გარყვნილი ვალსი [ 1 ]
11.07.2017, 23:03
ღია, ღია ვარდის ფერი, ყველაზე მუქი ვარდის არომატით...
...
მუსიკის რიტმული ჰანგები ექოდ ისმის უზარმაზარ დარბაზში, სადაც მარტოდმარტო ვდგავარ საცეკვაო პოზაში, ნელი ტემპით ვაყოლებ სხეულს მუსიკის საოცარ მელოდიას და სულითა და ხორცით ვგრძნობ...
ვგრძნობ როგორ ვთავისუფლდები ყოველდღიური მომაბეზრებელი რუტინისგან და სადღაც იქ, ღრუბლებში სიცოცხლეს მოწყურებული, ჰაეროვნად დავფარფატებ. თითოეული ჩემი რიტმული მოძრაობა შერწყმულია ჰარმონიულ ბგერებთან, თითოეული ჩემი ჩასუნთქვა ერთი ნოტის შთანთქმას უდრის, თითოეული ჩემი რხევა მთელ სამყაროში გავრცელებულ მელოდიურ ექოს გულისხმობს, რომელიც აყრუებს და ნუსხავს ყოველივე სულიერს ჩემს უსასრულობაში. მაგრამ მხოლოდ სამიოდე წუთი გრძელდება ჩემი ბედნიერების არომატით გაჯერებული თამაში მუსიკის ვარდისფერ ნოტებთან. შემდეგ კი კვლავ ვუბრუნდები ნაცრისფერ, რუტინის არომატიან რეალობას, სადაც არსებითი როლი არც კი გამაჩნია.
მაგრამ ისმის კითხვა, გააჩნია კი ვინმე ადამიანის მსგავსს არსებითი როლი აქ დედამიწაზე და იმის იქით ?
********
- ბეატრის ! სად იყავი ამდენი ხანი ? - შემოსასვლელში შემომეგება შეშფოთებული დედაჩემი, რომელსაც სახეზე ფერი აღარ ედო ნერვიულობისგან. როგორც კი მისაღებში შევედი, იქვე ჩამოკიდებული უცნაური ფორმის ხუთკუთხედი საათისკენ გამექცა თვალი. ღამის პირველი დაწყებულიყო. სიმწრით ლოყაზე ვიკბინე შიგნიდან და დედას დარცხვენილი მივუბრუნდი.
- აიშე, მე უბრალოდ ვცეკვავდი იმ დარბაზში. - ვთქვი და ნაჩქარევად ვაკოცე შუბლზე. ვიგრძენი როგორ ამწვა მისმა საოცრად ნაღვლიანმა მზერამ ზურგი, მაგრამ არ შევბრუნებულვარ მისკენ. ვიცოდი სტკიოდა, სტკიოდა მწარედ, მაგრამ ითმენდა.
********
აიშე - ორმოცდაათ წელს გადაცილებული დედაჩემი, რომელსაც ხელში შევრჩი მე... ეგზოტიკური გარეგნობის ქალი იყო. წითური, მწვანე თვალებით და ჩავარდნილი თვალბუდის ძვლებით. საოცრად მოქნილი სხეულით და გამოკვეთილი ლავიწის ძვლით.
მამა დიდი ხნის წინ გარდამეცვალა, მისი სილუეტი ბუნდოვნად შემორჩა ჩემ ცნობიერებას. მაგრამ მახსოვს...
აიშეს ცრემლები მახსოვს, პირველად და უკანასკნელად იტირა მან მაშინ, მამაჩემის დაკრძალვაზე, ისიც ჩუმად, ძალიან ჩუმად და სხვებისთვის შეუმჩნევლად. მხოლოდ მაშინ გავაცნობიერე, რომ მამა გარდაიცვალა, მხოლოდ მაშინ მივხვდი, რომ აიშე იყო ადამიანი, ჩვეულებრივი ადამიანი და არა ზებუნებრივი სიძლიერის მფლობელი, ყოვლისშემძლე უცხოპლანეტელი არსება, რომელიც გაუძლებს ყველას და ყველაფერს. მხოლოდ ამ დღის შემდეგ დავაფასე დედაჩემი და ათმაგად უფრო მძაფრი გრძნობით შემიყვარდა. მის გარეშე არსებობა ვერ წარმომიდგენია.
შევდივარ ჩემს ოთახში და ვხედავ... ვხედავ ჩემ სიცოცხლეს, ჩემ ბედნიერებას, ჩემი ტკვილის ავტორს, ჩემ არაადამიანური ბუნების წყაროს და ზებუნებრივი სიძლიერის უცხოპლანეტელის გამღვიძებელს ჩემში... ჩემი პატარა...
**********
- ბეატრის ! - მეძახის კურსელი და ბარათს მიგდებს მერხზე. გავხსენი და მოსაწვევი შემრჩა ხელში. კლუბური სტილის წვეულება... ღმერთო, როგორ მეზიზღებოდა იმ დღის შემდეგ ყოველი მსგავსი სტილის შეკრებები... უხერხულად შევიშმუშნე, უარის ნიშნად თავი გავაქნიე და მოსაწვევი უკან დავუბრუნე, მაგრამ ქერა, გამომწვევად ჩაცმულ გოგონას სახეზე მსხვილი ასოებით ეწერა „სანამ არ დაგითანხმებ, ვერ მომიშორებ“, თუმცა მაინც ვცადე უარის თქმა. მთელი დღის განმავლობაში კუდში დამყვებოდა და მეჩიჩინებოდა. ბოლოს ავილეწე, თითქოს ტვინის პოლუსებმა ადგილები შეცვალეს და ხმამაღლა დავუღრიალე:
- კეტრინ შეუშვი შენ ლამაზ თავში, რომ მ ე ა რ წ ა მ ო ვ ა ლ ! - როგორც კი ვთქვი ღრმად სუნთქვა დავიწყე და დავინახე წამიერად როგორ ჩაქრა მის სახეზე მოკაშკაშე მომხიბვლელი ღიმილი. საშინელი სინდისის ქენჯნა ვიგრძენი, მაგრამ არ შემეძლო... იმ წყეული დღის შემდეგ არ შემეძლო...
ჩუმად, თავისთვის ჩაიბურტყუნა, რომ გაიგო და წალასლასდა. გული მომიკვდა, როცა დავინახე, რომ წამდენიმე წუთის წინ მხრებში გამართული გოგონა, ამჯერად წელში მოიხარა და თავჩაქინდრული მიდიოდა წინ. ვერ გამეგო რატომ...
კეტრინი... მთელ უნივერსიტეტში ცნობილი ლამაზმანი. ძალიან პოპულარული საპირისპირო სქესში. მკერდი, უკანალი, წვრილი წელი, ულამაზესი ნაკვთები... მოკლედ, რაც არ უნდა გენატრა ქალზე, ყოველივე საუკეთესო ჰქონდა ამ გოგოს. მხოლოდ ის ვერ გამეგო... მე რატომ გადამეკიდა ? ერთ ულამაზო გოგოს, რომელსაც დედამისის მსგავსად ჩავარდნილი თვალბუდის ძვლები ჰქონდა და მწვანე თვალები, მაგრამ აიშესგან განსხვავებით მე წითური კი არა, შავგვრემანი ვიყავი, ხორბლისფერი კანით. აიშე კი თოვლივით თეთრი ფერის კანით იწონებდა თავს სარკის წინ. მეუბნებოდა, რომ მამას ვგავდი და მეც სარკეში ჩახედვისას სულ ვცდილობდი აღმედგინა ის ბუნდოვანი სილუეტი, რომელიც ცნობიერებაში ნისლში იყო ჩაფლული და ჯიუტად არ მეძლეოდა. მის მსგავსად მეც არ ვუშიოდი მკვეთრად გამოხატულ ლავიწის ძვალს, რომელიც ხანდახან დისკომფორტსაც კი მიქმნიდა.
********
სახლისკენ ავიღე გეზი, მაგრამ თვალი კვლავ იმ დარბაზისკენ გამექცა, სადაც გუშინ ასე გატაცებით ვცეკვავდი, სადაც ვქსოვდი და ვშლიდი საკუთარ ილუზიას, რომელიც ჩემ სულს წვეთწვეთობით ედებოდა მალამოდ.
ნაბიჯი...
ნაბიჯი....
ნაბიჯი.....
კვლავ აქ ვარ და საკუთარ თავს ვუმზერ დიდ სარკეში. ვიხსენებ გუშინდელი საღამოს თითოეულ მოძრაობას და მუსიკის გარეშე, ჩემში მჟღერი მელოდიის თანხლებით ხელახლა ვიწყებ მოძრაობას... კვლავ ისე გატაცებით და თავდავიწყებით, როგორც ყველგან და ყოველთვის. ვიძირები იქ სადაც ვერავინ მომაგნებს, ვსტუმრობ იმ კარავს კლდის პირას, სადაც არც ერთი სულიერი არ ცხოვრობს... საკუთარ „მე“სთან ერთად ვზივარ, შევექცევი პიტნის ჩაის და ვუმზერ... ვუმზერ საკუთარ მატერიალურ სხეულს, მის ყოველ მიხვრა-მოხვრას ცეკვის დროს... ვხედავ თითოეულ ჩასუნთქულ ჟანგბადის ატომს და ამოსუნთქულ ცხელ ჰაერში შემავალ ნახშირორჟანგის უმრავ მოლეკულას, რომლებიც თითქოს ჩემთან ერთად მოძრაობენ უხმო მელოდიის ნოტების შთანთქმისას...
მოულოდნელად მესმის. კარის ჭრიალის ხმა მესმის და წამიერად ვწყვეტ ცეკვას. მომენტალურად ვწყდები ადგილს, გეპარდის სისწრაფით მივქრივარ სახლისკენ და ვიმედოვნებ, რომ ვერავინ შემამჩნია ვერც მე და მითუმეტეს ვერც ჩემი „დიალოგი საკუთარ თავთან.“ ძალიან მეტკინება, ეს ფაქტი გამაცამტვერებს... ფაქტი იმისა, რომ ჩემ სულს უკითხავად შეეხნენ.
********
სახლში შევდივარ თუ არა აიშე მეგებება ბავშვით ხელში. მომენტალურად ვწყდები ადგილს და ებბის ვკოცნი ფუმფულა ლოყებზე. ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია ებბი. ლოყებღაჟღაჟა სამი წლის გოგონა, რომელსაც ჩემი დანახვისთანავე თვალები უბრწყინდება და თავის პაწია ხელებს ჩემკენ იწვდის.
- დე-და, დე-და... - დაიწყო ხტუნვა აიშეს მკლავებში და გემრიელად გაიცინა. გავიბადრე, ყურებამდე გამეღიმა და მისკენ დავიძარი.
- შემოგევლე დედი მე შენ. - ვთქვი და დავუყვავე. ჩემკენ მოვიზიდე და გულში ჩავიკარი ჩემი უზარმაზარი სიყვარულის ყველაზე ძვირფასი ნაშთი, რომელიც მაიძულებდა მესუნთქა და ბედნიერების ელექსირი მესვა ყოველწამს როგორც კი მას დავინახავდი, რომელიც მაძლიერებდა და მხეცად გარდამქმნიდა, უძლეველ მხეცად, რომელიც ყველაფერზეა წამსვლელი საკუთარი სისხლის და ხორცის დასაცავად. ჩემ კისერზე მოხვეული მისი პაწია ხელები სითბოს მიღვრიდნენ სულში. ის კი გულში ჩამეკონა და გაიტრუნა. რაც კი რამ უარყოფითი დამიგროვდა სადღაც იქ, ძალიან ღრმად, წამიერად გაიფანტა და სინათლის სხივმა მოიცვა ყოველივე...
და მე დავინახე... დავინახე ჩემ შინაგან სამყაროში არსებული ყველა სიდიადე, რომელიც მუდმივად მივიწყებული იყო ჩემ მიერ. კვლავ რეალობაში უხმო, ხოლო აქ მჟღერმა მუსიკამ მოაღწია ჩემ ყურთასმენამდე. ო, რაოდენ აღმაფრთოვანებლად შემშლელი და აბსტრაქტულად მატერიალური იყო თითოეული გარდამავალი წამი მსგავს სიტუაციებში. ნარკომანივთ ვეჭიდებოდი ყოველ შემთხვევას განმეცადა ეს წამი, თან ყოველ ჯერზე გაორმაგებული დოზით.
...
ებბი დავაძინე და დიდხანს ვუმზერდი მძინარე ანგელოზს. აიშე მოვიდა ჩემთან და მითხრა:
- პატარა ანგელოზი გვყავს სახლში ბეატრის და შენ რომ ის დღე ოდესმე ინანო, გეფიცები ჩემი ხელით დაგახრჩობ. - ჩურჩულით თქვა და ჩემ ყელზე დახრჩობის იმიტაცია გააკეთა. მე კი მწარედ ჩამეცინა, მისკენ შევბრუნდი და ვუთხარი.
- გახსოვს კეტრინზე რომ გელაპარაკებოდი ?
- კი, კი როგორ არა, სულ დაბერილი რომაა. - თქვა და ფხუკუნი დაიწყო.
- ჰო ეგ. წვეულებაზე დამპატიჟა... - გამეღიმა და თავი ჩავქინდრე.
- მერე ? - სერიოზული სახით შემომხედა და წარბები შეკრა.
- რა თქმა უნდა უარი ვუთხარი ! - გაბრაზებულმა ზურგი ვაქციე და მისმა სევდიანმა მზერამ ჟრუანტელი მომგვარა.
- როდემდე უნდა იგლოვო ტრის ? - მან ასე დამიძახა... როგორც ადრე... მომენტალურად განახლდა ჩემ შიგნით ჩამდგარი შტორმი და ოკეანის ფსკერი ამიმღვრია. ასევე ამემღვრა თვალები და ნისლში ჩაიფლო ყველაფერი ჩემ თვალწინ.
- მე...- ხმის კანკალით დავიწყე საუბარი და ყელში ბურთი გამეჩხირა, უხმოდ გადმოგორდა ერთი ეული ცრემლი და ლოყა დამისერა.
- გეოფა, გეყოფა, გე-ყო-ფა ! - იღრიალა აიშემ როგორც კი სამზარეულოში გავედით და დავრწმუნდით, რომ ებბის არ გააღვიძებდა ხმამაღალი საუბარი. - ბეატრის ! შეიგნე შვილო, ბოლობოლო შეიგნე, რომ ეს დასასრული არაა. ტრის არ შეიძლება ასე. შენი ცხოვრების წესი მკლავს. მეც მკლავს შენ წარმოიდგინე, მეც. შენ კი როგორც ვხედავ კარგა ხნის მკვდარი ხარ. მოსიარულე გვამი ხარ და შენდა უნებურად სხვებსაც ითრევ იმ ჭაობში, სადაც თავად იმყოფები. მაგრამ იცოდე, ჩემი სიტყვა დაიმახსოვრე ტრის, მე არ მოგცემ შენ უფლებას ცხოვრება ასევე დაუნგრიო იმ პატარას. როგორ ფიქრობ ის ბავშვი არაა ? ბავშვები ჰომ მხიარულობენ, ჭირვეულობენ ტრის. ერთ ადგილზე ვერ ჩერდებიან, როცა დედას დაინახავენ. მაგრამ ებბი ტრის ?! ებბი ?! შენი დანახვისას რამდენიმე წამი აჟიტირებულია, შემდეგ კი მშვიდდება. შენ ტკივილს გრძნობს და იზიარებს ბეატრის, შენ სულში რაც ხდება ბავშვი გრძნობს ამას და თავადაც განიცდის. თითქოს გრძნობს მომენტებს, როცა ცეკვავ და უბრალოდ იღიმის, მიყურებს და ბედნიერად იღიმის. მაგრამ ღამეები, რომ არ მოდიხარ სახლში ძილშიც კი ჭირვეულობს. ტირის და სახელით მოგმართავს... - ეს გავიგონე თუ არა თვალები ცრემლით ამევსო და გავვოცდი. ებბი ? მე ? სახელით ?! შოკირებული ვიყავი, დავმუნჯდი და ვერ ვუბრუნებდი პასუხს. ან უნდა დამებრუნებინა კი ? არ ვიცი...
არავინ
არაფერი
არ
იცის.
რა უნდა მექნა ? წარმოდგენაც არა მაქვს, მაგრამ გაუაზრებლად დავწვდი აიშეს ხელებს და ჩავაშტერდი. თითქოს აქ მინდოდა მეპოვა ყველა იმ კითხვაზე პასუხი, რომელიც გონებაში მიტრიალებდა და არ მაძლევდა მოსვენებას ძალიან გრძელი და ბნელი ღამეების განმავლობაში. თითოეული ფიქრი შთანმთქავდა და უაზროდ იწელებოდა მთელი ღამის მანძილზე. მხოლოდ ერთ ფიქრს მიჰყვებოდა ერთი ღამე. მხოლოს ერთს... მაგრამ ათასობით სხვა ფიქრი იბადებოდა ყოველდღიურად ჩემ აბსტრაქციაში და მიმატებდა კიდევ ათას მსგავს ღამეს. რუტინულად მიჰყვებოდნენ ღამეები ერთმანეთს. ლურჯის გრადაცია გაჩხერილიყო მოშავო ლურჯსა და ნაცრისფერ ლურჯს შორის. ნაბიჯის გადადგმა არ სურდა არც ერთ წყეულ მხარეს და მეც შესაბამისად ორად ვიხლიჩებოდი. სულის ერთი მხარე, ნაცრისფერი ყინულად იქცა და ატომთა მოძრაობა შეწყვიტა, ხოლო მეორეს, შავს გენიის ცეცხლი ედებოდა და უღმერთოდ, ასევე შავად სწვავდა.
თითქოს ელოდაო აიშემ მხრებზე ჩამჭიდა ხელები და თავისკენ მიმიზიდა. დედობრივი სითბოთი დამმუხტა და მაგრძნობინა, რომ მართალი იყო. მაგრძნობინა, რომ მარტო არ ვიყავი და არ შეიძლებოდა სამი წლის განმავლობაში მეგლოვა ის დღე, რომელმაც მთელი ჩემი ცხოვრება შეცვალა და ჩემი საყვარელი ბარტყი მაჩუქა. პირიქით ! უნდა ვუმადლოდე, ბედნიერებას უნდა ვუმადლოდე. ცხოვრების აზრს, ჩემ პატარა ანგელოზს უნდა ვუმადლოდე იმ დღეს.
********
ებბის ისევ სძინავს. პირველად ასე დიდხანს და მშვიდად. აიშე ჭკუაზე არაა ისე უხარია. სიმართლე რომ ვთქვა, აიშე ხანდახან უფრო მაგონებს ებბის დედას ვიდრე ის ადამიანი, რომელსაც სარკეში ვუმზერ და გულმოდგინედ ვაკვირდები. ტელევიზორში კულინარიულ გადაცემას ვუყურებთ და მე ვხედავ აიშეს დაკვირვებულ მზერას, მაგრამ შემდეგ მახსენდება, რომ რამდენჯერაც არ უნდა უყუროს ამ გადაცემას, მსგავსი კერძების გამკეთებელი ნამდვილად არაა. როგორც უმრავლესობა ქალებისა. მეცინება და მის ყურადღებას ვიპყრობ. აიშეს თავის ზემოთ თითქოს ნათურა აინთოო, აი ზუსტად ასეთი გამომეტყველება ჰქონდა და მოულოდნელად მომაფრინდა. იქვე მდგარ სავარძელზე დავენარცხეთ და კივილი ძლივს შევიკავე, რომ ებბი არ გამეღვიძებინა. გაოცებული შევყურებ მის ეშმაკურად მომღიმარ სახეს და ოდნავ შეღებულ ბაგეს, საიდანაც სიტყვები აპირებენ მოწყვეტას:
- ტრის ! მოდი უნდა მიგტყიპო ! - დაეჭვებული ვუმზერ და ვფიქრობ „სულ გაუბერა ამ ქალმა-თქო“.
- სიცხე ჰომ არა გაქვს ? - შუბლზე ხელი მივადე.
- არა. მისმინე, ის გამახსენდა, კეტრინის მოსაწვევი და უნდა მიგტყიპო იმის გამო, რომ არ დასთანხმდი. - გული შემეკუმშა, მაგრამ სიტყვები ვერ ვიპოვე, რომ ჩემი საქციელი გამემართლებინა. წარსულს რომ მივბრუნებოდი მერწმუნეთ აიშე მართლა მიმტყიპავდა და კარგი დღე ნამდვილად არ დამადგებოდა. რაღაც დამნაშავესავით ჩემთვის ჩავიბუტბუტე და აიშეს კმაყოფილ სახეს გადავაწყდი. ღრმად ამოვიხვნეშე და ვუთხარი:
- კარგი, ჰო, კარგი.
- იუჰუუ. - წამოიყვირა მან და თეძოს რიტმული ქნევით სამზარეულოსკენ გაქანდა. - აუცილებლად უნდა ავირჩიოთ ძალიან მაგარი კაბა, აუცილებლად ! - ყრუდ ისმის მისი ხმა სამზარეულოდან, რამდენიმე წუთი შემდეგ კი არაჩვეულებრივი რომატი იპყრობს მთელ სახლს. ვაუ, მან ეს შეძლო !
********
გრილი საღამოა... მივაბიჯებ რამდენიმე საათიანი წვიმისაგან სველ ტროტუარზე და ვფიქრობ... რაზე ? არაფერზე და ყველაფერზე ერთდროულად. ვფიქრობ მომავალზე, წარსულზე და აწმყოზე. ვცდილობ გონებაში დავალაგო რა და როგორ. საკმაოდ გრძელი გზა გავიარე და მოვშორდი სახლის ტერიტორიას. რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი და გულში ვიგრძენი, როგორ გამოკრთა შიშის ნაპერწკალი.იქვე ვამჩნევ მიტოვებულ შენობას და რაღაც აუხსნელი ძალა მექაჩება შესასვლელად.
ნაბიჯი, ნაბიჯი, კვლავ ნაბიჯი...სასიამოვნო მელოდიის ხმა ისმის, მელოდიას არომატიც მოყვება, შემდეგ ფერს მოაბრძანებენ, ბოლოს კი მის სტრუქტურას ვხედავ...
ღია, ღია ვარდის ფერი, ყველაზე მუქი ვარდის არომატით...
ნოტები ესოდენ ჰარმონიულად ერწყმიან ერთმანეთს... სული მიმჩატდება და კვლავ მიპყრობს ცეკვის სურვილი.
უკრავს...
ვიღაც გატაცებით უკრავს და აკორდებს მესვრის...
განმგმირა საკუთარი თითების ოსტატობით.
მამაკაცი შლიაპაში, შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი ამ ბინძურ შენობაში მტვერდადებულ და ნახევრად დამტვრეულ როიალზე უკრავს. უკრავს ესოდენ ოსტატურად, რომ გაგიჭირდება დაიჯერო, რომ ინსტრუმენტი ამგვარ მდგომარეობაშია...
დაჰიპნოზებული ვუახლოდები ძალიან ფრთხილი, ნელი და უხმო ნაბიჯებით. ასევე უხმოდ იწყებს ჩემი სხეული ვალსის რიტმში მოძრაობას.
ერთი, ორი, სამი... ერთი, ორი, სამი...
ნაბიჯს ნაბიჯი მოსდევს, ტრიალს ტრიალი. ერთზე ვაკეთებ ღრმა შესვლას, ორზე ტრიალთან ერთად ფეხის წვერებზე ვიწევი, სამზე კი ძალიან ნელა ჩამოვდივარ ტერფებზე ამ გაველურებულ რიტმში.
ერთი, ორი, სამი...
ერთი, ორი, სამი...
მეტი, მეტი, მეტი რიტმი, მეტი სისწრაფე, მეტი ველური აკორდი, მეტი გამხეცებული ნოტი, გააფთრებული თითები და სუნთქვაშეკრული შლიაპიანი.
ერთი, ორი, სამი...
აკორდს აკორდი მისდევს, ნაბიჯს ნაბიჯი, ნოტს ნოტი, ტრიალს ტრიალი, ჩასუნთქვას ამოსუნთქვა, ფეხის წვერებზე აწევას ტერფებით შეხება იატაკზე, მის ხვნეშას ჩემი სდევს თან, მისი ხელების მოძრაობას მარიონეტივით ვემორჩლები, საკუთარი მოქნილი თითებით მმართავს...
ბოლო ნოტიც აიღო, დაარტყა კლავიშს თითი და შლიაპა ჩამოიფხატა სახეზე. ჩემთან მოიჭრა და ძალიან ახლოს მოსწია საკუთარი სახე ჩემკენ. სუნთქვაარეული ჩემი გულმკერდის დარეგულირება არ ძალმიძდა. ამავდროულად მისი აღელვებული, ცხელი სუნთქვა მეცემოდა ლავიწის ძვლებზე და ჟრუანტელს მგვრიდა მთელ სხეულზე. მომაკვდინებლად ნელი ტემპით დაიხარა ჩემკენ და ლავიწის ძვალს სული შეუბერა. სუნთქვა შევწყვიტე თითქოს... მისი ტუჩების შეხებაზე კი ღია ვარდის ფერი და ყველაზე მუქი ვარდის არომატი შემომეხვია და გამაქანა სადღაც შორს, ღრუბლებში, ფეხზე შემომეჭდო და ოკეანის სიღრმისკენ გამიძღვა... მისმა მელოდიამ ჩემ წინ ინება დაჩოქება და კოცნაც კი მაჩუქა....
შლიაპიანი უკანმოუხედავად გავარდა იმ შენობიდან. გრძნობამორეული და ჭკუაარეული დამტოვა ამ არაჩვეულებრივ არომატთან და საოცარი ფერის სამყაროსთან ერთად მარტო...
ხოლო არაამქვეყნიური მელოდია თან გაჰყვა მას...
ერთი, ორი, სამი...
კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 1678 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar