შეიძლება რაღაც გთხოვოთ?
-გისმენ ლილია, თხოვნები ხშირად არ გაქვს.
-თუ შესაძლებლობა მექნება, დამატებითი საათებიც მინდა მომცეთ, ეს თვე ნახევარი თითქმი გამოვიყენე და ფული დამჭირდება.
-მესმის ლილია და გასაგებია. ვეცდები რამე მოგიხერო. მოდი ასე ვქნათ, სამი საათითს მეტი იმუშავე დღეში და 10 ლარის ნაცვლად 15 გადაგიხდი.
-ვაიმე დიდი მადლობა, როგორ დამეხმარეთ._გაუაზრებლად ჩაეხუტა მამის ტოლა კაცს და სითბოც იგრძნო.
-არაფრის ლილია, არაფრის_თავზე გადაუსვა ღიმილით თენგომ ხელი.

დაჩი უხმოდ დაბრუნდა კაბინეტში, დემნას თვალი აარიდა ისე დაჯდა თავის სკამზე. წესით ისევ საბუთებს უნდა მიჯდომოდა, მაგრამ ვეღარ ფიქრობდა. ვერც გაიგო წესიერად წეხან რა მოხდა. უკვე თავის თავს მაინც უნდა გამოტყდომოდა რას გრძნობდა, ან რა უნდოდა. აღარ შეეძლო ასე გაურკვევლობა, როდემდე უნდა მჯდარიყო საბუთებში და თეთრ ფურცელზე ლილიას სახე დაენახა.
-დაჩი...
-ახლა არა დემნა რა, ახლა არა_უცებ წამოდგა ნერვებ მოშლილი და ლამის გამოანგრია კარი გარეთ გასვლისას. ისევ პარკს მიაშურა, ცოტა ხნით ჩამოჯდა და ირგვლივ ბავშვების ჟრიამულს გადახედა.
ასე არაფერი გაჭირვებია ცხოვრებაში, შიშიც პირველად იგრძნო, პირველად უღალატა სამსახურს. ეს მის საქციელს არ გავდა, ახლა გაურკვევლობა ახრჩობდა. ისე ესიამოვნა ამოვარდნილი ქარი, გაზაფხული ნელნელა მოდიოდა და უკვე ემჩნეოდა ჰაერს ბალახის სუნი. თვალებ დახუჭულმა ამოისუნთქა ღრმად და სუფთა ჰაერით გაივსო ფილტვები. ფიქრი უჭირდა, ვერ გაიგო რა გაეკეთებინა და ისევ ძველი გადაწყვეტილების სისწორეში დარწმუნდა. ღრმად ამოისუნთქა და წამოდგა. მანქანის გასაღები ხელში შეათამაშა და მძიმე საუბრისთვის მოემზადა. (13)

-არამგონია ჩვენთვის კარის ღიად დატოვება მიზანშეწონილი იყო_დაჩის ხმა გაიგონა ლილიამ, როცა გვიან სალში დაბრუნებული ნიას პორტრეტს ასრულებდა.
-არამგონია ვისაც ვუფრთხით დაკეტილი კარების ეშინოდეს.
-ნუ ხო ეგეც მართალია.
-აქ რა გინდა დაჩი? რამე დაგვრჩა გაურკვეველი?_ირონია არ შეიმჩნია დაჩიმ და ჩუმად აათვალიერა საღებავებით დასვრილ პერანგში გამოწყობილი გოგო.
-ლამაზია.
-მთელი ცხოვრება მეხვეწებოდა დამხატეო, მე კიდევ სულ რაღაცას ვიმიზეზებდი უარის სათქმელად.
-მგონი უნდა ....
-არა დაჩი, მაპატიე მაგრამ ჩვენ უკვე აღარაფერზე გვაქ სათქმელი ეგ უნდა. უკვე აღარ მჭირდება. როცა გელოდებოდი, მენატრებოდი და ყოველ კარის გაღებაზე შენ ნაბიჯებს ველოდი, მაშინ მიღალატე, ახლა უკვე აღარაფერს არააქ აზრი. არ მჯერა ფრაზის სჯობს გვიან ვიდრე არასდროსო. გაცილება არ დაგჭირდება, ისედაც იცი კარი სადაა.
გამწარებული გამოვარდა გარეთ გამომძიებელი, ამდენი ხნის მანძილზე არცერთი გადაწყვეტილების მიღება არ გაჭირვებია ასე როგორც ლილიაზე და მაინც ვერ განახორციელა. რას უშვებოდა ეს გოგო ასეთს. ახლა სად უნდა წასულიყო? მშოლებთან რომლებიც ხმასაც აღარ სცემდნენ თითქმის? დემნასთან, რომელიც ჭკუის სწავლებით და საყვედურებით დაღლიდა? სამსახურში? ჯანდაბა, ცხოვრებაში პირველად არ უნდოდა სამსახურში წასვლა. მართლაც და რა ჯანდაბას უკეთებდა ეს გოგო. არა აღარ უნდოდა აღარც ფიქრი და აღარც ახალი გამოსავლის ძიება, მიხვდა ამ წუთს რაც უშველიდა.
-ორი ნემიროფი და ერთიც ფილიპ მორისი_ გამყიდველს ფული გადააწოდა და სახლის კიბეებს აუყვა. სანამდე დაეცი დაჩიი, სამსახურის ნაცვლად სახლში დარჩენა და გამოთრობა გადაწყვიტე. სინანულით გადააქნია თავი და კარი შეაღო.

-ლილ პრივეტ.
-გამარჯობა დემნა, ხომ მშვიდობაა?_ საათს გახედა ლილიამ, რომელიც თორმეტის ნახევარს აჩვენებდა.
-კი ლილია, უბრალოდ კითხვა მინდოდა დაჩი შენიდან სად წავიდა?
-მე რავიცი დემნა?
-სამსახურში არ დაბრუნებულა და ცოტა ვნერვიულობ, ნატალის მარტო ვერ ვტოვებ, ცოტა თავს ცუდად გრძნობს, შეგიძლია შეამოწმო სახლში თუა?
-ამ, დემნა...
-გთხოვ რა.
-კარგი კარგი. მისამართი მითხარი.

ნახევარ საათში უკვე დაჩის ბინის კართან იყო, დაკაკუნებას შედეგი არ მოყოლია ამიტომ პირდაპირ სახელური ჩამოწია და კარიც გაიღო. თავი გადააქნია, ამხელა გამომძიებელი კაცი ტოვებდაა კარებს ღია და აქეთ ასწავლიდა ჭკუას. ტელევიზორის ხმა გაიგონა და თითონაც იქეთ წავიდა. უცებ შეჩერდა ასეთი დაჩის დანახვაზე, წინ არყით სავსე ჭიქა ედო და ხელში გაჩრილი სიგარეტით უყურებდა ფეხბურთს. არც გამოუხედია ისე დაუძახა
-მობრძანდით ქალბატონო, ბოლო ათი წუთი დარჩა, მაგრამ არ ინერვიულო არაფერი გამოგიტოვებია ჯერ კიდევ ფრეა.
-ვისი თამაშია?
-წარმოდგენა არ მაქვს_გაეცინა და გვერდულად გამოხედა ლილიას. „როგორ უხდება ამ დამპალს ღიმილი და რა იშვიათად იღიმის“, მწარე ფიქრებით მიუჯდა გვერდით.
-ვერასდროს ვგებულობდი ამ თამაშს, ჩემი კალათბურთი და ფაჩულიაა,ორი წელი დავდიოდი კიდევაც_ამაყად მოიღერა დაჩისთან ყელი და ბიჭის სიცილზე თითონაც გაეცინა.
-ახლა არ მითხრა სიმაღლის გამოო.
-ხო, ნია მეჩიჩინებოდა იქნებ გეშველოსო.
-თუმცა არ გაამართლა_წარბ აწეულმა აათვალიერა პატარა თანის გოგო.-კი მაგრამ საჭმელს სულარ ჭამ?
-უჰ, მე რო ვჭამ ისე უნდა, ალბათ გენი არ მაქვს მსუქნის.
-ისე არასდროს გდომებია მშობლები მოგეძებნა?
-რატო? მათ ხომ მიმატოვეს? ადამიანს არჩევანი ყოველთვის აქვს, პატარა რომ ვიყავი, სხვადასხვა ვარიანტს განვიხილავდი, შეიძლება საშუალება არ ქონდათ ჩემი რჩენის, მაგრამ მჯერა ღმერთი მის გაჩენილს არ მიატოვებს, მერჩივნა ორი დღე მშიერი ვყოფილიყავი და გაქუცული პური მეჭამა, სამაგიეროდ დედა ჩამხუტებოდა, შეიძლება არ ვუნდოდი და აბორტი ვერ გაიკეთა და მიტო დამტოვა, შეიძლება არ ვიცი, ბევრი ვრიანტია, მაგრამ ყველა მტკივნეულად მთვრდება, ამიტომ მირჩევნია ასე გავექცე სიმართლეს და ჩემთვის ვიყო.
-არ გინდა იცოდე შენი ოჯახი? იქნებ და გყავს? ან ძმა?
-და რა ვქნა? დედა შევაძულო? მაგაზეც მიფიქრია, მაგრამ შემდეგ იმაზე დავფიქრი, რა მოხდებოდა ერთხელ ოჯახი რომ მყოლოდა, ვინმე მოსულიყო და ეთქვა, მეც თქვენი წევრი ვარ და თქვენგან განსხვავებით დედათქვენმა მიმაგდოო, დედა შემზიზღდებოდა, წამში დაეკარგებოდა აზრი ყველა მის საქციელს. ამიტომ, ჯობია მე ვიცხოვრო შეგუებული ჭირით, ვიდრე სხვებიც გავსვარო.
-ასეთი კარგიც არ მეგონე._კიდევ ერთი ჭიქა გადაკრა დაჩიმ.-ახლა მითუმეტეს არ მემეტები.
-ვერ გავიგე, რისთვის?
-ჩემი ცხოვრებისთვის_კიდევ ერთი ჭიქა მიაყოლა. გოგო მიხვდა, ლაპარაკის დრო მოვიდა.
-და ახლა სერიალებივით დავიწყებთ შენ ჩემთვის ზედმეტად კარგი ხარ და უნდა გაგიშვა ჩემზე უკეთესი რომ იპოვოო?_სიმწრით ჩაეცინა ლილიას.
-არ მეგონა თუ გამოძიების მსვლელობა არ გეცოდინებოდა, ისე იყავი ამ საქმეზე ჩაციკლული, მეგონა დემნადან ყველა ინფორმაციას იღებდი, გეფიცები არც მიფიქრია დამემალა, უბრალოდ დემნა ხშირად იძახდა ნატალიდან ლილიაზე ყველაფერი ვიციო და ავტომატურად ვიფიქრე ესეც გეცოდინებოდა.
-გამიხარდა შვილი რომ ეყოლებათ.
-ხო წარმოგიდგენია? ამდენი წელი ელოდნენ და ასეთ არეულ სიტუაციაში მოინდომა პატარამ გამობრძანება.
-იქნებ ასე ჯობდა.
-ამდენ გატაცებებში და ასეთ დაძაბულ დროს? არამგონია, არ ვიცი, ჩემი საქმე არაა.
-კარგი, რადგან ვიცით სად ხარ და არაფერი გემუქრება, წავალ, სამსახურს ადრე ვიწყებ.
კარებამდე არ იქნებოდა მისული ნაბიჯების ხმა რომ გაიგონა და დაჩის ხმაც მოყვა:
-შემეშინდა. ცხოვრებაში პირველად შემეშინდა. _კითხვის ნიშნიანი მზერით მიუბრუნდა ლილია. შეცბა ისე დაძაბული იდგა დაჩი.
-18 წლის ვიყავი პირველივე კურსიდან რომ მოვხვდი სამმართველოში, რა თქმა უნდა ნაცნობობით, ეს ხომ ქუთაისია. მის შემდეგ, მთელი ათი წელია სამსახურის გარდა ჩემთვის აღარაფერი არსებობდა, მანქანასავეთ ვიყავი, თუ დამიჯერებ პაემანზეც კი არ ვყოფილვარ, მხოლოდ ჟინის დაკმაყოფილება და მორჩა. შენი გაცნობის შემდეგ_ლილიას გააკანკალა, მოისმენდა ახლა 4 თვის ნანატრ სიტყვებს?_ პირველად მოხდა, რომ სამსახური დავივიწყე და შემეშინდა. ამ გრძნობის შემეშინდა. იმ დღეს როცა დაიკარგე და მივხვდით რაც მოხდა, ყველა გეძებდით, ლამის ფეხით გვინდოდა ყველა კუნჭული დაგვეძებნა, როცა მომაკითხეს, გახსოვს გაგიკვირდა ასე იოლად როგორ დაგიჭირესო, არ გამიწევია წინააღმდეგობა, მე თითონ გავაჩერე მანქანა და ხელებ აწეული გადმოვედი, ინტუიციით ვგრძნობდი შენთან მომიყვანდნენ და მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი ცოცხალი მენახე, ნინძა მართლა არ ვარ, მაგრამ იმ სამ კაცს ნამდვილად დავაღწევდი თავს. შემდეგ კი, შემდეგ_ისე ამოიხვნეშა ლამის გული ამოაყოლა_ როცა იმ ბიჭებს გაგაყოლა და შენი კივილი გავიგონე, პირველად ვუღალატე სამსახურს და რომ მცოდნოდა ბარათის ადგილმდებარეობა, მართლა ვიტყოდი. ამიტომ გავიქეცი შენიდან, შემეშინდა ამ გრძნობის, იმ ღამით მივხვდი, თურმე რა მნიშვნელოვანი ყოფილხარ ჩემთვის და პირველად არ ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა, იმდენად დიდი იყო შენი დაკარგვით გამოწვეული ტკივილი.
-ნუ მაფიქრებინებ, რომ მათ მადლობა ვუთხრა_ნერვიულად გაეცინა მის მონოლოგზე, ორმაგად უძგერდა გული და არიცოდა როგორ იკავებდა თავს რომ არ ჩახუტებოდა.
-არც კი გაიფიქრო, იმ ღამით ცხოვრება დაგინგრიეს, ისიც კი არ ვიცი ახლა ამ სიტყვების თქმის უფლება თუ მქონდა, ისიც არ ვიცი საერთოდ როგორ დადიხარ და საწოლიდან როგორ ადექი, ვერც ვფიქრობ და არც მინდა ვიფიქრო რას გადაიტანდი, მხოლოდ ცხოველური ჟინის დაკმაყოფილებაზე რომ ფიქრობდნენ.
-მოიცა დაჩი, რას გულისხმობ? ჯანდაბა, რა გვიან მივხვდი, ამიტომ გაქრი? ამიტო არ მკარებოდი? მათ რა არ გითხრეს? ჩემთვის ხელი არ დაუკარებიათ, აი თურმე რაშია საქმე, აქამდე გეგონა, რომ ძალა იხმარეს? დაჩი მე კარგად ვარ_ფრთხილად მიუახლოვდა და ლოყებზე ხელები დაადო_არაფერი დაუშავებიათ_გაკვირვებულ თვალებში ჩააშტერდა და ცერებით მოეფერა. ორ წუთში იგრძნო ზურგზე ბიჭის ხელები და ნელნელა მის გავარვარებულ მკერდშიც ჩაიმალა.
-სპეცილურად დალიე ამდენი არაყს შენი სუნი რომ დაეფარა და ჩახუტებას არ მივჩვეოდი არა?_ფხუკუნით დაარღვია დაძაბული სიჩუმე ლილიამ და ტანით იგრძნო დაჩისაც რომ გაეცინა.
-რა თქმა უნდა, თორემ მერე ვეღარ მოგიშორებდი ისე მოგიტყუებდა ჩემი ტკბილი სუნი_ დაჩიც ცერით მოეფერა ლილიას ლოყაზე და დივნისკენ წავიდა._აქ დარჩი ნასვამი ვერ წაგიყვან, წესები გამომძიებლისთვისაც კი არსებობს, მე დივანზე დავიძინებ.
-კარგი იქნება, ტაქსის ფული აღარ მაქვს, ასეა როცა გამტაცებლებს სამსახურს წირავ.
-თუ გინდა გასესხებ_ისევ ხუმრობაში გადავიდა დაჩი.
-ოჰ, და ორ კვირაში პროვენტით მომთხოვ არა? ვერ ეღირსები გამომძიებელო ჩემ ხარჯზე გამდიდრებას. ჩემი არიყოს პატარა ბინა გაქვს, ამიტომ ოთახამდე მიცილება არ მინდა.
შესვლამდე კვლავ გამოხედა და დაინახა როგორ გადაკრა ბიჭმა კიდევ ერთი ჭიქა.
-მურთაზის მონაყოლით წინ წაიწიეთ არა?
-მკვდრები არ ლაპარაკობენ ლილია_მწარედ ჩაეცინა_ ჩვენი გათავისუფლების დროს შეტაკებისას მოკვდა, მისიანის ტყვიით, ყველაფერი დაგეგმილი იყო, თავიდან მოიშორეს.
-ანუ ისევ არაფერი გვაქვს?
-როგორ არა, ბარათი ვნახეთ, ყველა იმ მაღალჩინოსნის ფოტოა ვინც ამ ქსელშია გარეული, მაგრამ ნაცნობმა პროკურორმა ფოტოები როგორც მტკიცებულება არ ივარგებსო და თვალთვალს ვაწარმოებთ, ცოტა რთულია ისეთი ხალხია გარეული, ერთი პროკურორი და გამომძიებელი ბათუმში, ათამდე გივე თანამდებობის თბილისში და რაც ყველაზე მთავარია შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილეა მთავარი. ამიტომ აქვთ ამდენი შესაძლებლობა და საზღვარსაც ბათუმის ხალხით იოლად გადადიან. გეგმა გვაქვს და ნელნელა ვანხორციელებთ._უკნიდან მიუახლოვდა ლილია და უნდოდა მოხვეოდა, მაგრამ ბიჭმა არ დაანება.
-ასე არა ლილია, ასე არ შემიძლია, ამხელა ქსელი თამაზსაც კი არ ქონია მის პრაქტიკაში, საქმის ბოლომდე მიყვანისთვის მთელი გონება დამჭირდება და მაპატიე, მაგრამ ამ შემთხვევაში ეს საქმე უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ჩვენი ურთიერთობის გარკვევა. არ მინდა შეცდომაში შეგიყვანო და რამე ცუდად იფიქრო, უკვე გითხარი ჩემთვის რამდენს ნიშნავ და რამდენად მნიშვნელოვანი ხარ, მაგრამ საქმე ასობით უგზოუკვლოდ დაკარგულ გოგონას ეხება და ახლა მნიშვნელოვანია გონება ბოლომდე მოკრებილი მქონდეს.
-გასაგებია, მე შენ გვერდით ვარ, ყოველთვის და ყველაფერში. დაველოდები როდის მოვა ჩვენი დრო_ფრთხილად დაუდგა ბიჭს და ფეხის წვერებზე აწეულმა ნაზად მიაკრა ტუჩები ცხვირსა და თვალს შორის დამრეც ადგილზე, რატომღაც სწორედ ეს ადგილი მოწონდა კოცნისთვის. ასევე ფრთხილად მიუახლოვდა ტუჩებით ბიჭის ყურს და ნაზად ჩაჩურჩულა
-ტკბილი ძილი დაჩი.
-ტკბილი ძილი ლილია_ ოთახისკენ მიმავალს დაეწია დაჩის თბილი სიტყვები. (14)

მეორე დღეს შეკრება ქონდათ, ნატალიც კი აქ იყო, ვერ მოვისვენებ სახლში თუარ გავიგე რა გეგმა გაქვთო. ლილიას დაჩიმ გაუღო კარი და ღიმილით მოიპატიჟა, ლილიამ ისევ ფეხის წვერებზე აწეულმა აკოცა ცხვირსა და თვალს შორის ამაღლებულ ადგილზე და უცებ გაეცალა საყვედური რომ არ მიეღო. ღიმილით მიხურა დაჩიმ ისევ კარი და დივანზე ჩამოჯდა.
-აბა? რას ვაკეთებთ?
-შენ არაფერს აკეთებ, გინდოდათ გეგმა გცოდნოდათ და წყნარად იჯექით. მოკლედ, ხვალ ბათუმში მივდივართ, მინისტრის მოადგილეს აზრი არ აქვს ვერც მივუახლოვდებით, ამიტომ ჩვენთვისვე ჯობია, ის საბუთი მოვიპოვოთ, რითიც საზღვარზე ნარკოტიკი შემოაქვთ. ორ დღეში ახალი გემი შემოვა პორტში, უნდა ვნახოთ საბუთი სადაც წერია რამდენი სატრანზიტო ყუთი შემოაქვს თავად გემს და შემდეგ ორდერით რეალურად შევამოწმოთ რამდენი იქნება ადგილზე, ინფორმატორმა გვითხრა, რომ 3-4 ყუთით ნაკლები წერია ოფიციალურად.
-და ამას როგორ მოვიპოვებთ?“_მაინც ვერ მოითმინა ლილიამ
-იცოდე არ გაიცინებ, და კინოს არ შემადარებ ამ გეგმისთვის_მკაცრად დაუქნია თითი დაჩიმ.-იქ ერთი სანდო, საკმაოდ მიმზიდველი ახალგაზრდა გოგო გვყავს ნაპოვნი_ლილიას აწეული წარბი დააიგნორა, თუმცა ისე ესიამოვნა გოგოს ეჭვიანი გამოხედვა ლამის იქვე ჩაკოცნა_ ის გოგო დილით შემთხვევით საუზმეზე შეხვდება კაფეში, რა ენაღვლება, ფული ბლომად აქვს სახლში კეთებით თავს არ იწუხებს და სახლთან ახლოს ამოჩემებულ კაფეში საუზმობს სულ, გაართობს და დროის გაყვანაში „დაეხმარება“, ამასობაში ერთ-ერთი ჩვენგანი მის კაბინეტში შეიპარება და საბუთებს გადაჩიჩქნის.
-კი, მაგრამ როგორ? რომ დაინახონ?
-თუ დამლაგებლის ფორმა ეცმევა უცხოდ არ აღიქვამენ.
-იქნებ მე...
-შენ ქუთაისში იჯდები და ჩვენგან ამბავს დაელოდები.
-როგორ მაინტერესებს რომელი ბიჭი გამოეწყობით დამლაგებლის ფორმაში ერთი? თუ კიდე გყავს ვინმე მიმზიდველი და ლამაზი თანამშრომელი რეზერვში?_დაჩიმ ჩაცინებაზე ვეღარ შეიკავა თავი ისე ჯიქურ უყურებდა ლილია თვალებში და ისეთი გაბრაზებული ტონით გამოყო სიტყვა თანამშრომელი.
-კარგი, ეს გოგო მართალია_ჩაერია თამაზი_დამლაგებლის როლში გოგო გვჭირდება და მას წავიყვანთ.
-კი, მაგრამ......_ვეღარ დაამთავრა დაჩიმ ისე გააწყვეტინა ლილიამ
-რა უფლებით მიშლი? ჩემი მამა ხარ, მეზობელი თუ შეყვარებული? _აი სად გამოადგა გუშინდელი დაჩის სიტყვები_აქ 6 ადამიანი ვართ და მარტო შენ ჭკუაზე არავინ ივლის, რომელ საათზე გავდივართ?
-გამთენიისას, ჩანთა მზად გქონდეს და დაგირეკავთ როცა შევამოწმებთ, რომ არავინ გითვალთვალებს.
-იცოდე, ხელფას ამ კვირაშიც რომ ვერ აიღებ, პროცენტს გაგიორმაგებ_ჩუმად ჩაჩურჩულა დაჩიმ და ლილიამ სიცილიც ვერ შეიკავა.
გამთენიის ხუთი იქნებოდა მობილური რომ ამღერდა.
-ფრთხილად და ჩუმად გმოდი, წესიერი მოთვალთვალეებიც არ ყავთ, ჩაძინებიათ და ისე წავალთ ვერც შეამჩნევენ.
მანქანაში მხოლოდ გიორგი იჯდა, გაბნეულად მივდივართო აუხსნა, ყველა ერთად თუ ვიქნებით უფრო საეჭვო იქნებოდაო. გული დაწყდა დაჩიმ რომ არ მოაკითხა, მაგრამ ბიჭმა მისი პოზიცია ნათლად აუხსნა, ასე რომ წყენის მიზეზი არუნდა ქონოდა. მაინც ეწყინა. მთელი გზა ჩუმად იჯდა და გზას გაყურებდა, ყურებში სასიამოვნოდ ესმოდა Love me like you do და დაჩიზე ფიქრს თავს ვერ ანებებდა. ამ სიმღერით გრძნობდა ბიჭს, მართლად განსხვავებულად და თავისებურად უყვარდა, ვინმე იფიქრებდა სამსახური გამჯობინაო, მაგრამ არა, ლილიაც ასე იზამდა, საქმეს მათი სიყვარულის გამო ვერ ჩაშლიდნენ, ორივეს გამოძიებაზე და მათ ჩაძირვაზე ცივი გონებით ნდა ეზრუნათ. ან იქნებ ამითი თავს იმშვიდებდა? იქნებ არიყო დაჩის გრძნობა ამდენად ძლიერი და სამსახურს იმიზეზებდა? არა, თავს უფლებას არ მისცემს ეჭვი შეიტანოს მასში, ასე რომ ყოფილიყო, სულ არ ამოიღებდა ხმას, მერე მისი განწირული ყვირილი გაახსენდა ლილიას გათავისუფლებას როგორ ითხოვდა და თავისი თავი კინაღამ მოკლა, ორი წამით მაინც როგორ შემეპარა ეჭვიო. გაეცინა და თავი გადააქნია, ვერ ხვდებოდა ასეთი მშიშარა როდის გახდა.

რვა საათზე უკვე მათ მოკავშირე გოგოსთან ერთად იყვნენ ბინაში შეკრებილები და უფრო დაწვრილებით განიხილავდნენ რა უნდა გაეკეთებინათ. სულ გაუქარწყლა გოგოს დანახვამ წარმოდგენილი შეხედულება, ისეთი საყვარელი ღიმილი ქონდა ვერ გაუბრაზდებოდი, თან როგორ ეეჭვიანა მასავით ყვავილიან კესანეზე. გაეცინათ ერთმანეთის სახელები რომ გაიგეს, ბიჭებს გადახედეს შეირგეთ ასეთ ყვავილებში მოხვდითო. 15 წუთში კესანე ადგილზე ელოდა ბატონ დავითს ლილია კი დამლაგებლის ფორმას იცმევდა და მერამდენედ, უკვე მობეზრებული უსმენდა ბიჭების დარიგებებს.
-ნუ გადამიყვანეთ ჭკუიდან, გამიშვით.
-ლილია...
-გავიგე დაჩი ჩემი სახელი რომ იცი, ახლა სანამ კივილი დამიწყია გამიშვით და მაცადეთ გავაკეთო რაც მევალება.
ყურში ბლუთუზის სულ პატარა ნაუშნიკი ჩაუდეს და თმით ჩამოუფარეს, ვედროს დასტაცა ხელი და შენობაში შეაბიჯა. იცოდა რომელი კაბინეტი ჭირდებოდა და პირდაპირ იქეთ წავიდა. ცოტა შეცბა კაცის მდივანი ადგილზე რომ დახვდა, მაგრამ არ შეიმჩნია და სახელურს წვდა.
-შენი აზრით სად მიდიხარ?_ფეხზე წამოხტა გოგონა და გვერდით აესვეტა.-ამის დედაც_ყურში გაიგონა დაჩის ხმა.
-უნდა დავალაგო._გაკვირვებული სახით ახედა გოგოს.
-ახლა? დალაგებას საღამოს იწყებენ როცა ჩვენ მივდივართ ხელი რომ არ შეგვეშალოს. ვის ატყუებ? აბა გამოდი აქეთ_მკლავში წვდა და გამოთრევა დაუპირა.
-ლილია, ჯანდაბა რამე....._დაჩიმ ვეღარ დააბოლოვა გოგოს ტირილის ხმა რომ გაიგონა, გაოცებულებმა გადახედეს ბიჭებმა ერთმანეთს და ვერ გაიგეს რა გაეკეთებინათ.
-გეხვეწებით, ამ სამსახურის დაკარგვა არ მინდა, გთხოვთ არ გამამხილოთ, გუშინ დედა გახდა ცუდად და სასწრაფოდ წამალი რომ არ მიმეტანა ინფაქტი გაუმეორებდა და ამ ოთახთან შევჩერდი, ამიტომ მოვედი ასე ადრე, რომ მომესწრო უფროსის მოსვლამდე და ვერ მიმხვდარიყო. შემიბრალეთ გთხოთ_სრუტუნით კიდებდა გოგოს ხელებზე ხელებს და ფიქრის საშუალებას არ აძლევდა, ბიჭების ხარხარს აიგნორებდა ყურში და ცდილობდა კიდევ ბევრი ცრემლი გადმოეგდო.
-კარგი კარგი, ნუ დატბორე აქაურობა ცრემლებით, ამ ერთხელ გაპატიებ, იცოდე ნახევარი საათიც არ გაქვს ბატონი დავითის მოსვლამდე და სწრაფად ქენი.
-მადლობა, მადლობა, როგორ გადამარჩინეთ_უცებ შევარდა კაბინეტში და კარს მიყრდნობილმა ამოისუნთქა.
-აი ლილია, გაღიარებ, რა მსახიობს კარგავს საქართველო, ჩვენც მაგარ თანამშრომელს ვკარგავთ_ერთმანეთს არ აცლიდნენ ბიჭები სიტყვის თქმას. მხოლოდ დაჩი იჯდა ამაყი სახით და ჩუმად იღიმოდა.
10 წუთი დაჭირდა ლილიას რომ გაერკვია რა საბუთი სად ინახებოდა და გემების შემოსვლის თარიღთან მათი აღწერის ფურცლებიც იპოვა.
-56 ბიჭებო, ზეგინდელ გემს 56 ყუთი აწერია. ფოტოსაც გადავუღებ მაინც.
-ლილია, სწრაფად იმოქმედე, კესანემ მეტი ვეღარ შევაჩერე უკვე წამოვიდაო. მათი მოკავშირეა და შეიძლება იცოდეს ვინ ხარ, გზაში უნდა აცდე და არ დაგინახოს_ანერვიულდნენ ბიჭები და ფურგონი შენობისკენ ახლოს გააჩერეს. დაინახეს კიდევაც დავითი როგორ შევიდა შენობაში და კარი მოიკეტა.
-ლილია აქაა, ვეღარ გამოხვალ სანამ კაბინეტში არ შევა, გზაში რომარ შეეჩეხო დროებით რომელიმე ოთახში დაიმალე.
-კარგი_ჩაილაპარაკა გოგომ და საკუჭნაოს ძებნა დაიწყო. დერეფნის ბოლოში დაინახა და იქეთ გაექანა. კარების გაღებისას დაინახა კიდევაც როგორ ამოვიდა კიბეებზე კაცი და სანამ მისკენ გამოიხედავდა მანამდე მოესწრო კარი მიეკეტა. (15)

ლილია იმ შუადღესვე დაბრუნდა ქუთაისში, ისედაც იმდენი გააცდინა, სამსახურს კიდევ ერთხელ ვეღარ გააცდენდა. ლამის ტელეფონზე იყო დაკიდებული, ძლივს გააგებიეს ბიჭებმა, რომ ამ ორ დღეში არაფერი მოხდებოდა, სანამ გემი არ ჩამოვიდოდა და რეალურად არ შეამოწმებდნენ ყუთების რაოდენობას. გემი შუაღამით უნდა ჩამომდგარიყო, ესეც სპეციალურად იყო დაგეგმილი, ღამე არ მუშაობდა იმდენი ადამიანი რამდენიც დღე და უფრო იოლად დამალავდნენ ტვირთს. ამითი გათამამებული ლილია საღამოს, სმენის დასრულებისას მარშუტში ჩაჯდა და ბათუმისკენ გაეშურა.
ბიჭების მოლოდინი გამართლდა, გემზე 56 ნაცვლად 60 ყუთი აღმოჩნდა, ერთ-ერთი ყუთი კი 16-21 წლამდე გოგონებით იყო სავსე, ყუთი იმდენად ყარდა, სანამ გოგონები გარეთ არ გამოვიდნენ, ვერ გაიგეს რა ხდებოდა, რა გასაკვირი იყო, ისინი კვირაობით იჯდნენ ვაგონში და გარეთ არავინ უშვებდა. ერთ-ერთმა ბავშვმა განსაკუთრებით გული მოუკლა ლილიას, როგორ ჩანდა პირდაპირ საწოლიდან ყავდათ მოტაცებული, რადგან გოგონა პატარა დათუნიათი და დაბინძურებული პიჟამოთი იდგა და ცრემლები დიოდა. ლილიას მოხვევამ ცოტა დააწყნარა და ყველა მათგანი ჯერ ბინაში გადაიყვანეს მოსაწესრიგებლად, შემდეგ განყოფილებაში წაიყვანდნენ ჩვენების ჩამოსართმევად. დანარჩენ ყუთებში როგორც ვარაუდობდნენ სათამაშო დათუნიების ქვეშ შეკრულ პაკეტებად იდო ნარკოტიკი.
-არ მოსულა_გიორგის აღელვებული ხმა გაიგონა უკნიდან დაჩიმ.
-როგორ თუ არ მოსულა? ის ხომ კაბინეტში იჯდა? ჯანდაბა ასე როგორ გავიდა, ერთი ადამიანი მაინც როგორ ვერ მივუჩინე, ამის დედაც, რომ გაიქცეს და საზღვარი გადაკვეთოს რაღას ვიპოვით. ფუ შენი... ჩემი ბრალია, უნდა მეფიქრა_ფეხი მიარტყა იქვე დაგდებულ ქაღალდის ყუთს და ნერვიულად მოისროლა წყალში.
-დაწყნარდი დაჩი, ჩვენ მხოლოდ 3 ვართ, დემნა და თამაზი აქ არაა, ყველაფერს ერთად მხოლოდ სამი ვერც გავაკეთებდით და ვერც ვუთვალთვალებდით. ამხელა საქმეში სამი კაცი ძალიან ცოტაა, განყოფილებაში წავიდეთ, შესაძლო ვარიანტები განვიხილოთ და ყველგან დავაგზავნოთ მანქანები, ახლა უკვე დამამტკიცებელი საბუთი გვაქვს, შეგვიძლია ღიად ვიმოქმედოთ.
-ამ, ისა, უკაცრავად, მაგრამ_ დიდი ნერწყვი გადაყლაპა ლილიამ,_უფრო მარტივადაც შეიძლება._თვალები დაეხუჭა დაჩის მზერაზე.
-აბა ქალბატონო, კიდევ რა გააკეთე ისეთი რაც იცოდი, რომ წყობიდან გამომიყვანდა მაგრამ მაინც გააკეთე?_ხელები გადაიჯვარედინა დაჩიმ და თან ბათუმის განყოფილებაში დაიწყო დარეკვა დაპატიმრების ორდერი რომ გაემზადებინათ.
-დაჩი, ამ... მე... მე არაფერი, უბრალოდ ჩვენ, ჩვენ რა... მოკლედ კესანეს დაურეკეთ._ საცოდავად შეხედა დაჩის თვალებში, მაგრამ მის დაწვრილებულ თვალებზე ამაყად გასწორდა წელში და მისი რეაქციის შიში ჯანდაბაში გადამალა.
-და რატომ დავურეკო კესანეს?_კითხა ბიჭმა მაგრამ უკვე კრიბავდა ნომერს.
-დაჩი, გისმენ.
-მეტყვი კესანე რატომ უნდა დამერეკა და მომეკითხე ამ დროს?
-ამ, კი, მე დავითს ვუთვალთვალებ და ახლაც უკან მივყვები, ისე გამიგია საჭესთან საუბარი არ შეიძლებაო და რომ მივალთ ადგილზე მისამართს მოგწერთ._უცებ გაუთიშა სანამ ბიჭი ღრიალს დაიწყებდა და ტელეფონი გვერდითა სავარძელზე მოისროლა.
-აბა წამობრძანდი შენ ჩემთან ქალბატონო_გოგოების სითავხედით გაგიჟებული იყო დაჩი, მკლავში სტაცა ხელი და თავისი მანქანისკენ წააპორწიალა_აბა კომფორტულად მოკალათდით ქალბატონო გამომძიებელო_თითონ საჭეს მიუჯდა და ტელეფონს ყურსასმენი შეუერთა.
-დემნა, აბა ერთი ნომერს გიკარნახებ და მითხარი საით მიდის.....
-მოიცა დაჩი ჩავრთო პროგრამა და ახლავე.
ორ წუთში უკვე იცოდა საითაც მოძრაობდა კესანე და ისინიც იქეთ წავიდნენ . დაჩიმ გიორგისაც გააგებინა ადგილდებარეობა, მან კი მთელ განყოფილებას და 5 მანქანა წამოვიდა დავითის ასაყვანად.
-გინდოდათ არა ჯეიმს ბონდობა გეთამაშათ ქალბატონებს, ხოდა კარგი. თქვენივე თვალით ნახავთ როგორ ხდება დამნაშავის აყვანის სპეცოპერაცია.
-მართლა? შენ რა იქ მიგყავარ? ვაიმე რა მაგარია, მადლობააა._დაჩის მძვინვარე სახეზე უცებ გაჩუმდა, თუმცა ეშმაკური ღიმილით მაინც გადახედა ბიჭს._ ისე ჩვენნაირი მაგრები ჯეიმს ბონდის ცოლიც კი არ იქნებოდა_ თავმომწონედ ამოილაპარაკა ლილიამ, თუმცა დაჩის აღელვებულ სახეზე უცებ შეასწორა_ თანაშემწე, თანაშემწეც ვერ იქნებოდა ასეთი მაგარი.
ამჯერად უკვე დაჩის სახეზე თამაშობდა ეშმაკური ღიმილი.

5 წუთში მთელი სპეც დანაყოფი ადგილზე იყო და სახლიც ალყაში. ბიჭებმა ჯავშან ჟილეტები ჩაიცვეს და ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე გადაწყვიტეს სახლის ჩუმად აღება. დაჩი პირველი შევარდა, ეს მისი ოპერაცია იყო და მასზე წინ არავის მიუშვებდა, რამდენიმე წამში სროლა ატყდა და გოგონებს ეგონათ თავი აუფეთქდებოდათ, აი რატომ წამოიყვანა დაჩიმ, დასაჯა, პირველი ოპერაციის შემდეგ, მთელი ღამე თითქოს ისევ სროლა ესმოდა და თავის ორი დღე ტკიოდა.ფიქრობდა, ამათთვის კარგი გაკვეთილი იქნებოდა. რაციიდან ესმოდათ, რომ ვიღაც დაიჭრა, წინააღმდეგობას უწევდნენ და ერთიც დაიღუპა. ლილია უკვე კანკალს ვეღარ იკავებდა, ოღონდ ცოცხალი ყოფილიყო, ოღონდ ახლა ამ კარიდან ცოცხალი გამოსულიყო. ვერც მიხვდა თვალებდახუჭულმა როგორ ჩარგო მანქანის უკან ჩამალულმა თავი ხელებში და წინ და უკან რწევა. ოღონდ გადარჩეს, ღმერთო ძლივს ვიპოვე_ გულში იხვეწებოდა და ვერც მიხვდა სროლა როდის შეწყდა. მხოლოდ რაციის ხმა მოესმა, სადაც უცხო ხმა ამბობდა ყველა განვაიარაღეთო. უცებ წამოდგა და სახლის კარებს გახედა, დაინახა კიდევაც, მგონი თითონ დაჭრილი არიყო, გიორგიზე ქონდა ხელი მოხვეული და ორივე სისხლიანები იყვნენ. გიორგი სასწრაფოს მანქანაში დატოვა და თითონ გარემო მოათვალიერა ლილია რომ ეპოვა. ვინ აცადა? თავის გვერდით გამობრუნება ვერც მოასწრო ისე შეაფრინდა გოგო და ხელები მოხვია. მთელი ძალით უჭერდა ფეხებს წელზე და სულ ვერ აღიქვამდა ირგვლივ ყველა თუ მათ უყურებდათ.
-ლილია იმათგან გადარჩენილს შენ მგუდავ?_სიცილით გადაუყარა გოგოს გვერძე თმა და სახეზე მოეფერა_დამშვიდდი.
-ახლა შეიძლება _ტუჩებზე გადაუტარა ცერები ბიჭს და თვალებში ჩახედა.
-ღმერთო ჩემო, ყველაფერს შენ ჭკუაზე აკეთებ დაუკითხავად და ყველაზე მნიშვნელოვანს მეკითხები? სენსაცია.
-ვინ გითხრა რომ გეკითხები თავხედო_ ღიმილით დაწვდა დაჩის ტუჩებს და მთელი ძალით მოხვია ხელები. ისე ჩაიკარგნენ ერთმანეთსი სსულაც არ გაუგიათ გიორგის და კესანეს აღფრთოვანებული შეძახილები.

განყოფილებაშიც და მიმდებარე ტერიტორიაზეც უამრავი ხალხი ირეოდა, ყველას სურდა დეტალები გაეგოთ, გოგონებს უკვე ართმევდნენ ჩვენებას, გაირკვა რომ სხვადასხვა ეროვნების იყვნენ და ბათუმში, გავლით მხოლოდ ორი დღით აჩერებდნენ, შემდეგ კი თურქეთში უნდა გადაეყვანათ, სახლი ბუნაგი აღმოჩნდა საიდანაც ცოცხალი 5 ადამიანი აიყვანეს, ორი მკვდარი, ასევე ამოიღეს ლეპტოპი და რამდენიმე კილო ჰეროინი. დაჩი სიხარულიდან ჭკუაზე არიყო, რამდენიმე თითონვე დაკითხა, მხოლოდ ერთმანეთი და რამდენიმე თბილისში მოღვაწე ჩაუშვეს, მაგრამ არა მთავარი. იძახდნენ უფროსი არ ვიცით ვინაა, არასდროს გვინახავსო. თბილისში სასწრაფოდ გაიგზავნა მოთხოვნები მითიებული პირების დასაკავებლად. მთელი ღამე უცდიდნენ ბიჭები გოგოებთან ერად. მხოლოდ დილით დაურეკეს, შედეგი ნოლი, მათაც მხოლოდ ერთმანეთზე ქონდათ სალაპარაკო, უფროსი არ ვიცითო. ყველა თითქოს ერთნაირ დაზეპირებულ სიტყვებს ყვებოდა. ახალი გეგმის მოფიქრებაზე გადავიდა დაჩი მათ ოთახში ბათუმელი თანამშრომელი რომ შემოვარდა:
-ვიპოვე, ბატონო დაჩი, ვიპოვე.
-დამშვიდდი გეგა რა იპოვე?_ახალგაზრდა ბიჭი მხოლოდ მეორე წელია რაც მუშაობდა და ჯერ გამოცდებიც არ ქონდა ჩაბარებული, ძლივს იქნებოდა 20 წელს გადაცილებული.
-მთელი ღამეა ბიჭები თქვენ მოცემულ საბუთებს ვსწავლობდით და ორი საბუთია სადაც ტვირთის შემოტანაზე თანხმობას მინისტრის მოადგილე აწერს.
-ყოაღ გეგა ყოჩაღ, მაგრამ ეგ ჩავლილი საქმეა, ახლა ვერ დავამტკიცებთ ერთი წლის წინ ჩამოსულ გემზე ზედმეტი ყუთები თუ იდო, თუმცა მოიცა_უცებ შემოტრიალდა და ბიჭს ხელი დრა ბეჭზე_გამომყევი იდეა მაქვს. გაოცებული დატოვა დანარჩენები ოთახში და იმ დასაკითხი ოთახისკენ გაემართა სადაც დავითი იჯდა.
-დავით, მემგონი ჩვენ შეთანხმებას მივაღწიეთ დაკითხვისას არა?
-დიახ ყმაწვილო და იცოდე არ დაივიწყო, შენ მე სასჯელის შემსუბუქებას დამპირდი დანარჩენების ჩაშვების სანაცვლოდ.
-მახსოვს დავით მახსოვს, ერთი პრობლემაა, აი ამ საბუთებში ვერ გავარკვიეთ რეალურად რამდენი ყუთით ზედმეტი იყო და თუ ჩამოგვიწერ და გაუყალბებელი საბუთების ადგილმდებარეობას გვეტყვი, გეფიცები მინიმუმის მოსჯას კიარა, იმასაც ვეცდები საერთოდ გირაოთი გამოგიშვან_ მთავაი მოადგილის დაჭერა იყო, დავითი ერთ-ერთი პაიკი იყო და დაჩი დიდად არ ჯავრობდა მხოლოდ 2 ან 3 წელს თუ მიუსჯიდნენ. წინ ათამდე ფურცელი დაულაგა, არუნდოდა მიხვედრილიყო სინამდვილეში რა უნდოდა და რის გაგებას ცდილობდა და დავითმაც ყველაფერი გადმოულაგა.
ისე გამოფრინდა დაჩი ოთახიდან, ეგონა მიწაზე ფეხს არ ვადგამო, მაშინვე დარეკა მის უფროსთან და საქმის ვითარება მოახსენა, ამხელა საქმის გახსნის შემდეგ პირველად თხოვა ახალ უფროს უფლება მიეცა პირადად დაეკავებინა მინისტრის მოადგილე და თანხმობაც მიიღო. მაშინვე ჩაჯდა მანქანაში და თბილისისკენ წავიდა. თან გიორგი და გეგა ახლდა, გზიდან დემნას დაურეკა, რომელიც ნატალის გამო ქუთაისში იყო დარჩენილი და ამბის გაგებისთანავე ისიც თბილისისკენ გზას გაუდგა. კაცის სახლთან ორი პატრულის მანქანა უცდიდა რომ არ გაქცეულიყო და დასაკავებლად მხოლოდ დაჩის და დემნას უცდიდნენ. დიდი სიამოვნებით აბრახუნებდა დაჩი გამთენიის 5 საათზე კარზე და გაღებას უცდიდა. კარში ჯერ კიდევ მძინარე, თმა აბურძგნული კაცი გამოჩნდა.
-თქვენ რა სულ გააფრინეთ? ამას განანებთ._განრისხებული უყურებდა დაჩის სახეზე ღიმილს.
-გიორგი ჯაჭვლიანი?
-დიახ და მე.....
-თქვენ დაკავებული ხართ. ბრალი გედებათ ნარკოტიკის უკანონო შემოტანა-გაყიდვაში, ასევე ინტერნაციონალური პროსტიტუციისთვის, საბუთების გაყალბებაში და საზღვრის უკანონო გადაკვეთაში და ორი ადამიანის მკვლელობაში. თქვენ გაქვთ დუმილის უფლება და რასაც იტყვით გამოყენებული იქნება თქვენს წინააღმდეგ_სიამოვნებით იმეორებდა დაზეპირებულ ფრაზებს ბიჭი და ბორკილებ დადებულ კაცს მანქანისკენ მიათრევდა. ახლა შეეძლო მშვიდად ამოესუნთქა.

-ლილია, რატომ არ მთანხმდები?
-კარგი რა დაჩი, ერთ წელზე მეტია ერთად ვცხოვრობთ, იმისთვის რომ მიყვარდე რაღაც ფურცელი არ მჭირდება.
-არც კი მჯერა,ჯერ ის რომ მე დაჩი თაბაგარი გოგოს ცოლობას ვეხვეწები და არც ის უარს რომ მეუბნები.
-კარგი რა, ხომ იცი რომ მიყვარხარ, მამა მე არ მიშლის და ძმა არც შენს სიყვარულს და არც შენთან ცხოვრებას. ერთი უბრალო სიტყვა ქმარი ვერ განსაზღვრავს რასაც შენდამი ვგრძნობ, თანაც ვიცი ასე რატომაც ჩააჯინდი, გინდა ოფიციალურად ქმრის სტატუსი გქონდეს, რომ გამოძიებისას რამე რომ ამიკრძალო წამომაძახებ, ქმარი ვარ და დამიჯერეო.
-მაბრაზებ, მიყვარხარ და მინდა ჩემი ცოლი გერქვას, ნერვები მეშლება როცა ვინმეს გაცნობისას ვიბნევი და ხან შეყვარებულს გიწოდებ, ხან ერთად ვცხოვრობთს, რომ ვინმემ ზედმეტი არ გაბედოს, მინდა ჩემი ნაჩუქარი ბეჭედი გეკეთოს და მშვიდად ვიყო. ჯანდაბა, რომანტიული გამხადე ამხელა კაცი რეებს ვლაპარაკობ და ნუ ხო კარგი საქმის დროსაც მჭირდება ხანდახან რამეზე უარი გათქმევინო ისეთ სარისკო დავალებებს თანხმდები. იქნებ მაინც დაფიქრდე, არ უნდა ჩემ გოგოს გათხოვება?_წარბების თამაშით მიუახლოვდა ლილიას. მანაც კისერზე შემოხვია ხელები და ყურში ჩაჩურჩულა
-როდის უნდა მიხვდე, რომ ერთი ტიპიური გოგო არ გყავს?
საუბარი ტელეფონის ხმამ შეაწყვეტინათ.
-გისმენ ნათი_ნათიას გაგონებაზე ლილიამ ტაში შემოკრა და მომლოდინე თვალებით ახედა დაჩის-როდის იპოვეს? კარგი ნათი გასაგებია, მადლობა.
-აბა? მკვლელობა? ნარკოტიკი?
-ღმერთო ლილია ისევ არ ისვენებ. ნარკოტიკი..
-აბა? ამჯერად რომელ კაფეში ვიწყებ მუშაობას?
-არცერთში, გეყოს, ეს ჩვენი საქმეა.
-კარგი რა დაჩი, ხომიცი რომ მაინც დაგითანხმებ და ბარემ პირდაპირ დამთანხმდი_ კისერზე შემოხვეული ხელები ლოყებზე ჩამოუსვა და ტუჩები მიუახლოვა.
-მაგრამ დათანხმების პროცესი იმდენად სასიამოვნოა უარს ვერ ვამბობ_ ღიმილით დაწვდა ლილიას ტუჩებს და მაშინვე დატკბა_ჯანდაბა, იოლად ახერხებ დამითანხმო. ასე როგორ შეგიძლია ყველაფერი დამავიწყო?
-ჰაჰ, დემეტრე სწორი ყოფილა_ძმის ხსენებაზე გაკვირვებულმა ამოხედა გოგოს_ ჩვენს ერთმანეთისთვის გაცნობას აპირებდა, ამბობდა დარწმუნებული ვარ შენ ხარ ვინც სამსახურს დაავიწყებს და აჩვენებს მკვლელობების გარდა რამდენი რამე არსებობსო.
-ჰმ, ყოველთვის ვიცოდი რომ დემეტრეს კარგი ინტუიცია ქონდა_ჩაიხითხითა ბიჭმა_ცუდია, რომ ვერ შეხედა კიდევ ერთხელ, რომ მართალი იყო_სევდიანმა გადააქნია თავი და ლილიას ხელი ჩაკიდა-კარგი, ისევ მომიგე, წავედით.
ლილიას ნასროლი ჟეტონი ქამარში ჩაიმაგრა, იარაღი შეიმოწმა, ლილიას ღიმილით გადმოხედა როგორ ამოწმებდა სახლში რამე ჩართული არ დარჩენოდა და სახლის კარებიც გამოიკეტეს. წინ კიდევ ერთი საქმე ელოდათ.
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: Naatii
ნანახია: 581 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 1.0/1
სულ კომენტარები: 0
avatar