გარყვნილი ვალსი [ 2 ]
13.07.2017, 13:27
******
ლექცია მთავრდება, კეტრინმა კი ჯერ კიდევ ზედაც არ შემომხედა მთელი ამ ხნის განმავლობაში. თავს მარიდებს მაქსიმალურად და ეს სინდისის ქენჯნას კიდევ უფრო მიმძაფრებს. ეს გრძნობა კი ყველაზე აუტანელია ყველა გრძნობას შორის. გჭამს, გღრღნის და ნელ-ნელა ჭკუიდან გშლის. ბოლოს ვეღარ ვითმენ და ზარამდე რამდენიმე წუთით ადრე ვუხმობ.
- კეტრინ, ჰეი კეტრინ.
- რა გინდა ? - უკმეხად მპასუხობს ის.
- მინდოდა მეკითხა, შენი შემოთავაზება ისევ ძალაშია ? - უხერხულად ვიშმუშმენი მე.
- რაში გაინტერესებს, მე უკვე შევუშვი ჩემს ლამაზ თავში, რომ შენ არ მოხვალ. - გველურად მკბენს კეტრინი.
- მაგ შენმა ლამაზმა თავმა ცოტა რომ იაზროვნოს, რაღაცას მიხვდება. - სასხვათაშორისოდ ვუთხარი მე.
- ამ ჩემ ლამაზ თავს შეუძ... მოიცა ! ანუ შენ ? ტრის შენ მოხვალ ?! - უნდა გენახათ რა საყვარლად სულელური გამომეტყველებით გაუხარდა ჩემი დათანხმება. თავი დავუქნიე და გავიღიმე. ის კი ახლოს მოჩოჩდა და ჩამეხუტა. საოცარი სითბო მოდიოდა მისგან იმ მომენტში. სულიერი სიმშვიდე მომგვარა მისმა ნაზმა ხელებმა და რიტმულმა სუნთქვამ.
********
კეტრინი მომიშინაურდა და სულ ათასგვარ ამბებზე მეტიტინებოდა პატარა ბავშვივით. ჩემდა გასაკვირად არ ყოფილა ქედმაღალი და ნარცისი პიროვნება, მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი გარეგნობის ხალხს ეს თვისებები მკვეთრად აქვთ განვითარებული ხასიათში. ყოველთვის ზიზღი მიპყრობდა მათ მიმართ, აუტანელი თვისებებია. ამას თან ერთვის უმადურობა და თვალთმაქცობა, რაც ჩემზე უარყოფითად მოქმედებს და მააფთრებს. ძალიან აგრესიულად ვავლენ მათ მიმართ ანტიპათიას, შემდეგ კი როგორც ხვდებით ვნანობ ამას, რადგან არავინ იმსახურებს მსგავს რეაგირებას ყველაზე ბოლო ნაძირალაც კი.
ხოლო კეტრინი... კეტრინი ძალიან გულწრფელი იყო. ლაპარაკი უყვარდა გულწრფელად და ძალიან ბევრი. ხანდახან ვფიქრობდი ამდენი უსარგებლო ინფორმაცია როგორ ეტევა მის ტვინში-მეთქი, მაგრამ თანდათან ვამჩნევდი, რომ ფრიად სასარგებლოც კი იყო ზოგ მომენტში. ამიტომ არ მიცდია მისი ეს თვისება აღმომეფხვრა, მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან მოსაბეზრებელი იყო.
...
ჩემი წინააღმდეგობის მიუხედავად კეტრინმა ერთ-ერთ მდიდრულ რესტორანში წამათრია, სადაც მე „აუცილებლად უნდა დამეგემოვნებინა კრევეტები...“ სიმართლე რომ ვთქვა მაინტერესებდა კიდეც, რადგან კრევეტები ჩემ დღეში არ მეჭამა.
როგორც კი ფეხი შევდგი რესტორანში სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით ყბა ჩამომივარდა. ულამაზესი, შუა საუკუნეების სტილის დაწესებულება იყო. მოჩუქურთმებული მაგიდებითა და სკამებით. საოცრად დახვეწილი ინტერიერი. ბორდოსფერი ფარდები და მყუდროების საოცარი განცდა. როგორც წესი რესტორანებში მყუდროების შესაქმნელად დიდი ძალისხმევაა საჭირო და უმეტეს წილად მეტად ხელოვნურად გამოიყურება ეს მყუდროება, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად აქ საქმე სრულიად სხვაგვარად იყო. ვაკვირდებოდი ყველაფერს, რომ გამეგო რა აძლევდა აქაურობას მსგავს ელფერს, მივაყურადე და ჰაეროვნად შერწყმული ნოტები შემომეგებნენ სმენის რეცეპტორებზე და ცეკვა იწყეს.
ერთი, ორი, სამი...
მაგიდასთან მივედით და სასურველი კერძი შევუკვეთეთ. საოცარია, მაგრამ კეტრინი დუმდა. სახეზე აშკარად გაოცება მქონია აღბეჭდილი, რადგან კეტრინმა თავად წამოიწყო.
- უცნაურია არა ?
- უცნაური ?
- ჰო... ჩუმად ვარ და ეს გეუცნაურება. - ნაღვლიანად გაიღიმა მან.
- ჰო, უკვე მივეჩვიე, რომ საუბრობ. - ვთქვი და უხერხულობის განცდამ მომიცვა.
- მართალი ხარ, მიყვარს საუბარი, მაგრამ დუმილი ერთი ათად უფრო დიდ სიამოვნებას მანიჭებს, თუმცა შიგნიდან მჭამს და მღრღნის. - სევდიანად ჩაილაპარაკა მან, მე კი გავვოცდი მისი აწყლიანებული თვალების დანახვისას. გული შემეკუმშა და საოცრად მომინდა ჩავხუტებოდი. მასაც ხომ ისევე აწუხებს რაღაც, როგორც მე და მასაც ისევე სტკივა, როგორც მე. ამის გაანალიზება გვიჭირს ადამიანებს და ხშირად ვისვრით ხოლმე უაზრო ფრაზებს, ამით კი უარესად ვტკენთ ერთმანეთს. დაკვირვება გვმართებს, ერთმანეთის გრძნობების გაგება და ნუგეში. გაკრიტიკება, მაშინ როცა სულს ღაფავს ადამიანი არაფერს არგებს, პირიქით კიდევ უფრო მოუღებს ბოლოს. ჯერ უნდა ამოვიყვანოთ იგი ჭაობიდან და მხოლოდ შემდეგ უნდა მივუთითოთ შეცდომებზე, მაგრამ უნდა დავუკვირდეთ თუ გაკრიტიკებას ძალუძს ააღზევოს მისი ცნობიერების ფუნქციონირება, წამითაც არ უნდა დავფიქრდეთ ისე უნდა მივართვათ მას ცხელი კერძი, რომლის ძირითად ინგრედიენტს წარმოადგენს ჯანსაღი კრიტიკა.
- მომიყვები ? - დაუფიქრებლად ვკითხე მე და ენაზე ვიკბინე.
- ჰაჰ.- ჩაიცინა მან. - მოსაყოლი არც არაფერია ბეატრის. უბრალოდ... - ვიგრძენი, რომ ყელში ბურთი გაეჩხირა. მომუჭულ ხელზე ჩემი ხელი დავადე და ვაგრძნობინე, რომ მასთან ერთად ვიყავი. მან კი უფრო მეტი შემართებით გააგრძელა. - უბრალოდ მიყვარდა და... უბედური შემთხვევა... რომელიც აშკარად დადგმული იყო და იცი ვის მიერ ? მამაჩემის მიერ... მას არასოდეს მოსწონდა მეთიუ, ყოველთვის ცდილობდა დავეშორებინე და იმ დღეს... მან ცოლობა მთხოვა, მე კი დავთანხმდი. უზომოდ ბედნიერი ვიყავი ტრის. მამამ კი... მისი თანამშორმელი ავტომობილით გამიზნულად დაეჯახა მეთიუს... ის ადგილზევე გარდაიცვალა, ის და მძღოლიც... მას შემდეგ მამასთან კონტაქტი გავწყვიტე... მხოლოდ ეს რესტორანი დავიტოვე და ვხედავ, რომ მოგეწონა. - თქვა და თვალებში ცრემლაკიაფებულმა ყველაზე გულწრფელად გამიღიმა. თავზარი დამეცა მისი მოსმენის შემდეგ, როგორ შეიძლება მშობელმა მამამ ამ დონეზე გააუბედუროს ღვიძლი შვილი ?!
შეკვეთა მოიტანეს და ოდნავ დამშვიდებულმა კეტრინმა მკითხა.
- შენ ტრის ? მეტყვი რა მოხდა ? - ნამტირალევი ხმით მკითხა. ეს ეს იყო ვაპირებდი პირის გაღებას, ჩემი გასაჭირის მოსაყოლად, რომ ნაცნობმა ჰანგებმა დამატყვევა დ დამამუნჯა.
ერთი, ორი, სამი...
ერთი, ორი, სამი...
ყელი გამიშრა და სუნთქვა შემეკრა. მოულოდნელად წამოვიჭერი და მუსიკის ჰანგებს გავყევი. ლამის სირბილით ავირბინე მეორე სართულზე. თბილი ჰაერის ნაკადი სწრაფად გავჭერი უზარმაზარ სივრცეში და როგორც იქნა მივაღწიე სცენას, სადაც გიგანტური როიალი იდგა. მაგრამ ვერ მოვასწარი... აკორდების ულამაზესი შერწყმა შეწყდა მაშინვე, როგორც კი მივაღწიე დარბაზის შემაღლებულ ადგილამდე. მქუხარე ტაშმა გააყრუა აქაურობა, რამდენიმე ადგილიდან აღფრთოვანებული შეძახილებიც კი მოისმა. მე კი მხოლოდ შლიაპას მოვკარი თვალი, მხოლოდ შლიაპას...
კეტრინი აქოშინებული მოვარდა ჩემთან და გაკვირვებულმა მკითხა რა ხდებაო.
- ვინ იყო ?
- ?
- ვინც უკრავდა რამდენიმე წამის წინ...
- აჰ, ეგ იშვიათად მოდის ხოლმე და უბრალოდ დაკვრის საშუალებას ითხოვს. არც მისი სახელი ვიცით არც გვარი, მხოლოდ ბარმენთან აქვს შეხება გარკვეულწილად. სიმართლე გითხრა დიდად არ დავინტერსებულვარ, მთავარია ის, რომ არაჩვეულებრივად უკრავს, ჩემთვის ესეც საკმარისია. - მხრები აიჩეჩა და უცებ მომახალა. მე კი კვლავ ისე გახევებული და გაბრუებული ვიდექი როგორც მაშინ... სხეული მითრთოდა და უნარკოტიკოდ დავცურავდი აბსტრაქციაში.
შევამჩნიე, რომ კეტრინი დიდი ინტერესით მომშტერებოდა. დიდხანს ვერ გავუძლი მის ამგვარ ინტერესით აღსავსე მზერას და მოკლედ მოვუყევი შლიაპიანთან შეხვედრის ამბავი. ალბათ ძალიან ემოციურად და გატაცებით გამომივიდა, რადგან ზუსტად ის გამომეტყველება დავიჭირე კეტრინის სახეზე, როგორც მე ვუყურებდი მოქნილ, გრძელ თითებს, რომელნიც საოცრებას სჩადიოდნენ კლავიშების პარტნიორობით და ჩემი სხეულის თანხლებით.
- ბეატრის, აუცილებლად გავარკვევ მის ვინაობას. - თვალებგაბრწყინებული, აღფრთოვანებული და ლამის შეყვარებული კეტრინი გატაცებით საუბრობდა ჩემ შლიაპიან პიანისტზე. გამიკვირდა და გამეცინა. ჩაბჟირებამდე ვიცინე და სიცილში გოგოც ავიყოლიე.
იმ დღეს დიდხანს ვისეირნეთ და ვილაპარაკეთ. მოვედეთ თითქმის ყველა თემას რაც გაგვეგებოდა და არ გაგვეგებოდა. მგონი სამი წლის შემდეგ პირველად ვიყავი ასე გახსნილი ადამიანთან. ბოლოს, როცა სახლში დაბრუნება გადავწყვიტე მაგრად მომეხვია და ლოყაზე კოცნის დროს შემახსენა:
- ამ შაბათს ჰო იცი, რომ წვეულება იმართება.
- კი, კი. რა თქმა უნდა ვიცი. აუცილებლად მოვალ. - კვლავ უბრწყინდება თვალები და ღიღინით მიუყვება გზას.
ღრმად ამოვიხვნეშე და ყურებამდე გაღიმებული გავუდექი გრძელ გზას. დაახლოებით ოცი წუთი მჭირდებოდა სახლამდე მისაღწევად, ამიტომ ნაბიჯი ავაჩქარე. კარგა შეღამებულიყო და ძალაუნებურად შიშმა შემიპყრო. იმდენად სწრაფად მივდიოდი, რომ სიარული სირბილში გადამეზარდა. თავქუდმოგლეჯილი გავრბოდი, არ ვიცოდი რისგან ან საით მივრბოდი, მეშინოდა, ძალიან მეშინოდა, უაზროდ და მწარედ მტკიოდა რაღაც. ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს საკუთარ თავს ვუღალატე რაღაც პლანში. ახლა კი საკუთარ თავსავე გავურბოდი. ერთ-ერთ მოსახვევში ბიჭს დავეჯახე და უარესად დავფრთხი. ბოდიშიც კი არ მომიხდია ისე სწრაფად მოვწყდი ადგილს. არწივის სიჩქარით მივქროდი და ელვის სისწრაფით შევვარდი სადარბაზოში. ავირბინე საფეხურები და როგორც კი სახლში შევვარდი იქვე, დაკეტილ კართან ჩავიკეცე.
რამდენიმე წუთის შემდეგ აიშეს საძინებელში შევიხედე. იქვე ეძინა ჩვილივით და ებბიც გვერდით ჰყავდა. ჩუმად მივეპარე და შუბლზე ვაკოცე ორივეს.
სამზარეულოში გამოვედი და პიტნის ჩაი დავისხი. რამდენიმე წამი გატრუნული ვიჯექი. საკუთარ თავთან დიალოგი გამახსენდა და უცნაურად, უმიზნოდ ჩამეღიმა. გაზაფხულის ახლადაყვავილებულ სურნელებას მოეცვა ყველა და ყველაფერი ჩემ ირგვლივ. მეც ფანჯრის რაფაზე ჩამოვჯექი და ხარბად შევისუნთქე აუხსნელი არომატი.
მიუხედავად იმისა, რომ უკვე ღამე იყო, მთვარის შუქზე არაჩვეულებრივად ვხედავდი გამვლელ-გამომვლელს, რომელიც იშვიათად გვხვდებოდა ამ საათებში. უეცრად დავინახე...
დავინახე ბიჭი. ნაცრისფერი თმით და ლურჯი თვალებით. დიახ, დიახ. იმდენად არამიწიერად ანათებდნენ მისი თვალები, რომ მხოლოდ მთვარის შუქზეც კი მკვეთრად ჩანდა მათი საოცრად მიმზიდველი ფერი. შემძრა ამ არამიწიერმა სანახაობამ. ტუჩებს შორის ანთებული სიგარეტი მოემწყვდია და ხარბად ისრუტავდა ნიკოტინს. და კვლავ ხარბად ისრუტავდა ნიკოტინს. თითებს შორის მთელი გრძნობა დაიტია და ბარათი შემოაკვდა შემთხვევით. ძარღვებს შორის სისხლის წვეთი დააბნია, ლაბირინთი გაატარა უკუსვლით, დაშალა და კვლავ ააწყო ისტორია, სიყვარულის ძაფის გაჭრის მცდელობით... ჟრუანტელმა დამიარა, თუმცა არაფერს შეეძლო ახლა მოვეშორებინე მე ფანჯარას. რამდენიმე წამში გამისწორდა და მომეჩვენა თუ თვალი ჩამიკრა ? ტუჩის კუთხე ჩავტეხე და საპასუხოდ ორივე თვალი „ჩავუკარი“ მას. ლურჯთვალამ გამიღიმა და სიცილით განაგრძო გზა.
ეს რა იყო ?
********
და გათენდა ეს დღე... კეტრინმა დილიდან რეკვებით ამიკლო „არა ეს ჩაიცვი, არა ის ჯობია, არა ეს ჩანთა ამ კაბას უფრო უხდება, მაგრამ ეს შარვალიც რა მაგარიაა, საყურეები ამ ფრჩხილის ლაქს ეხამება, მაგრამ ფრჩხილის ლაქი, რომ ამ ქვედაბოლოსთან არ მიდის, მაგრამ, მაგრამ, მაგრამ... „ ყურებიდან ფუტი ამივიდა და ბოლოს ვეღარ მოვითმინე და გავუთიშე. მაგრამ ვაი ჩემო დღეო ! ამდენი წელია თურმე ჩემ გვერდით კეტრინის მსგავსი ყოფილა, მე კი ამ დრომდე არ ვიცოდი ! ამჯერად აიშემ დამიწყო „დე, დედი შეხედე რა ლამაზია. [საკუთარი ახალგაზრდობისდროინდელ ყვითელ საღამოს კაბაზე მიმითითებს, ღმერთო შენ მიშველე !] არა დე ეს ჯობია, ნახე რა ლამაზი ბრჭყვიალები აქვს, არა დე ეს ამ მაღალქუსლიანთან არ წავა კედები უნდა ჩაიცვა მაშინ, მაგრამ ის კედები უკვე გაცვეთილია დე, ამიტომ ჯობია ეს ქვედაბოლი და პლატფორმა მოირგო, მაგრამ ვაი მეე, ბებიაშენის დანატოვარი შარვალი მაქვს! იცი რა მაგარი ხარისხისაა ?! ახლავე მოვიტან დამაცადე....“ ბოლოს ვეღარ ვითმენ და ვღრიალებ, რომ თავი დამანებონ. აღრიალების შემდეგ კი თითქოს მესმის როგორ ხითხითებენ დედაჩემი და კეტრინი ქალაქის სხვადასხვა ნაწილში ერთსა და იმავე მიზეზზე.
ბოლოს როგორც იქნა ვარჩევ ერთ კლასიკური სტილის შარვალს, ვუხამებ ასევე შავ მაღალქუსლიანსა და გულ ამოღებულ ზედატანს, ტყავის საათს და პატარა ბრილიანტისთვლიან საყურეს. უბრალო ჟაკეტს ვიცმევ ზემოდან და კარში ისე გავდივარ, რომ აიშემ ვერ დამინახოს, თორემ დარწმუნებული ვარ ქოქოლას დამაყრის, გამხდის და ბოლობოლო შიშველს გამიშვებს იქ.
...
დანიშნულ მისამართზე მივდივარ და რამდენიმე წუთი კეტრინს ველოდები. უზარმაზარმა ლიმუზინმა ჩამოიარა და იქედან რაღა თქმა უნდა კეტრინი გადმობრძანდა. მისმა სილამაზემ თვალი მომჭრა. მიუხედავად იმისა, რომ ამდენი ლაპარაკი უყვარდა და გიჟდებოდა ტანსაცმელზე, ძალიან სადად და მოხდენილად ეცვა. ნაცრისფერი ფერის მოკლე, ზურგამოღებული კაბა, პორტმონე, სამაჯური და ასევე სადა საყურეები. აღფრთოვანდა ჩემი „სილამაზით“ მე კი თავის მხრივ პასუხი დავუბრუნე. არ ვიცოდი აღფრთოვანება როგორ გამოვიწვიე, მაგრამ მის გულწრფელობაში ეჭვიც არ მეპარებოდა. სულ რამდენიმე დღის განმავლობაში კეტრინმა შეძლო ჩემი გულის სიღრმეში ჩასვლა და იქ მყუდროდ და დიდი ხნით მოკალათება.
კეტი წინ გამიძღვა და უზარმაზარ სამსართულიან სახლში შემიყვანა, რომელიც როგორც ჩანს მუდმივად მსგავსი წვეულებებისთვის იყო გამოყოფილი. უამრავი ხალხი ირეოდა. მათ ჩაცმულობაზე, საუბრის მანერაზე, სახის გამომეტყველებაზე, მსახიობობის უნარზე ეტყობოდათ ხასიათის შტრიხები. მეც მონდომებით ვაკვირდებოდი მათ. ზოგადად მიყვარს ადამიანებზე დაკვირვება. ბევრ ძალიან საინტერესო და განსხვავებულ ემოციას, გრძნობას თუ აზრს წაიკითხავ მათში. სულის სიღრმეში ჩაძვრომა ზედმეტად მიყვარს და როგორც წესი ეს ჩემთვისვე სრულდება ფატალურად. არავის უყვარს, როცა მათ სულში უფათურებენ ხელებს, თუმცა ისიც უნდა აღვნიშნო, რომ ეს საქმიანობა ჩემდა უნებურად, თავისთავად გამომდის.
ამ ხალხს სხვადასხვა დაჯგუფებები შეექმნათ და სხვებს ვერ ამჩნევდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანთა რაოდენობა რამდენიმე ათეულს მაინც შეადგენდა, ასეულს თუ არა. კეტი ნათითურებზე მივდიოდი თითქოს და ბოლობოლო როგორც იქნა შევჩერდით ერთ-ერთ რიგით დაჯგუფებასთან.
- ჰააი ფიფოლ. _ თქვა კეტრინმა და ხელი დაუქნია ხალხს. - მეც მოვედი დაა მარტო არ ვარ.
- აბა ვინ მოგვიყვანე კეტი. - იკითხა წაბლისფერთმიანმა და კეტის კისერზე ხელი შემოხვია. კეტრინმა ჩემკენ შემოიხედა და წარმადგინა.
- ბეატრისი, ჩემი უახლოესი ადამიანი. დენის ! - მიმართა წაბლისფერთმიანს. - შენებური ხრიკები არ დამანახო. - თქვა და მე შევამჩნიე დენისის სახეზე ირონიული ღიმილი.
- რა თქმა უნდა ძვირფასო, აუცილებლად გავითვალისწინებ. - ირონიულადვე მიუგო და ფხუკუნი დაიწყო. ამაზე კეტრინი მოჩვენებითად გაბრაზდა და მხარზე უჯიკა. მე კი შევიშმუშნე და თავი დავხარე.
- ბეატრის ! - მომმართა ქერამ. - მე სარა ვარ, ეს კი ჯონია ჩემი ბიჭი. - თქვა და შავგვრემან ბიჭს მიეხუტა, რომელიც მთელი არსებით ჩამძვრალიყო მობილურში და როგორც შევატყვე აზარტულ თამაშს თამაშობდა. - ეს ლუსი. - თქვა და იქვე იატაკზე წამომჯდარ გოგოზე მიმითითა, რომელიც შოკოლადებს ანადგურებდა. ლამაზი იყო, თუმცა რაღაც არასასიამოვნო კრთოდა მასში, მაგრამ ვერ გამეგო რა. თავი დავუქნიე და მკრთალად გავუღიმე თითოეულს. კეტრინი იქვე დივანზე წამოჯდა და ხელი ორჯერ დაადო, მომიხმო, რომ დავმჯდარიყავი. ჩამოვჯექი და ღრმად ამოვისუნთქე.
********
რამდენიმე საათი გავიდა... მე უფრო მოვშინაურდი და რამდენიმე ჭიქა დავლიე კიდეც. სასმელი კარგა გვარიანად მომეკიდა და როგორც კი შევატყვე, რომ თავის კონტროლი აღარ შემეძლო ეგრევე თავდაპირველ ადგილს მივუბრუნდი.
ჩავფიქრდი.
საკმაოდ სასიამოვნო კომპანია აღმოჩნდა აქ. სარა და ჯონის გიჟურმა სიყვარულმა აღფრთოვანებული დამტოვა. ლამის ყველაფერში უგებდნენ ერთმანეთს. მხოლოდ აზარტულ თამაშებზე მოსდიოდათ კონფლიქტები, როგორც კეტრინმა მითხრა. დენისთან რამდენიმეჯერ ვიცეკვე და მივხვდი რა იგულისხმა კეტრინმა მისებურ ხრიკებში. მექალთანე იყო. უყვარდა ქალები და ქალებსაც უდაოდუყვარდათ დენისი. შეუძლებელი იყო მისი ფლირტის ოსტატობისთვის თავი დაგეღწია ისე, რომ ერთხელ მაინც სუნთქვა არ შეგკვროდა. მიკვირდა კეტრინი როგორ უძლებდა მის ქარიზმატულ ბუნებას, ისე რომ არ ზარალდებოდა. ბოლოს გავარკვიე, რომ ისინი ბავშვობიდან მეგობრობდნენ და ამით გავამართლე მისი ერთობ „უცნაური“ დამოკიდებულება.
გავიდა დაახლოებით 15 წუთი და მე შევამჩნიე...
ნაცრისფერი თმები და კაშკაშა ლურჯი თვალები. გაოცებული, პირდაღებული შევყურებდი და ცქერით ვერ ვძღებოდი. საოცრად უცნაური იყო. სუსტი, მაგრამ კუნთები ეტყობოდა. კაპიუშონიანი ზედატანი ეცვა და მუქი ფერის ჯინსი. ტუჩებს შორის კვლავ საცოდავად მოემწყვდია სიგარეტის ერთი ღერი და ღრმა ნაფაზებს ურტყამდა. გოგონებს შორის ჩოჩქოლი ატყდა, იმდენად ხმამაღალი, რომ მუსიკის ნოტებს შორისაც კი შესაძლებელი იყო გარჩევა იმისა, რომ საუბრობდნენ ამ უცნაურ პიროვნებაზე.
კეტრინი მისკენ წავიდა და გადაეხვია, ასევე ჩვენი გიჟური წყვილიც. ბოლოს კი მას კისერზე ჩამოეკიდა ლუსი, ტუჩებში აკოცა და დივანზე დამჯდარს კალთაში ჩაუჯდა. აქ უკვე იმძლავრა ჩემმა ანტიპათიამ ამ გოგოს მიმართ. კეტრინმა ამჯერად მასთან მიმიყვანა და გამაცნო. ბიჭმა ტუჩის კუთხე ჩატეხა და თვალები ჩამიკრა, აი ისე როგორც მე მაშინ. მე კი თავის მხრივ მისი ჟესტი გავიმეორე და ცალი თვალი მოვჭუტე. არავის შეუმჩნევია ეს მიმიკის წამიერი ცვლილება ჩვენს სახეებზე, რამაც ფრიად დამაკმაყოფილა და დადებითად დამმუხტა.
ნიკს, ანუ ლურჯთვალებას ხელი ლუსის წელზე ჰქონდა შემოხვეული თავი კი მის კისერში ჩაერგო. რამდენიმე წამის განმავლობაში ასეთ პოზაში ისხდნენ, ხოლო შემდგომ გოგოს ბაგიდან კვნესა მოსწყდა, ასევე მოსწყდა მის კისერს ნიკი და შევამჩნიე უზარმაზარი ჩალურჯება იქ, სადაც წესით უბრალო კოცნის კვალი უნდა ყოფილიყო. უსიამოვნო ჟრუანტელმა ჰპოვა გასაქანი ჩემ სხეულზე და მზერა ავარიდე ამ სანახაობას. თუმცა ვგონებ ლურჯთვალებამ შეამჩნია ეს ჟესტი და ისევ ტუჩის კუთხის ჩატეხვით მიპასუხა.
წამოვდექი და აბაზანისკენ გავეშურე, რათა წყალი შემესხა სახეზე და გამოვფხიზლებულიყავი. ასევე მსურდა ეს უსიამოვნო ჟრუანტელი მომეშორებინა სხეულის ნაწილებიდან, რომელიც კვლავ და კვლავ მეუფლებოდა და საზარლად მთრგუნავდა.
...
წყლის ხმამ და მისმა ცივმა ტემპერატურამ ჩემზე ფრიად დადებითად იმოქმედა. თითქოს დავმშვიდდი და უფრო თავდაჯერებული გავხდი. როგორც კი მხრებში გავსწორდი ლურჯი თვალები დავლანდე სარკეში. მომენტალურად შემოვბრუნდი, მაგრამ იქ არავინ დამხვდა. ვიფიქრე, რომ მომეჩვენა და „ბრრრ“.
კორიდორში გავიხედე „იქნებ არ მომჩვენებია“-ს გასარკვევად და საოცრად ბოხმა ხმამ დაატრიალა ჩემ ირგვლივ დედამიწა და ფეხქვეშ გამიგო ხუთი ოკეანე.
- შემთხვევით მე ჰომ არ მეძებ ? - მკითხა ნიკმა და ჩემკენ იწყო სვლა კორიდორის მეორე ბოლოდან.
- ემმ... ა-არა.. - ვიცრუე მე, მაგრამ ვიცოდი, რომ ტყუილი არასდროს გამომდიოდა და ეგრევე მეტყობოდა სახეზე და თვალებში, ამიტომ თავი ჩავხარე. ის კი მიახლოვდებოდა. კისერში მოზრდილი ნერწყვი ძლივს გადავაგორე და თვალები ოდნავ ავწიე.
- პიტნის ჩაი გყვარებია ბ ე ა ტ რ ი ს. - თითოეული ასო გამოკვეთა ჩემ სახელში და ახლოს მოიწია ჩემკენ.
- დ-დიახ, მიყვარს. - ვთქვი და თავი ავწიე. შევეჩეხე მის ლურჯებს და თავბუსხვევა ვიგრძენი. მან ჩემს უკან ხელი კედელს მიადო და თავი გვერდზე გადასწია. ჩემი გაშლილი თმის ბოლოს ხელი მოჰკიდა და საკუთარი სახისკენ მიიზიდა. დაყნოსა და მომიგო.
- ვარდის სურნელი აქვს. მომწონს... - უფრო ახლოს მოიწია ჩემ სახესთან, ტუჩები შუბლის კიდეზე მომადო და ხარბად ჩაისუნთქა ჩემი თმის, ე.წ. ვარდის არომატი. შევკრთი და ვგრძნობდი, ცოტაც და მუხლები მომეკვეთებოდა. უსიამოვნოდ სასიამოვნო თრთოლამ ამიტანა. სასწრაფოდ უნდა მეღონა რაიმე, ამიტომ ოდნავ მოვშორდი და წასვლა დავაპირე. მაგრამ ვაი, რომ დამვიწყებია მის თითებს შორის მოქცეული ჩემი თმები....
კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 1008 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar