სულიერი გამოცდა (თავი 3)
20.02.2018, 17:23
არ ვიცოდი მეთქვა თუ არა ლიკასთვის ეს ამბავი.ღირდა თუ არა, რომ შესვცლოდა ჩემზე წარმოდგენა? რომ არ დაეჯერებინა ჩემთვის?. საბოლოოდ, ვერ ჩავიტოვე გულში და ყველაფერი ვუამბე. საშინლად გაბრაზდა, აქეთ-იქით დადიოდა და იმუქრებოდა, გაბრაზებული კიდევ უფრო საყვარელი იყო. თავიდან ბევრი ვიცინე, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ არ ხუმრობდა, და გავჩერდი.
- თუ გინდა რომ არ გაგიბრაზდე, წამოდი დღეს მეგობრები ვიკრიბებით.
- კარგი რა ლიკუ.
საწყალი თვალებით შევხედე, თუმცა არ გაჭრა.
- დემეტრესაც გაგაცნობ და თუ არ წამოხვალ ხმას აღარ გაგცემ.
- კარგი ჰო ,მოვდივარ
საღამოს ლიკამ მყუდრო ადგილას მიმიყვანა,ტასოც იქ იყო კიდევ სამი ბიჭი და ერთი გოგო.
- გაიცანი ეს დემეტრეა, ჩემი შეყვარებული
- დემე ეს ლიზაა ,რომ გიყვებოდი
დემეტრემ გამიღიმა და გადამკოცნა .
- ე ლიკუნ ჩვენც გაგვაცანი შენი მეგობარი
ერთ-ერთმა ბიჭმა გამომხედა
- ეს ნიკაა, ეს ნინი ნიკას შეყვარებული ეს კი მაქსიმეა.
კონტაქტში ყველასთან მალევე შევედი,მაქსიმეს გარდა, რომელიც ცალკე იჯდა და ხმას არ იღებდა. მათთან ბევრი ვიცინე და ვიმხიარულე.
- ლიზა მათემატიკურზე სწავლობ ჰო?
- კი ნიკა, მაგრამ ახლა რაღაც მიზეზების გამო არ დავდივარ.
- შეგიძლია მიხვიდე
ბოხმა ბარიონეტმა გადაფარა სიჩუმე. ეს მაქსიმე იყო. იმდენად სასიამოვნოდ მომხვდა მისი ხმა, ვერც კი გავიაზრე რას გულისხმობდა.
- ლიკამ მითხრა რაც მოხდა, ამიტომ ყველაფერი მოგვარებულია ლიზა .შეგიძლია მიხვიდე ისე, რომ იქ შენ ვერავინ ვერ გეტყვის რამეს.
გამიღიმა დემემ .
- არ იყო საჭირო.
ჩემთვის ჩავილუღლუღე
- მართალი ხარ, საჭირო არა აუცილებელი იყო.
დემეს ბაძავს ნინიც და ისიც იღიმის. იქიდან გვიან ვიშლებით.
- წამოდი ლიზ ჩვენ გაგიყვანთ.
მანქანიდან გადმოყო ლიკამ თავი
- არ მინდა იყოს ავტობუსით წავალ
- სად მიდიხარ ?
ისევ ეს ხმა, შევკრთი.
- სად მიდიხარ თქო გკითხე.
- ავლაბარში
არ გამიხედავს მისთვის ისე გავეცი პასუხი
- მე გაგიყვან
- არ არის საჭირო მართლა, გაჩერება აქვეა
- ჩაჯექი ლიზა
ბოლოს დავთანხმდი, მანქანაში ჩავჯექი და უსაფრთხოების ღვედი გავიკეთე. გზაში ხმა არ ამოუღია, მხოლოდ სახლის შესახვევი მკითხა. გაუკვირდა შუქები რომ არ ენთო.
- მარტო ცხოვრობ?
- კი
გულში რაღაც ჩამწყდა
- გიყვარს დამოუკიდებლობა?
ტუჩის კუთხე ოდნავ ,მაგრამ შესამჩნევად ჩატეხა.
- ბავშვობიდან დამოუკიდებელი ვარ.
- მოიცა, ეგ როგორ
- იცი,მეჩქარება
- სად გეჩქარება შენ ხომ არავინ გელოდება.
ირონიულად გამიღიმა მაქსიმემ. შევცბი , არ მოველოდი მისგან ირონიას.
- არა არავინ არ მელოდება
თავი ჩავხარე
- ხომ არ გაწყენინე?
- არა უბრალოდ..
- უბრალოდ?
- უბრალოდ არ მყავს არც დედა არც მამა და საერთოდ არავინ ლიკას გარდა.
- გარდაიცვალნენ? ვწუხვარ
- ნუ წუხარ არ გარდაცვლილან, ბავშვობაში მიმატოვეს, მხოლოდ მათი სახელები ვიცი. ძალიან დრამატულად ჟღერს ,არა?
გამეცინა .
- არ არის ასე ,ლიზა.
თვალისმომჭრელად გამიღიმა
- კარგი ნახვამდის მაქსიმე.
გავუღიმე მეც. მანქანა დავტოვე და სახლში შევედი. მხოლოდ ამის შემდეგ დაიძრა მანქანა. კარებს მოვეყუდე და გულზე ხელი მივიდე. მაქსიმალურად ვცდილობდი დამშვიდებას, უშედეგოდ დამშვიდებას.
მეორე დღეს უნივერსიტეტში ჩვეულებრივ წავედი. ადგილი შევიცვალე და მარტო დავჯექი. ნატა ამრეზით მაკვირდებოდა, თუმცა ხმა არ გაუცია. მას შემდეგ ბავშვებს ხშირად ვნახულობდი, მაქსიმეს - არა, მაგრამ ამას რა მნიშვნელობა ჰქონდა ჩემთვის? როგორ არა, გულის სიღრმეში მაინც მინდოდა მისი თუნდაც დანახვა, ოღონდ ძალიან სიღრმეში. კიდევ ერთი მათი ძმაკაცი დათო გავიცანი. ყველასთან კარგი ურთიერთობა მქონდა.
- ბიჭო სად დაიარება ეს ჩვენი ბიჭი?
სიცილით იკითხა ნიკამ
- მაქსიმე?
ღრმა ნაფაზი ამოარტყა დემემ და ლიკას ხელი გადახვია
- ისევ კატოს დასდევს.
ამოიოხრა დათომაც. ჩემს გაკვირვებულ სახეს, რომ წააწყდნენ სიცილი აუტყდა თუ მე კი სულ არ მეცინებოდა.
- კატო მაქსიმეს შეყვარებულია. საოცარი წყვილი იყო ყოველთვის მაგრამ მაქსიმეს ძმაკაცთან ნუ ხო ხვდები რა?!
ამიხსნა დათომ
- და ამის მერე მაქსიმეს კატო უყვარს?
ვუსმენდი გაკვირვებული
- ვერ ანებებს თავს რა
ამის შემდეგ ხმა აღარ ამომიღია. ვფიქრობდი მაქსიმეზე ჩემს მაქსიმეზე, რომელიც ასევე სხვისიც იყო, რომელიც კატოს ეკუთვნოდა მას სხვა ყავდა მას სხვა უყვარდა.
- არ ღირს ამაზე ფიქრი ლიზა, მთავარია რომ უბრალოდ მოგწონს და არა გიყვარს. "სიყვარული" მხოლოდ ახლა წარმოვიდგინე, მე მაქსიმეს გვერდით. რა უცნაურია და ამავდროულად რა საოცარიც. ეს მხოლოდ ლამაზი ილუზიაა და სხვა არაფერი.
- ე ლიზა აქ ხარ?
სიცილიც მეკითხება ნინი
- კი უბრალოდ ჩავფიქრდი
- ანუ რა ვთქვით ვერ გაიგე?
- რამე თქვით?
- კლუბში მივდივართ ყველა ამ დღეებში.
- მე არ მცალია ვმუშაობ
- ხო არ დაგავიწყდა სად მუშაობ?
- კარგი წამოვალ წამოვალ.
მეორე დღეს უნივერსიტეტში წავედი, აუდიტორია ისევ ცარიელი დამხვდა მომხდარი გამახსენდა და შემეშინდა, კანკალმა ამიტანა, შინაგანად ვკანკალებდი.
- გამარჯობა ლიზა
კარი ჩემმა ერთ-ერთმა კურსელმა შემოაღო.
- გამარჯობა მათე
ღიმილით მივესალმე მას
- როგორ ხარ?
საუბარს შევყევით, ბევრი ვილაპარაკეთ. მათე ძალიან კარგი ბიჭია, შავგვრემანი მუქ თვალება. სკოლის მერე ერთად გავისეირნეთ, ვენდისში შევედით ბევრი ვიცინეთ, ასე გრძელდებოდა საკმაოდ დიდი ხანი .მეტ დროს მათესთან ერთად ვატარებდი. მასთან ძალიან კარგად ვიყავი. ახლაც ლისის ტბაზე ვიყავით და კენჭებს ვისვრიდით
- ლიზ
ის არ გავდა მაქსიმეს დაძახილს, თუმცა არც ცუდი იყო
- გისმენ
- შენთან კარგად ვარ ,ასე არასდროს ვყოფილვარ. მინდა რომ ერთად ვიყოთ არ მოგატყუებ არ მიყვარხარ მაგრამ ძალიან მომწონხარ.
პასუხი არ გამიცია არ ვიყავი მზად ამისთვის, მითუმეტეს რომ გონებაში მუდამ მაქსიმე მიტრიალებდა, მაგრამ რატომ მაქსიმეს თუ ჰყავს შეყვარებული მე რატომ არ შეიძლება მყავდეს ?
- კი
- რა კი ლიზა?
გახარებულმა გამომხედა მათემ
- მეც მინდა რომ ერთად ვიყოთ
გაეღიმა ხელი გადამხვია და შუბლზე მაკოცა. რამდენიმე დღე გავიდა ყველაფერი იდეალურად იყო. ლიკასთან ავედი საღამოს.
- ნუ მიყვები მაგ ბიჭზე რა
დაიბუზღუნა ლიკამ
- რატო ლიკა?
- არ მომწონს ეგ ბიჭი, რამდენჯერ გითხრა?
- კატო ხო მოგწონს?
- არ თქვა, რომ ეჭვიანობ
- სულაც არა
- შური გინდა იძიოს?
- ლიკა მორჩი უაზრო დასკვნებს
- შეეშვი მათეს, თორემ თავს დაიღუპავ ლიზა.
- კარგი რა ლიკუ იცი რა საყვარელია? მოგეწონება რომ გაიცნობ.
- არა იყოს. გვიან კლუბში მივდივართ და ხო წამოხვალ.
- კი სიხარულო წავედი ახლა მათე მელოდება.
- ოხ ლიზა ლიზა
ლიკასგან რომ წამოვედი მათეს დავურეკე
- რას შვები სიხარულო?
მაშინვე მიპასუხა მათემ.
- რავიცი ,ლიკასგან წამოვედი და სახლში მივდივარ შენ?
- მე, რომ შენი ნახვა მინდოდა
- ამოდი ჩემთან და მერე გავისეირნით სადმე
რა საინტერესოა არა, როდესაც თავად შემი სიტყვები გღუპავენ.
- მართლა?
ზედმეტად გაუხარდა მათეს
- ჰო რა იყო?
მაშინ ვერ მივხვდი ამის მიზეზს
- არაფერი,მოვდივარ.
მათე მალევე მოვიდა დიდხანს მეხუტებოდა თვალები რატომღაც სხვანაირად უციმციმებდა. მიკვირდა მისი ასეთი ცვალებადობა.
- ყავა გინდა?
- შენი გაკეთებული კი.
გამიღიმა, სამზარეულოში გავედი და ყავის მომზადება დავიწყე. მათე მომიახლოვდა და ზურგიდან ჩამეხუტა. ეს უბრალო ჩახუტება მეგონა, შემდეგ კისერზე მაკოცა
- მათე გაჩერდი, რას აკეთებ?
უხეშად მომატრიალა და ჩემს კოცნას ეცადა. ვფართხალებდი და უშედეგოდ ვცდილობდი თავის დაღწევას მისგან. ვუყვიროდი ის კი განაგრძობდა და ყველაფერს აკეთებდა იმისთვის რომ ჩემთვის ზედა შემოეხია. ხელით ცხელ ჩაიდანს მივწვდი ხელები დამწვა მაგრამ იმ წამს ამაზე არ ვფიქრობდი. ზედ გადავასხი.
- ფუ შენი
დამიყვირა და განზე გახტა. მაშინვე დანა ავიღე ხელში. მისი საშინლად მეშინოდა ,ხელებს ვერ ვიმორჩილებდი.
- პატარა სულელო გოგო მაინც მივაღწევ იმას რაც მინდა. კიდევ უფრო უმატა ყვირილს
- შენ გეგონა მართლა მომწონდი და ერთ-ორ დღეში შემიყვარდებოდი? შე საწყალო, უპატორნო გოგოვ. რა გეგონა შემიყვარდებოდი მეთქი? გამეცი პასუხი
- არაკაცო
მხოლოდ ამის დაყვირება მოვახერხე.
- შენზე სანაძლეო დავდე, როგორც მომინდებოდა ისე გამოგიყენებდი გესმის? ხუმრობა არ გეგონოს, ჩემსას მართლა მივაღწევ ლიზა. ერთი საბრალო გოგო ხარ. შენ რაც არ უნდა გავიკეთო მაინც მე გამამართლებენ. მშობლებსაც კი არ უყვარდი, შენ ვის უნდა უყვარდე? მითხარი შენნაირი არავის სჭირდება
დაიყვირა და სახლიდან გავარდა. იქვე ჩავიკეცე და ტირილი დავიწყე, ვწყევლიდი ჩემი გაჩენის დღეს, იმ დღეს მე რომ დავიბადე. როცა დედამ მიმატოვა და ამ ბინძურ სამყაროში მარტო დამტოვა. მეზიზღებოდა ჩემი არსებობაც.
- მძულს ყველა და ყველაფერი. დავიყვირე და დანა ძირს დავაგდე ხელში მომხვდა წვა ვიგრძენი. არა სულელი ვარ, არავის უნდა ვენდოთ, არავის. რა მინდოდა, რატომ გავეხვიე კიდევ ერთ უსიამოვნებაში. ტანში მცრის, როცა წარმოვიდგენ, რა შეიძლებოდა მომხდარიყო. ტელეფონი რეკავს. ლიკაა.
- ლიზ რას შვრები? არ გამოხვალ ჩემთან?
- ლიკა
როგორც კი ჩემი ხმა გაიგო მაშინვე გამითიშა და 10 წუთში ჩემთან იყო.
- რა გატირებს გამისკდა გული ლიზა
პასუხს ვერ ვცემდი.
- ლიზა გთხოოვ ამოიღე ხმა.
- მათე იყო აქ.
ვცდილობდი ძლივს მელაპარაკა,რომ ცოტა დავმშვიდდი უკითხავს.
-დაწყნარდი კარგი წყალს მოგიტან და მერე მითხარი.
წყალი დავლიე ცოტა დავწყნარდი და ყველაფერი მოვუყევი.
- მაგას მიხედავენ ბიჭები, არა ხომ გითხარი.
-გთხოც ლიკა არ გინდა.
თავი მის კალთაში ჩავდე და ცრემლებმაც ხელახლა იწყებს დენა. ლიკამ კი ხელი შემომხვია. კლუბში მიდიოდნენ ბავშვები, ლიკამ აიჩემა რომ მარტო არ დამტოვებდა ამიტომ ის რომ არ დარჩენილიყო ცოტა ხნით მეც წავედი და შემდეგ შეუმჩნევლად წამოვიდოდი. საშინელი დღე იყო როგორც ყოველთვის, ყველა იქ იყო, ამავდროულად კიდევ ერთი გოგო მომხვდა თვალში, საოცრად ლამაზი იყო. ნეტა ვინ უნდა ყოფილიყო მაქსიმეც იქ იყო თუმცა იმდენად განადგურებული ვიყავი ახლა მნიშვნელობა არ ჰქონდა არაფერს
- გაიცანი ლიზა ეს კატია, მაქსიმეს შეყვარებული.
ასეც ვვარაუდობ დიდი, გული დამწყდა, ესეც საშინელი დღის უარესი დასასრული.- ეს კი ლიზაა ჩვენი მეგობარი.
- სასიამოვნოა.
გამიღიმა თავმომწონედ კატომ.
- ჩემთვისაც.
მეც ღიმილითვე ვუპასუხე. დიდ მაგიდასთან ჩამოვჯექით ყველა ერთად. კატო მაქსიმეს ეხუტებოდა მაქსიმე კი თავისუფლად განაგრძობდა მისი ტუჩებით ტკბობას. ვინ რას ლაპარაკობდა არ მესმოდა. არც მინდოდა გაგება. წამოვდექი და ბარისკენ დავიძარი.
- შეგიძლია რამე მძიმე დამისხა?
- დარწმუნებული ხარ?
- კი.
სასმელი მოვსვი და ბაღთან ჩამოვჯექი. კატო გარეთ გავიდა, შორიდან ვაკვირდებოდი, რომ არ დაბრუნდა მაქსიმეც გაჰყვა, საკმაოდ მთვრალი იყო უკვე, შიგნით გამწარებული შემოვარდა და კატოს ხმამაღალი ტონით უთხრა. რის შედეგადაც გოგონა კლუბიდან გავიდა. მას ტუჩსაცხი არეული ჰქონდა. ძნელი მისახვედრი არ არის თუ რა მოხდა. მაქსიმე მაგიდასთან დაბრუნდა,რაღაცას ლაპარაკობდნენ, აშკარად ჩემსკენ იხედებოდნენ. არც ამის ამოცნობა გამიჭირდა. სავარაუდოდ დღევანდელ მომხდარზე საუბრობდნენ. მაქსიმე ჩემსკენ წამოვიდა მაჯაში მწვდა და გარეთ გამიყვანა
- რას აკეთებ? მტკივა.
ტონს ავუწიე
- რა გინდოდა მაგ
- ვის გულისხმობ
- შენს შეყვარებულს
ირონიულად ჟღერდა მისი თათქვამი აშკარად კატოზე გაბრაზებული ცდილობდა დაცლილიყო შემდეგ კი მასთან მისულიყო და დამტკბარიყო ურთიერთობით.
- ყოფილს
შევუსწორე
- არ უნდა იკითხო ურთიერთობას რომ იწყებ ვისთან იწყებ როგორ და რატომ?
- ზედმეტის უფლებას აძლევ შენს თავს.
- ლიზა
ისე ლამაზად ჟღერდა მისგან წარმოთქმული ჩემი სახელი, რომ ტანში ჟრუანტელი მივლის. ისევ ხელი მომკიდა და მანქანისკენ წამიყვანა
- შენს წინ მოვკლავ წამოდი
- გთხოვ არ გინდა ნასვამი ხარ გაჩერდი
- წამოდი,ლიზა.
- გთხოვ.
იმის წარმოდგენაზე რა შეიძლება მომხდარიყო,ცრემლები წამომივიდა, ჰო აი ასე უბრალოდ ამეტირა.
- ლიზა შენ რა ტირიხარ?
ხმა არ გამიცია
- შე სულელო
მოვიდა და ჩამიხუტა ეს იყო ყველაზე საოცარი რაც შეიძლება მომხდარიყო დღეს, ეს იყო რაღაც არაამქვეყნიური. მე მის გულის ცემას ვგრძნობდი მისი სურნელით გავიჟღინთე გონებას მაკარგინებდა
მანქანას მოშორდა და ტაქსი გააჩერა. მივხვდი რომ ქალაქგარეთ ვიყავით არ შემშინებია რადგან მას შინაგანად ვენდობოდი ვიცოდი ცუდს არაფერს მიზავდა. ლამაზ მინდორთან გააჩერებინა. აქ ძალიან დიდი თოვლი იყო თბილისიდან განსხვავებით იქ საერთოდ არ იყო თოვლი. თოვლში ვსეირნობდით ხმა არ ამოუღია არც მას და არც მე. ვიყავით ჩუმად მაგრამ ორივე ვგრძნობდით იმას რაც უნდა გვეგრძნო კიდეც.
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: anabeli
ნანახია: 765 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 5.0/1
სულ კომენტარები: 0
avatar