სულიერი გამოცდა (თავი 4)
21.02.2018, 16:34
მას შემდეგ ისევ არ გამოჩენილა მაქსიმე. დრო გადიოდა ის კი, ალბათ კატოსთან იყო. ახალი წელი ახლოვდებოდა. ახალი წელი არასდროს მყვარებია, თუმცა ვფიქრობ რომ ეს წელი არ უნდა დაწყებულიყო ცუდად. მე ხომ ამ წელს ახალ მეგობრებთან ერთად ვიწყებდი. საახალწლოდ ყველა ერთად ბაკურიანში დათოს სახლში მივდიოდით. მათ შორის მაქსიმეც იყო კატოსთან ერთად. ახალწელს გერმანიიდან იკა და სოფი ჩამოდიოდნენ მათაც გავიცნობდი და ზუსტად ვიცოდი ისინიც დასავით მიმიღებდნენ, როგორც ამ საოცარმა ხალხმა გააკეთა ეს. ძალიან ლამაზად მოვრთეთ ნაძვის ხე. წინა დღეს ყოველწამს რეკავდნენ მშობლები და ცდილობდნენ გაერკვიათ რამე ხომ არ გვიჭირდა. ჩემთვის არავის დაურეკავს, მე არავის გავხსენებივარ. საჭმელებს ვამზადებდი და ვცდილობდი დარდი რაიმეთი გამექრო. სამზარეულოში კატო შემოდის, სიცილით.
- რამეში ხო არ დაგეხმარო?
- არა მადლობა
მეც ვუღიმი
- როგორც გავიგე დედ-მამა არ გყავს ჰო?
ტანში უსიამოვნოდ გამცრა, თვალები ამიწყლიანდა, თუმცა თვალები მაგრად დავხუჭე.
- არ არ მყავს.
ამჯერად არ გამიღიმია, არც სურვილი მქონია ამის. მომაბეზრებელი იყო ყოველივე ეს ყოველივე ფარისევლობა.
- ძალიან ცუდია.
მოიღუშასავით, მაგრამ ესეც ფარისეველი იყო.
- მეცოდები.
ეს სიტყვები გარკვევით წარმოთქვა. რაღაცის თქმას ვაპირებდი, მაქსიმე შემოვიდა.
- კატო ,რამდენჯერ უნდა გითხრა რომ სისულელეები არ უნდა თქვა.
- მაქსიმე, მე უბრალოდ ძალიან ცუდად გავხდი როცა წარმოვიდგინე თავი მის ადგილას.
მე უბრალოდ ვუთანაგრძე, თან ჩვენ მეგობრები ვართ და არ ეწყინება, ხომ ასეა ლიზა?
- რათქმაუნდა.
თავი არ ამიწევია ისე გავეცი პასუხი.
-კატოოოო შეგიძლია დამეხმარო?
- კი ნიკუშ მოვდივარ.
კატო ნიკასკენ გაემართა.
- არ მოუსმინო, არ იცის რას ამბობს.
- არ მწყენია
ვცდილობდი მოკლე პასუხები გამეცა ჩემი ხმის ცვლილება შესამჩნევი რომ არ გამხდარიყო
- ლიზა მომხედე ერთ წამს.
- რაღაცას ვაკეთებ მაქსიმე, არ მცალია.
ხელები ნიკაპქვეშ მომკიდა და თავი ამაწევინა
- თვალებზე რა გჭირს?
გაღიზიანებულმა შემომხედა
- მე, მე უბრალოდ ხახვმა ამიწვა
სიცილი აუტყდა.
- რა გაცინებს
გაკვირვებული ვიყავი მისი სიცილი ჯერ კიდევ არ მქონდა ნანახი, საოცრად უხდებოდა იმდენად საოცრად რომ მეც კი გამაღიმა უნებლიედ.
- საშინლი მატყუარა ხარ
ჩემსკენ წამოიწია მაქსიმე
- მაქსიმე... საყვარელო არ მოდიხარ?
სამზარეულოში კატო დაბრუნდა
- რა მოხდა კატო?
ისევ გაღიზიანება დაეტყო სახეზე.
- სოფი და იკა ჩამოვიდნენ.
სამზარეულო დატოვეს მეც მათ გავყევი და გავიცანი ისინი. იკამ მხოლოდ გადამკოცნა სოფი კი, გადამეხვია. საოცარი სითბო მოდიოდა მათგან. ზუსტად ვიცოდი, რომ მათაც მალევე დავუმეგობრდებოდი. უკვე 11საათი იყო.სუფრის გაშლა დავიწყეთ გოგოებმა, სოფის არ ვუშვებდით დასვენებას ვაძალევდით. დაღლილი და ნამგზავრი იყო
- ხალხო არ მინდა ჯდომა იცით რამდენი ხანია ვზივარ?
- ჰოდა წამოწექი
გასცა სიცილით პასუხი ტასომ.
12 ის ნახევარზე სუფრას მოვუჯექით. ყველა სვავდა ჩემს გარდა. დათო გიტარაზე უკრავდა სხვები კი, მღეროდნენ. ბედნიერი შევყურებდი მათ და ცხოვრების იმედი მიჩნდებოდა. ნიკუშა ახალ-ახალ სადღეგრძელოებს ამბობდა და თან ყველას გვესიყვარულებიდა. მან ყველაზე მეტი დალია. ზუსტად 12 საათზე ფეიერვერკები ვისროლეთ, ბავშვობიდან მიყვარდა მათი ყურება ძალიან ბუნდოვნად მახსოვს, როგორ იდგა დედიკო ფანჯარასთან და მაყურებინებდა ფერად-ფერადი ფეიერვერკებისთვის. მოგონებებზე მეღიმება, თუმცა სიმძიმის გრძნობა მაბრუნებს რეალობაში ეს ლიკაა მთელი სიმძიმით მეყრდნობა და ცდილობს არ დაეცეს.
- რა არის ეს ლიკა? რამდენი დალიე?
- ხუთი თუ ათი არა ოცი. აუ არ მახსოვს შენს თავს ვფიცავარ
- ცუდად ხომ არ ხარ?
მეცინება მის მათემატიკაზე და ვცდილობ თავი შევიკავო, რათა არ გავაბრაზო მთვრალი ქალბატონი.
სკამზე ვაბრუნებ.
- მეტი აღარ დალიო!
- კარგი რა ლიზა ახალი წელია ის კი არა
- ის რა?
თავს ვეღარ ვიკავებ და მუცლის ატკიებამდე ვიცინი მის სახეზე. მორიგი სიმღერა შეგვისრულა დათომ ახალ წელზე ყველა მას ვუსმენდით. სიმღერა რომ დაასრულა ლუკა ვერსად ვეღარ შევნიშნე.
- დემე ლიკა სად არის?
ხმამაღლა ვეკითხები დემეს, რომ სიმღერის ხმა გადავფარო
- არ ვიცი ლიზა საპირფარეშოში ხომ არაა წამოდი ვნახოთ.
მანაც ხმამაღლა მიპასუხა. საპირფარეშოსკენ დავიძარით. დემე შევიდა ორ წამში კი, მისმა ღრიალმა ყველანაირი სიმღერა გადაფარა.
- რა ხდება დემე?
ეგრევე მასთან შევირბინე იქ ლიკა და დათო იყვნენ. დათო ლიკას კოცნიდა ლიკა კი წინააღმდეგობას არ უწევდა. დემე გაიწია დათოსკენ ძლივს ვიჭერდი ამასობაში სხვებიც მოვარდნენ ლიკა ძლივს გამოვიყვანე იქიდან. დემე მომიტრიალდა და მანქანის გასაღები მომაწოდა
- წაიყვანე აქედან და აღარასდროს მომხვდეს თვალებში.
- დემე გთხოვ
მუდარით შევხედე
- გააკეთე ის რასაც გეუბნები ლიზა
ლიკა ძლივს გავიყვანე გარეთ ტარება თითქმის დავიწყებული მქონდა. ხმამაღლა ტიროდა და ყვიროდა ეს რა გავაკეთეო. საბოლოოდ ჩაეძინა. მგონი ოცით ვატარებდი იმდენად მეშინოდა დიდ თოვლში სიარულის. მაქსიმემ დამირეკა
- სად ხარ ლიზა?
- ლიკა ჩამყავს თბილისში
- რითი ხართ?
- დემეს მანქანით.
- დაგეწევით
- მაქსიმე მართლაც დაგვეწია,მარტო იყო.
ლიკა ჩემთან მივიყვანეთ, ასეთ მდგომარეობაში სახლში ვერ წავიყვანდი. საწოლში დავაწვინე და მაქსიმეს მივუბრუნდი. არ წასულა. მთელი ღამე ჩემთან იყო და ლიკას ვუვლიდით. ძილში რაღაცეებს ბოდავდა ექვს საათზე გაიღვიძა. და წინა დღის გახსნებისას ტირილი დაიწყო.
- მაქსიმე გთხოვ დამიყვანე დემეტრე უნდა ვნახო.
- დამშვიდდი ლიკუნ ყველაფერი კარგად იქნება.
სინამდვილეში კი არც ერთს არ გვჯეროდა ამ სიტყვების.
- თქვენც გეზიზღებით ჰო?
- რა სისულელეა ხო იცი როგორ გვიყვარხარ
მაქსიმე ლიკას ჩაეხუტა და ასე ეცადა მის დამშვვიდებას ყველას გვეშინოდა დემეს ქმედების, თუმცა ხმას არავინ ვიღებდით. ლიკამ კარგად გამოძიების შემდეგ გადაწყვიტა დემე ენახა და ყველაფერი აეხსნა მისთვის. დემეტრე არსად არ ჩანდა. ყველა მის საძებრად იყო ჩვენ გოგოები კი ლიკასთან ვიყავით.
- გთხოვთ დამიჯერეთ მთვრალი ვიყავი ვერაფერი გავარჩიე დემე მეგონა თან სახეზე წყალი, რომ უნდა შემესხა მაშინ შემოვარდა.
- ლიკა ჩვენ გვჯერა შენი მაგრამ აქ მთავარი დემეტრეა
- ვერ გადავიტან მის დაკარგვას.
- დაწყნარდი რა.
დას აწყნარებდა ტასო და თან ხელს ხვევდა
- მაქსიმე სად არის?
ჩემთვის საინტერესო კითხვა დასვა იკამ.
- ისევ დემეს ეძებს
კატომ გასცა პასუხი მას. როგორც კი მაქსიმე ვახსენეთ კარები შემოაღო.
- რა ხდება?
ფეხზე წამოვარდა ლიკა და მაქსიმეს მივარდა.
- გავარკვიე სადაც არის.
- იტყვი?
ვერ ისვენებდა სოფი
- მიდის, აეროპორტშია ფრენა რვაზეა უნდა მიასწრო ლიკა წადი.
ლიკა კარისკენ გაიქცა
- ლიკუ მაქსიმემ გასაღები ესროლა ლიკას
- მადლობა.
მადლიერი მზერით შემოგვხედა და წავიდა. ტასომ ყავა გაგვიკეთა, ნინიმ ნამცხვრები ამოიტანა. ყველა ერთად ფიქრობდა რომ მალე ბედნიერი წყვილი ისევ დაბრუნდებოდა
- ზუსტად ვიცი შერიგდებიან
წამოიყვირა კატომ
- არ შერიგდებიან
წყვილმა კამათი დაიწყო იმის თაობაზე, თუ რა მოხდებოდა. გულში მაქსიმეს ვეთანხმებოდი. ვიცოდი რომ დემე ლიკას ასე ადვილად არ აპატიებდა ამ საქციელს, თუმცა ხმა არ ამომიღია, რადგან არასდროს მყვარებია საკუთარი აზრის დაფიქსირება, მითუმეტეს მაშინ, როდესაც დარწმუნებული ვიყავი და პასუხი უარყოფითი იყო. უკვე ცხრა საათია ლიკა არ ჩანს ყველა ნერვიულობას ვიწყებთ. დემეს ტელეფონი გათიშული აქვს. ორ-ორი წავედით სხვადასხვა ადგილებში. ნინი და ნიკა, კატო და სოფი, იკა და ტასო, მე და მაქსიმე. ჩვენ აგარაკზე ავდიოდით ეს ჩემი იდეა იყო,მაგრამ მაქსიმესთან რა მინდოდა არ ვიცოდი. რათქმაუნდა მომწონდა მასთან სიახლოვე, მაგრამ ეს არ იყო სწორი მე არ უნდა შემეტოპა შორს და არ უნდა დამეშვა შეცდომა, თუმცა ეს უკვე გვიანი იყო.
- კატოს არ ეწყინება მე, რომ ვზივარ შენთან?
- ახლა არ აქვს მნიშვნელობა კატოს რა ეწყინება და რა არა.
- ჰო მაგრამ მე რატომ ვზივარ აქ?
- რამე არ მოგწონს ლიზა?
ტონს აუწია მაქსიმემ
- არა უბრალოდ, მე
უცებ მანქანა გააჩერა და გადარეკა
- ნიკუშ ნინი მე გადმომისვი და შენ ლიზა წამოგყვება.
- რა ხდება ბიჭო?
- თქვენ წადით აგარაკზე
- კაი როგორც გინდა.
ნერვები საშინლად მომეშალა, რა მინდოდა არ შეიძლებოდა ჩუმად ვყოფილიყავი? ახლა მე და ნიკა მივდიოდით აგარაკზე. ნიკა მთელი ძალით უჭერდა საჭეს ხელს.
- ნიკა დამშვიდდი გთხოვ
იმდენად გაღიზიანებული იყო ნიკა ჩემი ხმა არ ესმოდა, სწორედ, ამიტომ ვერ შეამჩნია ჩვენსკენ მომავალი მანქანა. ფარები თვალებში გვანათებს მხოლოდ ახლა ერკვევა ნიკა და უხვევს გზიდან მერე იყო, შეჯახების ხმა და აღარაფერი სხვა.მხოლოდ მაქსიმეს ხმა ჩამესმის, რომელიც ჩუმად ბუტბუტებს ჩემს სახესთან რაღაცას
- ჩემი ბრალია, მხოლოდ ჩემი
ესღა მესმის და საბოლოოდ ვკარგავ გონებას.
რომ გამოვფხიზლდი ღამე იყო. თავთან ლიკა მეჯდა მოშორებით კი მაქსიმე. წამოჯდომისას მაქსიმეს გაეღვიძა და ლიკაც გააღვიძა.
- რა მოხდა? აქ რა მინდა?
- არაფერი გახსოვს?
მაქსიმე მომიახლოვდა
- მხოლოდ ის, რომ მანქანიდან გადამსვი.
თავი ჩავხარე
- მაპატიე ლიზა
ჩემი ხელი თავისაში მოაქცია
- შემდეგ რა მოხდა?
- ნიკამ დაძაბულობის გამო მანქანა ვერ შეამჩნია და გზიდან გადავარდით.
- არაფერ მახსოვს. ნიკა სად არის როგორაა?
- ფეხი აქვს მოტეხილი. სერიოზული არაფერია
- ლიკა როგორ იპოვეთ?
- არ შეიძლება შენთვის ამდენი ლაპარაკი
მეჩვენება რომ მაქსიმე ჩემზე ზრუნავს , ამის წარმოდენაც კი ბედნიერების სხივს მფენს სახეზე. ლიკამ ექიმს დაუძახა
- თავი გტკივა შვილო?
- დიახ ცოტა
- ტვინის შერყევა გაქვს და ხელიც მოტეხილი. მურნალობის ფასები უკვე გადახდილია.
- კი მაგრამ ვინ გადაიხადა?
- მე პაციენტის დედა მეგონა.
ექიმა თქვა და მხრების ჩეჩვით დაგვტოვა
- დედა.
სიმწრით გამეცინა, ლიკა ქვასავით იჯდა აშკარა იყო რომ დემე წავიდა.
- წადით სახლში მე კარგად ვარ
- ლიზა მართალია ლიკ შენს სახლში წადი, აქ მე დავრჩები.
ხმა არ ამომიღია. ლიკამ უსიტყვოდ დაგვტოვა, მაქ მაქსიმეც მიყვა ცოტა გამიკვირდა, თუმცა ჩემი ინტერესი მაშინ ჩაახშო როდესაც პარკებით დახუნძლული შემოვიდა უკან
- აქ მტოვებ სამუდამოდ?
სიცილი ამიტყდა.
- ჰო აბა შენ რა გაგიძლებს?
ისიც ამყვა.
- კარგი მოდი ახლა შეჭამე, უცებ დასერიოზულდა ტავისი ხელით მაჭამა, ვგრძნობდი პულსის აჩქარებას და გარდატეხასაც სადღაც შიგნით, გარდატეხას, რომელიც აღარასოდეს დაუბრუნდებოდა პირველანდელ მდგომარეობას. საჭმელს გემო ვერ ჩავატანე ისეთი აფორიაქებული ვიყავი. შემდეგ თვითონ მომწმინდა ტუჩები და გამიღიმა.
- ხო გემრიელი იყო?
- კი საოცრად.
მომხდარზე დაფიქრების შემდეგ გავეცი პასუხი.
- მომიყევი გთხოვ რა მოხდა და ლიკა როგორ იპოვეთ.
- ავარიაში რომ მოყევით მე ნინი კატო და სოფი აქ წამოვედით. ტასომ და იკამ კი ლიკა აგარაკზე იპოვეს,როგორც კი გაიგო რა მოხდა მაშნვე წამოვიდა. განადგურებული ტიროდა ირგვლივ კი ყველაფერი დამტვრეული იყო.
- რაღა ალა მოვყევი ამ ავარიაში რა.
გავბრაზდი ჩემს თავზე, თუმცა მე რა შუაში ვიყავი.
- ჩემი ბრალია.
ნაღვლიანად გამომხედა მაქსიმემ
- შენ რა შუაში ხარ?
გამიკვირდა
- მე, რომ არა
- მართალი ხარ. მე, რომ არ გადაგესვი იქ ნინი იქნებოდა, ასე რომ როგორც მოხდა სჯობდა ისე მომხდარიყო.
ოთახში უცხო ქალი შემოდის.
- შეიძლება?
ასაკში შესული ქალბატონი იყო, მაგრამ ძალიან მოვლილი და ლამაზი იყო.
- უკაცრავად ვინ გნებავთ?
მაქსიმესაც გაუკვირდა მისი აქ ყოფნა, ისევე როგორც მე.
- ლიზასთან ვარ შვილო.
- ჩემთან?
- როგორ გრძნობ თავს?
ჩემი კითხვა დააიგნორა უცნობმა
- კარგად მადლობა, ვინ ბრძანდებით თქვენ?
- იმედია მალე გამოჯანმრთელდები, დაგტოვებთ
ამ დროს ექიმი შემოდის პალატაში.
- აი ამ ქალბატონმა გადაიხადა მკურნალობის ფული.
ქალი სწრაფად ტოვებს პალატას. ექიმიც მას მიყვება.
- როგორ გგავდა
- რა სისულელეა.
- იქნებ მართლა დედაშენია?
- აუ არვიცი რა
საშინლად მინდოდა მეტირა, მაგრამ ცრემლები უკვე დამშრალი მქონდა
- კარგი ლიზა, არ ინერვიულო ნახე რა მარად იქნება ყველაფერი.
- ან იქნება და ან არა.
ჩავილაპარაკე ჩემთვის და ვეცადე გამეღიმა.
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: anabeli
ნანახია: 826 | რამოტვირთვები: 0 | კომენტარი: 2 | რეიტინგი: 5.0/1
სულ კომენტარები: 2
avatar
0 Spam
1
კარგია, მალე დადე გაგრძელება...
avatar
0 Spam
2
მიხარია თქვენს კომენარებს, რომ ვკითხულობ. შემდეგი დაიდება დღესვე.
avatar