გარყვნილი ვალსი [ 4 ]
16.07.2017, 23:14
********
როგორც კი უნივერსიტეტში შევდივარ, მაშინვე კეტრინი მეგებება და ათას კითხვას ერთდროულად მაყრის.
- რა მოხდა ტრის ? ასე უთქმელად რატომ გაქრი ? მოხდა რამე ? ვინმემ გაწყენინა ? - ძალიან აღელვებული იყო.
- დამშვიდდი კეტ დამშვიდდი. უბრალოდ მე ზედმეტ ალკოჰოლს და მექალთანეებს ვერ ვიტან. - მშვიდად ვუპასუხე მე და ჩემ ადგილზე დავჯექი. ის კი უკან გამომყვა, ჩემ გვერდით დაჯდა.
- დენისი ? უხ მე მაგას მოვუვლი. - თქვა და მუშტი „დენისს“ მოუღერა.
- არა, არა. დენისი არა. - გამეცინა მე. - ეგ თქვენი ლურჯთვალება. - ვთქვი და თერმოსიდან ყავა მოვსვი.
- ნიკი ? - თვალები გაუფართოვდა კეტრინს, რამაც მე გამაკვირვა. - არ არსებობს. - ჩურჩულით წარმოთქვა მან.
- ფაქტი ფაქტად რჩება. - ვთქვი და მხრები ავიჩეჩე.
- არ არსებობს... - კვლავ ჩურჩულებდა კეტრინი. ამასობაში ზარიც დაირეკა და ლექციაც დაიწყო.
********
მივუყვები ტროტუარს და ფეხებს თავისით მივყავარ მიტოვებულ შენობამდე. ამჯერად აქ ვიოლინო იღვენთება ნოტებად და აკორდებად სწყდება სიმებს, რომელებიც რიტმულ რხევას აიძულებენ ჩემ სიამოვნებით მოსილ სხეულს. უცნაურია, ძალიან უცნაური...
კვლავ ვალსი და...
ერთი, ორი, სამი...
ერთზე შესვლა, ორზე ტრიალთან ერთად ფეხის წვერებზე აწევა და სამზე ნელა ჩამოსვლა.
ეს არ იყო შლიაპიანის მიერ გადახლართული ნოტები, მაგრამ ისინიც ვარდისფერად ანათებდნენ და ქმნიდნენ არომატულ მოლეკულებს. მუქი ფერის ვარდის არომატი იღვრებოდა თითოეულ აკორდთან ერთად.
ნაბიჯი, ნაბიჯი, ნაბიჯი...
კვლავ სიმსუბუქის ეს საოცარი შეგრძნება. ღრუბლებში ფარფატი და ოკეანის ყველაზე ბნელ სიღრმეში აღმოჩენების კეთება... მინდოდა რაც შეიძლება დიდხანს გაგრძელებულიყო ეს გრძნობა. გრძნობა, რომელიც შთანმთქავდა ბოლომდე და განძრევის საშუალებას არ მაძლევდა, როგორც კი მის ქსელში მოვექცეოდი.
ვიგრძენი როგორ შემომეჭდო ვიღაც უკან და ისიც ვიგრძენი, რომ ეს ვიღაც შლიაპიანი არ ყოფილა. ცალი ხელი წელზე შემომხვია სათუთად, ცალით კი ჩემს კისერს დაეპატრონა და ჩვენც ერთი სხეულივით ვირხეოდით ვალსის რიტმში. თითოეულ მის კუნთს ვგრძნობდი, თითოეულ მის შეკუმშვას მეორე თვლაზე და შენელებას მეასამეზე. მსხვილი ნერწყვი გადავაგორე ყელში და მუსიკაც გაჩერდა. ჩვენც შევჩერდით ასეთ პოზაში და მე არ შემეძლო დამენახა მისი სახე... უცნობის სუნთქვა კისერზე მეცემოდა და კანს მიხორკლავდა. თვალები წამით მივლულე და ბაგე გამეხსნა. ძალიან მჭიდროდ მიმიკრა საკუთარ სხეულზე. არც მე ვიყავი წინააღმდეგი. პირიქით !
მან კი მოშიშვლებულ მხარზე მკრთალი კოცნა დამიტოვა და გაუჩინარდა. მე კი მხოლოდ ნაცრისფერი დავლანდე...
ღმერთო ! რა ხდება ჩემს თავს ?!
********
- ტრის ! ჰეი, ტრის ! - მეძახის ქუჩის მეორე ბოლოდან კეტრინი.
- რა ხდება ? - დაფეთებული ვეკითხები მე.
- დღეს ვიკრიბებით, წამოხვალ ? - მკითხა ბავშვური, უზომოდ საყვარელი გამომეტყველებით.
- კეტ ჰომ იცი, რომ...
- სავარაუდოდ ნიკი არ იქნება ! - ეგრევე მომახალა მან და თვალები გაუბრწყინდა. ვერ ვიტყვი, რომ მესიამოვნა ნიკის იქ არ ყოფნა, მაგრამ სიმსუბუქის შეგრძნებამ მძლია და დავთანხმდი.
...
ამჯერად მეტად კომფორტულ ერთოთახიან ბინაში შევიკრიბეთ და ვმხიარულებდით. ლუსი როგორც ყოველთვის შოკოლადებს ვერ ელეოდა. ვუყურებდი და ვფიქრობდი რამდენი კალორია შედიოდა თითოეულში. როგორ არ სუქდება ეს გოგო ? ვეკითხებოდი საკუთარ თავს და მიკვირდა. ჯონის „ლომკა“ ჰქონდა აზარტულებზე, რითაც სარას კატასტროფულად აღიზიანებდა. მესმოდა სარასი, თუმცა პირისპირ არ შევჩეხებივარ ამ პრობლემას. დენისი მიყუჩებული იჯდა კეტრინის გვერდით და უსმენდა მის ხმამაღალ ტიტინს. ბევრს საუბრობდა და აშკარად დენისისთვის არასაინტერესო თემაზე, რადგან რამდენჯერაც კეტრინი კითხვას დაუსმევდა, იმდენჯერვე პასუხობდა რაიმე კომპლიმენტით, ამაზე კი ქეთრინი სულელდებოდა. ძალიან საყვარელი სანახაობა იყო. მე კი ჩემს მოჰიტოს დავწვდი და ეს ეს იყო უნდა დამეგემოვნებინა, რომ კარზე ზარის ხმამ შემაჩერა. კეტრინმა ძალიან მთხოვა, რომ მე მივსულიყავი და კარი გამეღო.
- ბეატრის, ძალიან, ძალიან გთხოვ. - მოისაწყლა თავი კეტრინმა და თვალებით დენისზე მანიშნა. რა თქმა უნდა მეუხერხულა, მაგრამ მისმა დაჟინებულმა თხოვნამ და განუწყვეტელმა ზარმა იმძლავდა და მეც წავჩანჩალდი გასაღებად. როგორც კი კარი გავაღე ეგრევე ნაცნობ ლურჯებს შევეჩეხე, რომელებმაც სულიერად შემძრეს. ნიკს ხელი მოხრილი ჰქონდა და იდაყვით მიყრდნობოდა კედელს, ამ ხელის თითებს შორის კი საცოდავად მოემწყვდია ანთებული სიგარეტი, რომელიც ცოტაც და დაიფერფლებოდა. დამინახა თუ არა თვალის გუგები სულ ოდნავ გაუფართოვდა, მაგრამ სცადა არ შეემჩნია. მე კი გულმა ასმაგი სისწრაფით დამიწყო ცემა და ფილტვებმა კი ჟანგბადის შთანთქმა. მან გადმოდგა ჩემკენ ნაბიჯი და მეც შესამაბისად უკან გადავდგი. ასე ნელა და მძიმედ მომიახლოვდა. მე უკვე კედელს ვიყავი აკრული და უკან დასახევი გზა აღარ დამრჩა. ძალიან ახლოს მოიწია ჩემკენ და ლოყა ლოყაზე ოდნავ მომადო. ნიკოტინისგან ჩახლეჩილი ხმით ჩუმად და მტკიცედ მითხრა:
- მაპატიე... - და წამიერად მომშორდა. ენა გადავყლაპე თითქოს და ადგილიდან ვერ ვიძვროდი. იმდენად მესიამოვნა მისი ეს ჟესტი, რომ გავიბადრე კიდეც.
როგორც კი ოთახში შევედი იმ წამსვე მომჭრა თვალი უსიამოვნო სანახაობამ. ნიკს კალთაში კვლავ ლუსი ეჯდა და ამჯერად მის გამოწვდილ შოკოლადს აგემოვნებდა. პარალელურად ერთმანეთს უყურებდნენ და უაზროდ იცინოდნენ. უაზროდ ! მუშტები მოვმუჭე და იქვე ფეხმორთხმით იატაკზე დავჯექი. ჩემ მოჰიტოს დავწვდი და სულმოუთქმელად გადავკარი.
- ჰეი, რამე ჰომ არ გვეთამაშა ? - წამოიძახა დენისმა.
- სიმართლე თუ მოქმედება ! - აჰყვა სარაც. სარას ჯონი მიყვა, ჯონის ნიკი, ნიკს ლუსი, კეტრინი და მეც სხვა გზა არ მქონდა. სადღაც იპოვეს ცარიელი შამპანიურის ბოთლი და დაატრიალეს. მეც ბედზე ნიკის წინ დამსვეს რაზეც ლუსი დაიბოღმა და ნიკის გვერდით მჯდარმა მას მაქსიმალურად მიეკრო. მე თვალები ავატრიალე და კვლავ მოჰიტოს დავწვდი. პირველი დატრიალება და კეტრინსა და დენისს შორის გაჩერებული ბოთლი. თავით დენისისკენ, ესეიგი მას უნდა დაესვა კითხვა ან მოქმედება.
- აბა კეტი, სიმართლე თუ მოქმედება ? - წარბები აათამაშა მან.
- მოქმედება. - გამომწვევად თქვა კეტრინმა.
- მაკოცე ! - პირდაპირ მიახალა დენისმა ისე, რომ მისკენ არც გაუხედავს. კეტრინი შეკრთა, ხოლო დანარჩენებს კმაყოფილების ღიმილმა გადაურბინათ სახეზე. კეტრინი მოჩვენებითი თავდაჯერებულობით მიიწევდა დენისისკენ და როგორც კი მას საკოცნელ მანძილს მიუახლოვდა შეჩერდა. აშკარა იყო, რომ მცირედ, მაგრამ მაინც ყოყმანობდა. ამიტომ დენისი მას დაეხმარა და მისგან მხოლოდ რამდენიმე მილიმეტრზე გაჩერდა.
- მოდი... - მოუთმენლად ჩაიჩურჩულა მან და კეტრინს მეტი არც უნდოდა, მაშინვე დააცხრა ტუჩებზე და ორივე ხელი შემოხვია დენისს კისერსა და თავზე. ღიმილი ამითამაშდა სახეზე. საოცარი სანახაობაა, როცა ორი ადამიანი, რომელთაც ერთმანეთი უყვართ და მალავენ - იშიფრებიან. პირველად მაშინ შევამჩნიე კეტრინის სიყვარული, როდესაც წვეულებაზე ჩემთან ერთად მოცეკვავე დენისისკენ აპარებდა თვალს და ტუჩს ლამის სისხლამდე იკვნეტდა.
- ნაჰ, ესენი უკვე გამოეთიშნენ თამაშს. - თქვა ლუსიმ და მზერა ნიკისკენ გააპარა. - ჩვენც ჰომ არ გვეცადა საყვარელო ? - ვითომ ჩუმად იკითხა მან. მე კი გავღიზიანდი და ვთქვი.
- უკაცრავად, მე დაგტოვებთ.
- ნამდვილად კარგი აზრია. - მომენტალურად დამეთანხმა ლუსი. ნიკმა კი უარყო.
- არა არ წახვალ, თამაში ჯერ არ დაგვისრულებია.
- კი მაგრამ...
- არავითარი მაგრამ ! ვერ ვიტან მიფუჩეჩებულ საქმეს. - თქვა ნიკმა და „გამიღიმა“. მეც და დანარჩენებსაც გაუკვირდათ ნიკის მსგავსი მიდგომა, მაგრამ იმდენად დამაჯერებლად თქვა, რომ შეწინააღმდეგების სურვილი სრულიად გამიქრა. დაატრიალეს ბოთლი კვლავ და ბედზე ის ჩემსა და ნიკს შორის გაჩერდა. რა თქმა უნდა თავით ნიკისკენ.
- ჰმმმ.... აბა ? სიმართლე თუ მოქმედება ? - მაცდური ღიმილით მკითხა ნიკმა.
- ს-სიმართლე.- ვთქვი და მოზრდილი ნერწყვი გადავყლაპე.
- რას აკეთებდი მას შემდეგ, რაც იმ წვეულებიდან წამოხვედი ? - მკითხა მან და დაამატა. - ტყუილს მივხვდები, ასე რომ...
- ვიჯექი ბარში... ვსვამდი პიტნის ჩაის... - წარმოდგენაც არ მაქვს რატომ დავიწყე.
- და ?
- როცა ბარი დაიკეტა გავუდექი სახლისკენ მიმავალ გზას.
- და ?
- გაუპატიურებას გადავრჩი... - ვთქვი და თვალები მაგრად დავხუჭე. რატომ ? ჰომ შემეძლო მეთქვა, რომ უბრალოდ სახლში დავბრუნდი ? ჯანდაბა ! რატომ ?
- და ? - ხმა უმკაცრდებოდა ნიკს.
- და შემდეგ მქონდა არაჩვეულებრივი სექსი ! - ვთქვი და ნიკს თვალი თვალში გავუყარე. ეს რა წამოაყრანტალე ბეატრის... შევამჩნიე მისი თეთრი გარსი როგორ ჩასისხლიანდა და კისრის ძარღვები როგორ დაებერა.
- ვისთან ?
- მეტი კითხვის უფლება არ გაქვს.
- ვისთან-მეთქი მიპასუხე ! - მოთმინებას კარგავდა ნიკი.
- მეტი კითხვის დასმის უფლება არ გაქვს ! - ხმას ავუმაღლე მე. ნიკმა დასტაცა შამპანიურის ბოთლს ხელი და დაატრიალა, როგორც კი ის ჩვენ შორის აღმოჩნდა მისთვის მომგებიან პოზიციაში მთელი ძალით დაარტყა მას მუშტი და დაფშვნა მინა.
- ვისთან ბ ე ა ტ რ ი ს ? - დინჯი ხმით მკითხა. როგორც ყოველთვის გამოკვეთა ჩემი სახელით თითოეული ასო ისე, რომ ჟრუანტელმა დამიპყრო. დანარჩენები იმდენად შეშინებულები იყვნენ აზრზეც ვერ მოდიოდნენ, ეტყობა არ იყვნენ მიჩვეულნი ნიკის ამგვარ გამოხტომებს. ამიტომ მე უბრალოდ ავდექი და წამოვედი ყოველგვარი პასუხის გარეშე. კარებში დამეწია და მხარზე შეხებით მტკივნეულად შემომაბრუნა, კარზე ამაკრა და გახშირებული სუნთქვის დარეგულირება სცადა.
- მითხარი ! ჰომ იცი, რომ არ მოგეშვები, მითხარი ! - ღრიალებდა იგი.
- რატომ უნდა გითხრა ? - თავს ისე ვგრძნობდი ვითომც არაფერი, თითქოს ამ წამს თავზე არ მედგა გააფთრებული, დაკუნთული მამაკაცი, რომელსაც თავისუფლად შეეძლო გავებრდღვენი.
- იმიტომ !
- იმიტომ პასუხი არ არის ნიკ. ყველა გაოგნებულია შენი საქციელით. მიდი ლუსი დაამშვიდე და აუხსენი, რომ ეს ის არ არის, რასაც ის ფიქრობს. - ვუთხარი და წამოვიწიე, მან კი მაგრად მომიჭირა და კბილებს შორის გამოსცრა.
- ჯანდაბამდე გზა ჰქონია ლუსის ! მითხარი, თორემ ჩემი ხელით დაგახრჩობ.
- რას ელოდები ?
- უხ შენი ! - თქვა და კისერზე მომიჭირა. წამით მართლაც მეგონა, რომ დამახრჩობდა, მაგრამ მაშინვე გამიშვა ხელი და ჩემკენ ზურგით შემობრუნდა. ხელები კეფაზე დაიწყო და დამიღრიალა.
- წადი !
- სუსტი ყოფილხარ. - მხოლოდ ეს ვუთხარი და წამოვედი. გავიგონე კედელს დაშენილი მუშტების ექო, რომელიც სახლამდეც კი მიმყვა. ჯანდაბა ! რა ხდება ? რამ გააგიჟა ? ფსიქიკური დარღვევები აქვს ?
ასეა თუ ისეა მე სახლში მივდივარ და ერთი სული მაქვს ებბის გულში როდის ჩავიკრავ.
...
და აი ფეხის წვერებზე ვიპარები მის საძინებელში და მძინარეს ვუმზერ. ანგელოზივით თეთრი ფითქინა კანი აქვს, ჩემსავით მწვანე თვალები, მამამისივით სავსე ყვრიმალები და თვალბუდის ძვლები. გრძელი კისერი და პაწია თითები. თხელი ტუჩები და გრძელი წამწამები. ჩემი და მისი შერწყმის შედეგია ებბი... ო რაოდენ დიდ ტკივილს მანიჭებს იმ დღის გახსენება.
მე და ჰარი ვართ ფართომასშტაბიან წვეულებაზე. დავლიეთ საკმაოდ ბევრი და... ვნებამ გვძლია. შედეგად კი ჩაისახა ებბი... სამი თვის შემდეგ მოულოდნელად აღმოვაჩინე, რომ ორსულად ვიყავი და მოუთმენლად ვახარე ეს ამბავი ჩემ მომავალ ქმარს... მას გაუხარდა, ძალიან გაუხარდა... შემდეგ კი წავიდა. აი ასე უბრალოდ, უთქმელად, ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე წავიდა. რა არ ვიღონე, რომ გამერკვია მისი ადგილმდებარეობა, მაგრამ ყველა მისი ახლობელი დუმდა. შემდეგ დაიბადა ებბი. უზომოდ ბედნიერი ვიყავი მიუხედავად იმისა, რომ მარტოს მიწევდა მისი გაზრდა. არა ! მე მარტო არ ვიყავი, მე აიშე მყავდა ! მან არ გამაკეთებინა აბორტი და შეუნარჩუნა სიცოცხლე ჩემ ანგელოზს.
...
ერთ მშვენიერ დღეს კი სოციალურ ქსელში დავბოდიალებდი და.. გამოიცანით რა ვიპოვე... „ჩემი“ ჰარის საქორწილო ფოტო ორსულ ქალთან ერთად... სასაცილოა არა ? როგორ შეიძლება გიყვარდეს მარტყუარა და მოღალატე ? რომლის ნათქვამი თითოეული „მიყვარხარ“ იყო ფარსი და სხვა არაფერი, რომელიც გეალერსებოდა და ერთგულებას გეფიცებოდა შენ და ამავდროულად სხვა ჰყავდა ? მე მიყვარდა... იმ მომენტშიც მიყვარდა, შემდეგ კი ვინანე. ეს წყეული სიყვარული ვინანე. ვინანე ის დღე, როდესაც ჩაისახა ებბი...
გავიდა სამი წელი და თქვენც ნახეთ რამხელა ლექცია წამიკითხა აიშემ. ამ ლექციამ შეცვალა ჩემი დედამიწის პოლუსები და შემაყვარა ჩემი უსიცოცხლო არსებობა, რომელსაც ამ სიყვარულით მიეცა სიცოცხლის აზრი... ჩემი სიცოცხლე, ჩემი ებბი...
********
გადის რამდენიმე კვირა. ჰორიზონტზე კი არც ნიკი ჩანს და არც შლიაპიანი. ვნანობ, რომ შლიაპიანს სახელი არ ვკითხე და ვნანობ, რომ ნიკს ლამის ყველაფერი ჩავუკაკლე.
...
კეტრინი დღეს არაა, ბოლო მერხზე ვზივარ და მერხს ვეხუტები. საშინლად მეძინება. ებბის გუშინ ღამით მაღალი სიცხე ჰქონდა და ჭირვეულობდა. დღეს მასთან დარჩენა მინდოდა, მაგრამ აიშემ კინწისკვრით გამომაგდო სახლიდან და გამლანძღა რას ქვია არ მენდობიო. მე კი ნერვიულობისგან აღარ ვარ, ლამისაა შევიშალო. ლექცია ისე გადის ერთი სიტყვას არ მამახსოვრდება და როგორც კი ზარი ირეკება ეგრევე ტყვიასავით გავრბივარ ჩემი შვილისკენ.
...
აქოშინებული შევდივარ მისაღებ ოთახში, სადაც როგორც ხედავთ აიშე ფაფას აჭმევს ებბის. ჩემ დანახვაზე კვლავ იძახის:
- დე-და ! ბეატის მოიდა ! - ამოვისუნთქე და მივუახლოვდი პატარას.
- მოიდა დე, მოიდა. - ვეუბნები და მოთხუპნულ ლოყებზე გემრიელად ვკოცნი. მის კისერში ვრგავ თავს და ღრმად ვისუნთქავ მის სურნელს. ბავშვის არომატს ვერც ერთი სხვა ვერ შეედრება. გულწრფელობის სურნელი აქვს და სულის უკიდურეს ჩრდილოეთსაც კი ალღობს.
- დააჯინე მის ადგილას, ვაჭმევ. - ცივად მითხრა აიშემ. ღმერთო ამის ბუტიაობის ამბავი სულ დამავიწყდა.
- დეე, მეც მშიაა... - ბავშვივით ამოვიბლუკუნე მე, რაზეც აიშეს გაეცინა, მიუხედავად იმისა, რომ სცადა არ შეემჩნია.
- უხ შენი ! სამზარეულოს კარადაში დევს შენი საყვარელი ნამცხვრის რამდენიმე ნაჭერი, მიდი მიირთვი.
- აიშე, საუკეთესო ხარ ! - აღფრთოვანებული ვიძახი და ლოყაზე ვკოცნი. მივდივარ სამრაზეულოში და პირს ვიტკბარუნებ.
...
კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 1183 | რამოტვირთვები: 0 | კომენტარი: 1 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 1
avatar
1
1
ძალიან „შენებურად“, ლამაზად და რაღაც განსხვავებულად წერ... ნაზად.
ძალიან, ძაააილან მომწონს და გელოდები 3o
avatar