უდარდელა [დასასრული]
11.05.2017, 17:50
-ასე უცებ რატომ დაშორდით?-სახლში მისულ ჯორჯიას შემოსვლისთანავე კითხა ლეომ.
-მორჩა ყველაფერი.-ჯორჯია წელს ზემოთ შიშველ ლეოს შეავლო თვალი.და ნერწყვი ძლის გადაყლაპა.მაგრამ ბოლის მაინც ხველა აუტყდა.
-წყალს მოგიტან.
-არაა,იყოს.კარგად ვარ.ჩაიცვი გირჩევნია.-ხელით ტანზე ანიშნა.-ვიცი რომ კარგ ტანზე ხარ მაგრამ ამის დემონსტრირება რა საჭიროა.
-რა არ მოგწონს?-ეშმაკურად კითხა ლეომ
-მაგ მზერას ვცნობ.-თავისკენ წამოსულ ლეოს დაუსხლტა და დივანზე ახტა.
-არ მომიახლოვდე-სიცილით ძლივს ამოთქვა.
-ესეიგი მაიკლს დაშირდი.
-და ერთად როდის ვიყავით,ლაპარაკში ნუ მაბამ მანდ დარჩი.-ლეო წინ მიიწევდა ფეხებში დაწვდა და დივანზე ზურგით დააგდო.თვითონ კი ზემოდან მოექცა.
-რას მიპირებ.
-ჯერ ისევ მეგობრებივართ ხომ არ მეშლება?
-არა.-თავი გააქნია.-არ მომიღუტუნო რა გთხოვ.
-გვიანია.-გაიცინა ლეომ და თავის საქმეს შეუდგა.ჯორჯია ყოველთვია ბჟირდებოდა ამაზე,ახლაც სიცილისაგან სულს ძლივს ითქვამდა.
-ვიღაც ძალიან ცუდად იყო.
-მართლა?
-შენ წარმოიდგინე კი.
როცა ღიტინს და ბავშურ ქცევებს მორჩნენ,ჯორჯია ლეოსთან ოთახში ავარდა და ბარგის ჩალაგება დაუწგო.
-მე ჩავალაგებდი.
-შენი ჩალაგებული ვიცი მე.დარჩი მანდ მე მივხედავ.ზემოდანაც ჩაიცვი,ასე ხარ ხოლმე სახლში.
-კი ასე ვარ ხოლმე,არ მოგწონს?
-ლეო,ჩაიცვი.-შავი მაკა მიაწოდა ჩასაცმელად,ლეომას უცებ გადაიცვა.
-წამოდი დავსხდეთ და მომიყევი ყველაფერი თუ გინდა.
-არაფერი არაა მოსაყოლი.სიმართლე გითხრა ის უფრო მეტკინა რომ გამომიყენეს ვიდრე ის რომ მაიკლს "დავშორდი", მივხვდი რომ არაფერს ვგრძნობდი მის მიამრთ.
-ეს კარგია.
-რა?
-რომ არაფერს გრძნობდი.
-შენ ამ ბოლო დროს რა ქარაგმულად მელაპარაკები?
-რა ვქნა არასდროს გესმის ის რასაც მე გეუბნები.
-მაინც რას?ეს ხომ ისედაც ვიცი რომ მაიკლი არ მოგწონდა.
-მე სხვა რამ ვიგულიახმე,მაგრამ ეგეც.
-რას აკეთებ.-გაეცინა,ლეომ როცა ხელები წელზე შემოხვია.
-დაიცადე ვიყოთ ასე ცოტა ხნით.
-ასე როგორ.-ქვემოდან ახედა ჯორჯიამ.
-ერთად.
-ჩვენ ისედაც ერთად ვართ.
-მე სხვა რამ ვიგულისხმე.
-დამცხა.-სწრაფად დაუძვრა მკლავებიდან ჩანთას დაწვდა და წასვლამდე მიაძახა.ხვალ მზად იყავიო.კარები რომ გამოიხურა ნაბიჯი ვერ გდადგა.
-რა იყო ეს.-ისე კითხა საკუთარ თავს თითქოს პასუხი ექნებოდა.აჩქარებული გულით მივიდა მანქანამდე.
მთელი საღამო ლეოზე ფიქრობდა,იქნებ სხვანაირად მიყურებს.გუგლშიც კი ჩაწერა ’’მეგობრების სიყვარული’’,’’სიყვარულის სიმპტომები’’,გიჟივით დაეძებდა კითხვაზე პასუხს.ბოლოს გაბრაზებულმა ლეოს ნომერი აკრიფა და დაელოდა როდის უპასუხებდა.
-გისმენ.-მხიარული ჩანდა მისი ხმა.
-გუგლში ათამდე გვერდი მაქვს გახსნილი ჩემს კითხვაზე პასუხის მისაღებად.
-მერე მიიღე?
-ლეო მითხარი ვინ ვართ ჩვენ ერთმანეთისთვის?
-და ვინ ვარ მე შენთვის?
-ჯერ მე გკითხე.
-მითხარი სოფიაზე რატომ გაცოფდი როცა გითხარი ერთდ ვართ მეთქი.
-არ ვიცი-დაბნეულმა ჩაილაპარაკა.-ეგ რა შუაშია.ეგრე შენც გაღიზიანდი მაიკლზე რომ გითხარი ვიპოვე ის ვინც მინდოდა მეთქი.
-მაშინ გავცოფდი.ამიტომ დავშორდი სოფიას.
-რა?
-ხომ ხედავ არავისთან გამოგვდის ურთიერთობა.
-ასე არაა.
-ჯორჯია დაფიქრდი,მე უკვე დიდი ხანია ამაზე ვფიქრობ ჩვენი მეგობრობა გამორიცხულია.
-ამას სერიოზულად ამბობ?მაშინ კარგი დავამთავროთ,ჩვენი მეგობრობა კი არა ურთიერთობაც გამორიცხულია.
-ჩვენ ერთმანეთის გარეშე ვერ გავძლებთ.
-გავძლებ,იტალიაში აღარ მოვდივარ.შენთან ერთად აღარსად წამოვალ.-გაბრაზებულმა,გაუზრებლად წამოაყრანტალა და მაშინვე გაუთიშა.
-ჯანდაბა,ჯანდაბა.-ბოლო ხმაზე დაიყვირა და საწოლზე დაეხეთქა.ვიღაც ურეკავდა.იფიქრა ლეო იქნებაო მაგრამ სებასტიანი იყო.
-ჯორჯია.-არ მოეწონა ძმის ხმა.
-სებასტიან რა მოხდა.
-დედა..
-არ მითხრა,გთხოვ ოღინდ ეგ არ მითხრა-იქვე ჩაიკეცა.
-ის მოკვდა.-მეტი ვერაფრი გაგება შეძლო მხოლოდ ორი სტყვა "ის მოკვდა" საკმარისი იყო იმისთვის რომ მისთვის ყველაფერი გაჩერებულიყო.
-ჯორჯია გესმის...ჯორჯია.
#
სებასტიანი უკვე სერიოზულად ნერვიულობდა,ჯერ დედის ამბავი არ ქონდა გააზრებული,ჯორჯიაზე ნერვიულობა დაიწყო.მაშინვე სახლში წავიდა მაგრამ იქ არ დახვდა საავადმყოფოშიც დარეკა იქ არ მისულა.ბოლოს ლეოს მიაკითხა სახლში.ლეოს რა თქმა უნდა გაუკვირდა მისი სტუმრობა.სებასტიანმა პირდაპირ ყველანაირი მიკიბულობის გარეშე უთხრა.
-დედა მოკვდა,ჯორჯიას მობილურით შევატყობინე ეს,ხმა არ ამოუღია,სახლშიც ვიყავი მასთან.არსადაა,გაქრა.-ლეოს არც უფიქრია მაშინვე ქურთუკს დაავლო ხელი და სახლიდან სებასტიანთან ერთად გავარდა.
ყველა ნაცნობი ადგილი მოიარეს მაგრამ ჯორჯიას კვალი არ ჩანდა.
-სად ხარ,სად.-ხელი გაბრაზებულმა მანქანას დაარტყა.
-ლეო,საავადმყოფოდან დამირეკეს ხელი უნდა წავიდე,მალე მოვალ და გავაგრძელოთ ძებნა თუ რამეს გაიგებ შემატყობინე.
-კარგი.-თავი დაუქნია.მთელი ღამე ქუჩებში დადიოდა და ეძებდა ჯორჯიას,ასე დაათენდა.ერთი წამითაც არ მოუხუჭია თვალი..ბოლის გაახსენდა ბავშვობაში მათი ადგილი.სებასტიანმაც მაშინ დაურეკა.
-რა ხდება ლეო?
-მემგონი ვიცი სადაც წავიდოდა.
-სად?
-ბავშვობაში გამოქვაბულში მივდიოდით ხოლმე ზღვის პირზე რომაა,როცა რაღაცის გვეშინოდა.იქ მივდივარ.
-კარგი მეც წამოვალ.
სიჩქარეზე არ უფიქრია იმ წამს მხოლოდ ჯორჯიას ნახვა უნდოდა.მთელი გამოქვაბული დაათვალიერა მაგრამ იქაც არ დახვდა.ყველა იმედი დაკრგული ქონდა მაგრამ წამოსვლამდე თვალი მოავლო ზღვის სანაპიროს და ის დაინახა.ზღვას უყირებდა გარშემი ვერავის ამჩნევდა.ამიტომ არც მოუხედავს როცა ლეო გვერდით მიუჯდა მაგრამ იგრძნო.ჩაწითლებული თვალებით ახედა და თავი მხარზე დაადო.ლეომ წელზე შემოხვია ხელი და უფრო ახლოს მიიზიდა.
-ის აღარაა.რატომ არ ჩერდება სუნთქვა და მასთან რატომ არ მივდივარ ლეო.
-იმიტომ რომე მჭირდები.-თვალი ამომავალ მზეს გაუშტერა.ჯორჯიაც მზეს უყურებდა რამდენჯერმე კი დააკვირდა ლეოს სახეს.
-არ გიძინია.ჩემ გამო.-წამოდგა და სახეში შეხედა.
-ჯორჯია თუ რამეს ვაკეთევ ხომ იცი შენს გამო მხოლოდ.-სახეზე მოეფერა.ჯორჯიამ ლეოს ხელი დაიჭირა და დაუკოცნა.იგრძნო როგორ დაიძაბა ბიჭი.
-საუკეთესო საჩუქარი ხარ ცხოვრებისგან.-ლეომ შუბლზე აკოცა და თვალებში შეხედა.
-წავიდეთ აქედან.
-აქედან წავალთ.
-არა,ქვეყნიდან,ლუკისგან,ბიზნესისგან,მარტო მე და შენ.
##
ლუკი კაბინეტში მოუსვენრად დაძრწოდა,ჯორჯიას ელოდებოდა.გოგონამაც არ დააყოვნა.
-გელიდი.
-ლუკ,ესეიგი ხვდები რატომ მოვედი.
-წასვლა გინდა მთხოვო.
-კი არ გთხოვო დაგემშვიდობო.
-კი მაგრამ.
-ლუკ,ყველაფერი დამთავრდა.მე მივდივან აქედან.
-ჯორჯია იქნებ შევთანხმდეთ და დარჩე,დაგაწინაურებ.
-არა,არა.კარგად იყავი.-კარები გამოიხურა.ტეო და პოლი ელოდებოდნენ გასასვლელთან.ორივეს გადაეხვია.
-მომენატრებით.
-ჩვენც,სურათები გამოგვიგზავნეთ ხოლმე და დაგვირეკეთ აუცილებლად.
-შვებულების დროს აუცილებლად დაგელოდებით.ორივე ჩამოდით,გაგვახარებთ.ტეო პოლს მიბაძე,გამხიარულდი ცხოვრება მარტივი იქნება სულ ცოტათი მაინც.-კიდევ ერთხელ გადაეხვია და მანქანაში ჩაჯდა.ამჯერად საჭესთან ის არ იჯდა.ლეომ პირობა დაადებინა რომ ერთი თვე საჭესთან არ დაჯდებოდა.
-ლეო,რომ გადაიფიქრო არაა?-საყვარლად გახედა გვერდით მჯდომს.
-არა.
-აეროპორტამდე დამსვი და მერე მართლა აღარ დავჯდები.
-არა.
-ჩემი წვალება გამხიარულებს.
-ჩემი ჰობია.
-სხვა ვერ მოძებნე?
-არა ეს ყველაზე კარგია.
კატეგორია: მოთხრობა | დაამატა: პეპელა
ნანახია: 1537 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar