გარყვნილი ვალსი [ 3 ]
15.07.2017, 18:22
********
რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი და თმის ძირებში იმპულსის სახით მოვარდნილმა ტკივილის ნაკადმა შემაჩერა. გაცოფებული შევბრუნდი ნიკისკენ და გააფთრებული თავალებით კინაღამ ცოცხლად შევჭამე, ის კი ირონიულად მიღიმოდა და კიდევ უფრო მშლიდა.
- ახლავე გამიშვი ! - კბილებს შორის გამოვცერი მე.
- და რომ არა ? - მობეზრებული ტონით იკითხა და თვალები აატრიალა.
- ასე მოქცევა შეგიძლია ლუსისთან და არა ჩემთან, ახლავე გამიშვი ხელი. - დინჯად ვთქვი და თვალი გავუსწორე.
- ლუსი ? - იკითხა და ახარხარდა. - სერიოზულად ? - კვლავ ჩაიფხუკუნა მან, მე კი გაოცებული შევყურებდი მის ბროლივით კბილებს და ზემოთ აწეულ სქელი ტუჩის კუთხეებს.
- დიახ, ლუსი. - ვთქვი და საკუთარ თმას ხელი წავატანე. ის კი მაჯაში მწვდა და თავისკენ მომქაჩა. ცხვირის წვერით მის ცხვირს შევეხე და უნებურად, მოულოდნელობისაგან ბაგე გამეხსნა ჰაერის დიდი დოზით ჩასაყლაპად. თუმცა ვერ მოვასწარი ჩასუნთქვა. ის მოუთმენლად დაეწაფა ჩემს დიდრონ ბაგეს. საოცრად დიდი და რბილი ტუჩები ჰქონდა. ნაზად მკოცნიდა და მისი გულმკერდის სწრაფი ასვლა-ჩამოსვლით, რომ ვიმსჯელო აშკარად არანორმალურ სიამოვნებას განიცდიდა. სხეულზე მომეკრო და ცალი ხელი წელზე მჭირდოდ შემომხვია, ცალი კი ჩემი კისრისკენ წაიღო. ნახევარი წუთი დამჭირდა გონზე მოსასვლელად და სიტუაციის გასაანალიზებლად, შემდეგ კი ხელი ვკარი და მოვიშორე. ტუჩებზე ხელი მივიდე და თვალებაცრემლებულმა შევხედე მას. ის კი ტუჩებს ილოკავდა და მშიერი მხეცივით მომანათა მისი ლურჯები, მაგრამ როგორც კი შემომხედა და შეეჩეხა ჩემ აცრემლებულ მზერას, გამომეტყველება წამიერად ეცვალა. სახე შეუწუხდა და ნაბიჯი გადმოდგა ჩემკენ, მე კი სასტიკად დავფრთხი და რაც ძალი და ღონე მქონდა მოვწყდი ადგილს.
ბ ე ა ტ რ ი ს !
ხმის ჩახლეჩვამდე იძახდა ჩემ სახელს, მე კი ყურებზე ხელი ავიფარე და თვალებიდან ღაპა-ღუპით მდიოდა ცრემლები, თითქოს ცრემლი ჩანჩქერიდან დიდი სისწრაფით ლამობს გადმოხტომასო. საკმაოდ დიდხანს მივრბოდი და ვგრძნობდი, რომ უკან მომდევდა. შედეგად მიხვეულ-მოხვეული გზა ავირჩიე და თავ-გზა ავურიე. რამდენიმე წუთში, როგორც კი სული მოვითქვი კეტრინს მესიჯი მივწერე, რომ სახლში წამოვედი და მშვიდად გავუდექი გზას.
********
ძალიან დავიქანცე და იქვე ეულად მდგარ ბარში შევედი. საინტერესო ინტერიერი იყო, რაც მთავარია სიმშვიდე სუფევდა და არავინ მაქცევდა ყურადღებას. ხალხს არ აინტერესებს რას აკეთებ შენ. მას არაფერი აინტერესებს, ის უბრალოდ ილაპარაკებს. ილაპარაკებს ბევრს და არ აქვს აზრი იმას, რეალურს ლაპარაკობს თუ არა. საჭორაოდ თემა ყოველთვის არსებობს და არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს იმას, შენ ხარ სალაპარაკო ობიექტი თუ არა. თვითონ ფაქტი იმისა, რომ ჭორი არსებობს გულს ფხანს ბრბოს. ბრბო ამაზრზენი არსებაა. ის განვითარების დაბალ საფეხურზე დგას. საინტერესოა, ოდესმე ბრბო მიაღწევს ინდივიდის განვითარების სტადიას და... რა იქნება მერე ? არავინ არაფერი არ იცის... ამ ბოლო დროს ეს ფრაზა დამჩემდა და ყოველ ჯერზე ვრწმუნდები ამ ფრაზის ჭეშმარიტებაში.
მიმოვიხედე და ფანჯარასთან, კუთხეში მდგარ ორადგილიან მაგიდას მივუჯექი. თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარი, ისე გაჩნდა ჩემთან მიმტანი. პიტნის ჩაი შევუკვეთე და საზურგეს მივეყრდენი. ჩავეფალი სულ რამდენიმე წუთის წინ განცდილ მძაფრ ემოციებში. გული შემიფართხალდა და ინსტინქტურად თითები ტუჩებისკენ წავიღე. გაყინული თითების შეხებამ არამიწიერად გახურებულ ბაგეზე შემაკრთო და დამაბნია. ამდენი წლის შემდეგ მამაკაცის შეხება პირველად ვიგრძენი და ვერ ვიტყვი, რომ მესიამოვნა ან არ მესიამოვნა. აუხსნელი გრძნობა დამეუფლა და ჩამითრია.
პიტნის ჩაი რამდენიმე წუთში ჩემ წინ გაჩნდა და შეხებისას გაყინული ზედა კიდურები დამეწვა. ღრმად ამოვიხვნეშე და ფანჯარას მივაშტერდი. წვიმის წვრილი წვეთები სწრაფად ეცემოდა მინას და უცნაურ ფიგურებს ხაზავდა, რომლებიც წამის მეასედში ქრებოდნენ თვალთახედვის არიდან და უერთდებოდნენ პატარა მოლურჯო გუბეს.
ერთი, ორი, სამი...
ამჯერად ვიოლინოს ხმა მომესმა. სმენა დავძაბე და შევიცანი ვალსის შეფარული მელოდია, რომელიც მსუბუქ, სასიამოვნო თავბრუსხვევას იწვევდა ჩემს ცნობიერებაში. დაჰიპნოზებულივით წამოვდექი და ყრუ მელოდიის მიმართულებით წავედი. მივდიოდი რიტმში და თავს ძლივს ვიკავებდი ვალსის მოძრაობები, რომ არ გამეკეთებინა.
ველოდი...
შლიაპიანთან შეხვედრას ველოდი მოუთმენლად. აი, მივიწევ წინ, აი ცოტაც და კვლავ ვიხილავ მას, სულ ცოტაც...
მაგრამ....
ეს საოცრად მომნუსხველი მელოდია იღვრებოდა ძველისძველი გრამოფონიდან. არანაირი შლიაპიანი, არანაირი მოქნილი თითები, მხოლოდ მისი აურა...
დავბრუნდი ჩემს ადგილზე და ერთი შესუნთქვით გადავკარი ჩემი ჩაი...
ჩავფიქრდი.
რა ჯანდაბა უნდოდა ნიკს ჩემგან ? ან ეს შლიაპიანი ? საერთოდ რა ხდება ჩემს თავს...
წვიმს.
თქეშია.
ძირს.
წვეთია.
ველოდები როდის გადაიღებს, რომ სახლში წავიდე და აიშეს მაგრად ჩავეკრა გულში. გვერდით ებბი მოვისვა და ბევრი, ძალიან ბევრი ვეტიტინო.
წვიმამ კი ჩემს ჯინზე იმატა თითქოს. სხვა გზა არ მქონდა, უნდა წავსულიყავი, რადგან ბარი იკეტებოდა. ღრმად ჩავისუნთქე ნესტიანი ჰაერი და სწრაფი ნაბიჯით გავემართე ჩემი სახლისკენ მიმავალ გზაზე.
რამდენიმე ბნელი მოსახვევის გავლა მიწევდა, ამიტომ ლამის სირბილით შევუხვიე და ბრახ ! ვიღაცას შევასკდი. და ამ ვიღაცას საზიზღარი ალკოჰოლის სურნელი ასდიოდა. სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით ყარდა. ვცადე ბოდიში მომეხადა და თავი ამერიდებინა, მაგრამ არ გამომივიდა. დამიჭირა და კედელზე ამაკრა. მისი ფეხი ჩემ ფეხებს შუა მოათავსა და განძრევის საშუალებას არ მაძლევდა. თავიდან ვერ გავაანალიზე რა ხდებოდა, მაგრამ როგორც კი ფეხებშუა მისი სქელი თითების შეხება ვიგრძენი დენდარტყმულივით შევკრთი. ვევედრებოდი გავეშვი, მაგრამ მან შარვლის ელვის შეხსნა დაიწყო, სასტიკად ავფართხალდი და ასფალტზე დავეცი. საშინლად გავილუმპე და მთელი სხეული მეტკინა. ის მხეცი კი ზემოდან მომექცა და შარვლის და ზედატანის შემოხევა დამიწყო. რღვევის ხმა ნათლად გავიგონე და სასოწარკვეთამ მომიცვა. მისი თითები მეხებოდნენ სხეულის ყველა ნაწილზე, მე კი არ შემეძლო გავნძრეულიყავი. პირში ცხვირსახოცი ჩამჩარა და არც დაკივლება ძალმიძდა. ვგრძნობდი, ცოტაც და აისრულებდა წადილს. შუა ქუჩაში, ასფალტზე გართხმული გაუპატიურების მსხვერპლი მე.... ღონე გამომეცალა და ის მცირე წინააღმდეგობა, რომელიც თითქოს იმედს მაძლევდა სრულიად გაქრა და წყვდიადმა შთანთქა. ამ კაცის სიმძიმე ლოდად მაწვა და ხახუნს ვგრძნობდი მის ამაზრზენ სხეულთან, რომელსაც ცხოველური ინსტინქტი ამოძრავებდა. გონების წასვლა ახლოს იყო, ძალიან ახლოს, მაგრამ... მოულოდნელად სიმსუბუქე ვიგრძენი და წვიმის წვეთები შიშველ ზურგზე დამეცა. დრო ვიხელთე და წვალებით წამოვდექი, იქვე კედელს გავეკარი. აზრზე ვერ მოვდიოდი რა ხდებოდა, მაგრამ მადლობას ვუხდიდი იმ ამოუცნობ ძალას, რომელმაც შანსი მომცა და გადარჩენის შესაძლებლობა შობა ახლომახლო. მოძალადის ღრმუილი გავიგონე. ტკივილისგან ღრმუოდა, მე კი ვერ გამეგო რა სჭირდა. სიმართლე გითხრათ შემეცოდა კიდეც. კედელზე მირტყმის ხმამ გააყრუა არემარე და რამდენიმე წუთში ყოველივე მიწყნარდა, მე კი სუნთქვაშეკრული კვლავ კედელს გართხმული ვდგავარ და ადგილიდან ვერ ვიძვრი.
ნაბიჯი...
ნაბიჯი...
ნაბიჯი...
ვიღაც ზუსტად ჩემ წინ გაჩერდა და თაფლისფერი თვალები შემომანათა. ხელში რაღაც ნივთი ეკავა, ვერ გავარჩიე რა იყო. ჩემკენ ძალიან ახლოს მოიწია, წვიმაშიც კი ვიგრძენი მისი სუნთქვა. მან კისერზე თითი შემახო და ქვემოთ, მკერდისკენ წაიღო, მაგრამ ლავიწთან გაჩერდა. ლავიწის ძვალზე თითქოს მომეფერა და მომენტალურად უკან დაიხია. მოულოდნელად ნივთიანი ხელი ჩემკენ წამოიღო. ეს ეს იყო უკან უნდა დამეხია, რომ ნაცნობმა სურნელმა გააღიზიანა ჩემი ყნოსვის რეცეპტორები, ყველაზე მუქი ვარდის არომატმა წალეკა ჩემში შიში და სასოწარკვეთა. თავზე მეხურა შლიაპა, რომელიც ჩემ შლიაპიანს ეკუთვნოდა. თვალებზე ჩამომაფხატა და ხელი ჩამჭიდა. მიხვეულ-მოხვეული გზით ვიარე და როგორც იქნა ბინაში შევაბიჯე სრულიად გალუმპულმა.
ჩვეულებრივი ბინა იყო, ყოველგვარი ზედმეტი ნივთის გარეშე. აქა-იქ თავს იწონებდნენ სხვადასხვა ტიპის მუსიკალური ინსტრუმენტები, რომელსაც ალბათ აჟღერებდა სურვილისამებრ. ოთახის შუაგულში კი როიალი იდგა მედიდურად და შლიაპიანს უხმობდა. ჩემდა უნებურად დავიძარი როიალისკენ და ბოლო კლვიშს დავკარი თითი ორივე ბოლოში. გაიჟღერა მელოდიამ, რომელსაც ქმნიდა ღია ვარდის ფერის და ყველაზე მუქი ვარდის არომატის ერთობლივი აზარტული თამაში... გავინაბე და ექოს სახით მჟღერ ნოტებს ყური დავუგდე მანამ, სანამ ისინი შეერწყნენ სიჩუმეს ამ უზარმაზარ, აკორდებით გაჯერებულ ოთახში.
წვიმის წვეთები მდინარესავით მოედინებოდნენ ჩვენი ტანსაცმლიდან და ასველებდნენ იდეალურად სუფთა იატაკს. ხელი ჩამკიდა და აბაზანისკენ წამიყვანა. მიკვირდა ან მე რატომ ვენდობოდი მას, ან ის რატომ არ მესაუბრებოდა მე... უცნაური იყო ყოველივე, მაგრამ ეს უცნაურობა მიზიდავდა, თუმცა ვნატრობდი, რომ ყოველივე არ გადაზრდილიყო გაურკვევლობაში, რომელიც ტანჯავს დედამიწის მოსახლეობის ნახევარზე მეტს. უზარმაზარი აბაზანა ცხელი წყლით ამივსო და მარტო დამტოვა. ხელი წამოვწიე, რომ გამეჩერებინა და მეთხოვა დარჩენილიყო, მაგრამ დროულად გავაანალიზე, რომ უცხო ადამიანის სახლში, ტანსაცმელშემოხეული ვიდექი წყლით სავსე აბაზანასთან და მინდოდა შლიაპიანის ჩემთან დარჩენა. ამის მიხვედრა და ბროწეულივით გაწითლება ჩემთვის ერთი იყო.
მოუთმელად მოვიშორე სხეულიდან გაყინული წვეთებით გაჟღენთილი ნაფლეთები და აქაფებულ წყალში ჩავწექი. ტემპერატურამ დამწვა, მაგრამ მეტად სასიამოვნოდ. თვალები დავხუჭე და მომენტალურად გავთბი.
წარმოდგენაც არა მაქვს რამდენი ხანი გავიდა, მაგრამ როდესაც თვალი გავახილე ჩემ წინ ჩამუხლული შლიაპიანი შევამჩნიე, რომელიც ქაფს ეთამაშებოდა.
- რას აკეთებ ? - ჩურჩულით აღმომხდა და ხელები ინსტინქტურად ქაფით დაფარული მკერდისაკენ წავიღე. მას ჩემ ჟესტზე გაეღიმა და ჩურჩულითვე მიპასუხა.
- ვტკბები...
- ნუ მიყურებ.. - ვთქვი და თავი ხელებში ჩავრგე.
- რატომ ?
- როგორ თუ რატომ.- აღვშფოთდი მე. - მრცხვენია და იმიტომ... - ხმა რაც შეიძლებოდა დავიდაბლე.
მოულოდნელად წამოდგა. შევამჩნიე, რომ ამდენი ხნის განმავლობაში წვიმისგან დასველებული ტანსაცმელი არ გაეხადა. ნაბიჯი ერთი, ნაბიჯი ორი და ისიც ჩემთან ერთად ამ უზარმაზარ აბაზანაში ნებივრობს.
სახე ამიხურდა, მაგრამ აზრადაც არ მომსვლია, რომ გამეგდო იმ მომენტში „ჩემი“ პირადი სივრციდან.
ერთადერთი რაც მიკვირდა იყო ის, რომ შლიაპას არც ახლა იხსნიდა და სულ ლამის თვალებზე ჰქონდა ჩამოფხატული. ეს მას იდუმალების არომატს სჩუქნიდა, რასაც შემდგომ ნოტების ხლართვისას უხვად აფრქვევდა.
ხელები აბაზანის კედლებზე შემოაწყო და თავი უკან გადასწია. მართლაც ტკბებოდა ცხელი, ქაფიანი წყლით. მე კი ფეხები მუხლებში მოვხარე და ვცადე რაც შეიძლება მინიმალური ადგილი დამეკავებინა.
წუთი, ორი, სამი...
მოულოდნელად წყლის რხევა ვიგრძენი და როგორც კი თვალები გავახილე ეგრევე შლიაპიანის თაფლისფერ თვალებს შევეჩეხე, სულ ცოტა დამაკლდა, რომ არ წამომეკივლა. მან ტუჩებთან თითი მიიდო და მანიშნა ჩუმადო. მეც თავი დავუქნიე და ინტერესით სავსე მზერა მივაპყარი. ხელები მუხლებზე დამაწყო და ძალიან ნელი ტემპით ბარძაყის ძვალის გზით ჩადიოდა დაბლა. ზუსტად გაიმეორა ჩემი წელის მოყვანილობა, ნეკნები ლამის დაითვალა და მკერდს არ შეხებია ისე დაეუფლა ლავიწის ორივე ძვალს. სუსტი კვნესა მოსწყდა ჩემ ბაგეს, მე კი ტუჩზე ვიკბინე რათა თავი მაქსიმალურად შემეკავებინა.
...
ერთი, ორი, სამი...
ლავიწზე თითების მოქნილი მოძრაობით შლიაპიანი აწყობს ვალსის მელოდიას. მისი როიალი ვარ მე.
ერთი, ორი, სამი...
ჩემმა მკერდმა ვალსის რიტმში დაიწყო ასვლა-ჩამოსვლა, რამაც მსუბუქი თავბრუსხვევა მომგვარა ძღვენად.
ერთი, ორი, სამი...
მისი სუნთქვაც ვალსის რიტმში ისმის სიჩუმეში და მესამე თვლაზე კი ოდნავ ნელდება.
ერთი, ორი, სამი...
ნაკბენ ტუჩზე სისხლის გემოს ვგრძნობ. ჩემი სხეული მაქსიმალურად ამოიზნიქა და მკერდის დაფარვა წყლის ქაფს უკვე აღარ შეუძლია.
ერთი, ორი, სამი...
მისი თითები მკერდისკენ წავიდნენ იმავე რიტმით, ხოლო მისი ტუჩები ბრმად ეძებენ ჩემსას, რათა ბოლომდე დაეპატრონონ ჩემს რაობას.
ერთი, ორი, სამი...
ფეხები წელზე შემოვხვიე და მის ტუჩებს გეგმის განხორციელებაში დავეხმარე. გააფთრებული რიტმს კი კიდევ უფრო ეზრდება სიჩქარე და ორივე ვგრძნობთ, რომ ძალიან მალე მიაღწევს კულმინაციას.
ერთი, ორი, სამი...
მისი თითები დაძრწიან ყველგან და კიდევ უფრო რყვნიან ვალსისგან უკვე გარყვნილ ჩემ სხეულს.
ერთი, ორი, სამი...
ვგრძნობ მის ნაწილს ჩემში და ჩემდა უნებურად მელოდიური კვნესა აღმომხდა შინაგანი სამყაროდან, რააც თან დაერთო მისი რიტმული ხვნეშა.
ერთი, ორი, სამი...
ვალსმა შეანელა ბიძგების რიტმი, რამაც მაიძულა მე მორცხვად შევგებებოდი მას თეძოს რხევით.
ერთი, ორი, სამი...
შენელებას მოჰყვა სიმძლავრის მატება, მე კი მის ტუჩებს არ ვცილდები და მისი სხეულის შიგნით მესმის ჩემი ხმამაღალი კვნესის მელოდიური ექო.
ერთი, ორი, სამი...
მეტი, მეტი, მეტი რიტმი, მეტი სისწრაფე, მეტი ველური აკორდი, მეტი გამხეცებული ნოტი, გააფთრებული თითები და სუნთქვაშეკრული შლიაპიანი.
ერთი, ორი, სამი...
ბოლო „კლავიში“ ჩემ სხეულზე და ღვთაებრივი ორგაზმების კასკადი ჩვენი ერთიანობის შიგნით კვლავს ვალსს ცეკვავს და მილიონობით პაწაწკინტელა ნაწილაკად იშლება...
ერთი, ორი, სამი...
სუნთქვის დარეგულირება არც ერთს ძალგვიძს და ღვთაებრივი კოცნით ვაგვირგვინებთ ჩვენ ღია ვარდის ფერ და მუქი ვარდის არომატიან აზარტულ თამაშს, რომელმაც ბოლომდე ჩაგვითრია, ისიც და მეც...
ერთი, ორი, სამი...
********
ვიწექით საოცრად რბილ საწოლზე შიშვლები და ერთმანეთის თითოეულ ატომს ვგრძნობდით. მისი საჩვენებელი და შუა თითი მხრიდან წვივის მიმართულებით მოძრაობდა ჩემ სხეულზე და კვლავ იმეორებდა ჩვენთვის უკვე კარგად ნაცნობ რიტმს. ჟრუანტელი მივლიდა მისი თითოეული შეფერხებისას. შიშველ მკერდზე ავეკარი და მის კისერში ჩავრგე თავი. მოუთმენლად შევისუნთქე საოცარი იდუმალების არომატი და ორფეოსი ჩამეჭიდა ფეხზე, რათა თავის სამყაროში ჩავეყვანე და არამიწიერი ღვთაებები ეჩვენებინა ჩემთვის. ვიგრძენი, რომ ქუთუთოები ერთმანეთს ეწებებოდნენ და შლიაპიანის სილუეტი ნისლში იძირებოდა. ვგონებ მან ეს იგრძნო და თავი მკერდზე დამადო. მანდვე მაკოცა და ხელები წელზე შემომხვია. გაუნძრევლად ვიწექი რამდენიმე წუთი და გავიგონე მისი მშვიდი ფშვინვა, რამაც მაიძულა დავმორჩილებოდი ძილის დაჟინებულ ბრძანებას და გადავეშვი იქ, სადაც უდარდელად შემეძლო მეოცნება და არ შემშინებოდა ამ ოცნების.
დილაადრიან გამეღვიძა და ხელების ფათურით, ჯერ კიდევ თვალდახუჭულმა შლიაპიანის ძებნა დავიწყე. ერთხელ გადმოვბრუნდი და იატაკზე გავიშხლართე. გვერდების ტკივილმა და ჩალურჯებებმა წამიერად გამომაფხიზლეს. საწოლს შევხედე და ცარიელი დამხვდა. შიშველი გავედი მისაღებში, იქაც სიცარიელე, სამზარეულოც მარტოდმარტო ეალერსებოდა იქვე მიყუდებულ გიტარას.
სადღაც იქ, ღრმად სულში ჩამწყდა. ცრემლებმა ჰპოვეს გასაქანი ჩემი საცრემლე ღარიდან ქვევით.
როდის მერე გავხდი ესოდენ გულჩვილი ? ვკითხე საკუთარ თავს და წამიერად მოვიშორე სახიდან ცრემლები.
ჩემი ტანსაცმლის ძებნა დავიწყე და საცოდავ მდგომარეობაში აღმოვაჩინე აბაზანასთან. ზედატანიც და შარვალიც შუაზე გახეულიყო და ჩასაცმელად აღარ ვარგოდა. გადავწყვიტე შლიაპიანის პერანგი ჩამეცვა. საოცრად დიდი მქონდა. ლამის კაბის სახით მუხლებამდე მწვდებოდა. მხრებზე მოვიგდე თუ არა ნაცნობმა სურნელმა შემძრა. რამდენიმე წამი გაბრუებული ვიდექი. შემდეგ სახელოები ავიკაპიწე და შლიაპიანის ქამარი მოვიჭირე წელზე. არაჩვეულებრივი კაბა იყო. სარკეში ჩავიხედე, ერთხელ დავტრიალდი და წავედი.
ცარიელი სისავსით მივიწევდი სახლისკენ მიმავალ გზაზე და არასასიამოვნოდ სასიამოვნო შეგრძნება მიპყრობდა.
ნიკისგან თავი დავაღწიე, გაუპატიურებასაც გადავრჩი და შლიაპიანთან მქონდა არამიწიერი სექსი ?
ალოგიკურია. თუმცა ლოგიკით ვერასოდეს დავიკვეხნიდი. რას ემსგავსება შენი ცხოვრება ბეატრის ?
სახლში ჩუმად შევედი და სამზარეულოში აიშე დამხვდა. ჭურჭელს რეცხავდა და ღიღინებდა. მივედი და ლოყაზე ვაკოცე. მან კი ეშმაკური მზერით მკითხა:
- ააბა, როგორ მოგეწონა წვეულება ?
- ღმერთო, აიშე ! მეორეჯერ მე იქ წამსვლელი არა ვარ. კომპანია კარგი იყო, მაგრამ ყურადღების მოდუნება და ვიღაცის კლანჭებში აღმოჩენა ერთია ! - აღშფოთებით წამოვიძახე და ტუჩები გაბუტულივით დავბერე. აიშემ გემრიელად გახაიხარხარა და მიპასუხა.
- მემგონი ძალიან მოგეწონა იქაურობა. - თვალი ჩამიკრა მან და ცოტათი ირონიული სახე მიიღო.
- არაფერიც ! - სულელურად უარვყავი მე და გავები აიშეს მახეში.
- მჯერა, მჯერა ! - თქვა აიშემ და კვლავ გადაიხარხარა.
მე კი ჩავფიქრდი. მესიამოვნა თუ არა ? ვერც ერთს მივემხრობი და ვერც მეორეს, მაგრამ ფაქტია, რომ სურვილი კვლავ აღმოვჩენილიყავი მსგავს სიტუაციაში ჩემში მიზანმიმართულად იზრდებოდა. რატომ იზრდებოდა ? წარმოდგენაც არა მაქვს, მაგრამ ვგრძნობდი, რომ რაღაც, რაც მაკლდა დიდი ხნის განმავლობაში ივსებოდა, ნელა, წვეთ-წვეთობით, მაგრამ ივსებოდა და მაიძულებდა ჩამეყვინთა არსებული სითხის სისველეში. შემესისხლხორცებინა ამ სითხის თითოეული ატომი და ხელახლა დავბადებულიყავი.
რას ბოდავ ბეატრის ?
კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 1015 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar