გარყვნილი ვალსი [ 5 ]
27.07.2017, 14:24
...
დანაყრებულზე ძილი მესტუმრა, პიტნის ჩაი დავლიოთ და ბალიშს ჩავეხუტოთო შემომთავაზა. თქვენ კი როგორც იცით მე მსგავსზე უარს ნამდვილად არ ვიტყვი. რამდენიმე საათში გამეღვიძა. აიშე და ებბი სახლში არ დამხვდნენ, ხოლო მაცივარზე მიკრული იყო წერილი „ჩვენ პარკში წავედით, არ ინერვიულო“. მობილურზე ესემესი დამხვდა კეტრინისგან. მის რესტორანში მთხოვდა მოსვლას სასწრაფო საქმეზე. წარბები შევჭმუხნე.
სასწრაფო საქმე კეტრინისგან ? უცნაურია...
უცებ ჩავიცვი სპორტულები, ზემოდან კი ჟაკეტი მოვიგდე და ძალიან სწრაფად გავუყევი რესტორნისკენ მიმავალ გზას. უცნაური გრძნობა დამეუფლა ნაბიჯების გადადგმისას, თითქოს ვიღაცის მზერა სწვავდა ჩემ ზურგს, კისერსა და სახეს. შემდეგი ნაბიჯი დავაყოვნე და შევჩერდი. ირგვლივ მიმოვიხედე და ამჯერად უფრო მკვეთრად ვიგრძენი ეს მზერა. მზერა? არა, მრავლობითში უფრო შეეფერება ამ პეიზაჟს. რამდენიმე წყვილი თვალი დაჟინებით სწვავდა ჩემი სხეულის მოლეკულებს. კაპიუშონი თავზე მოვიგდე და უკანმოუხედავად წავედი რესტორნისკენ.
როგორც კი შენობაში ფეხი შევდგი წამიერად ამოვისუნთქე და იქვე ახლო მაგიდასთან მჯდარი კომპანიისკენ დავიძარი. თვალებით ნიკის ძებნა დავიწყე, მაგრამ ვერ ვიპოვე და თითქოს გული დამწყდა. მაგრამ ვიცოდი მისი იქ ყოფნა საშინლად დამძაბავდა და დისკომფორტს შემიქმნიდა. კეტრინმა ნიკის გაგიჟებიდან მეორე დღეს ყველაფერი დეტალურად გამომკითხა, მაგრამ როგორც მე ისევე მან ვერ იპოვა მიზეზი ლურჯთვალა მწეველის ასეთი გაგიჟებისა.
- ჰეი ! კეტ მესიჯი მომივიდა. - ვუთარი მოუთმენლად.
- ჰო, რა უნდა მეთქვა ტრის ! - თვალებგაბრწყინებულმა წამოიწყო.
- ხვალ სალაშქროდ მივდივართოო, სამდღიანი კემფინგი გველისოო. - წამოიძახა სარამ და ზურგზე შემომახტა. კეტრინმა გაბუტულივით დაბერა ტუჩები, ხელები გადააჯვარედინა და სკამზე შებრუნდა. ამაზე მე და სარას გაგვეცინა და მასთან მივედით, წონასწორობა ვერ შევინარჩუნეთ და იატაკზე მოვადინეთ ზღართანი, თან კეტიც წავიყოლიეთ. მიუხედავად მტკივნეული დაცემისა მაინც ბოლო ხმაზე ვხარხარებდით.
- ჰო წამოხვალ ? - მოგუდული ხმით მკითხა ჩვენ ქვეშ მოქცეულმა კეტიმ.
- ვინ მიდის ?
- ყველა ! - ერთხმად მიპასუხა ყველამ.
- ყველა ანუ...
- ჰო, ყველა ანუ ნიკიც.
- ხომ ხვდებით არა ჩემ სიტუაციას. - უკან დავიხიე მე.
- საქმე იცი რაშია, რომ არ წამოხვიდე ნიკი მიხვდება, რომ მისი ბრალია და ქულებს დაიწერს. ეგ კი საშინლად გამაღიზიანებლად ვლინდება ჩვენთან ურთიერთობის შემდეგ. განდიდების მანია ემართება და ხომ ხვდები არა...- თქვა ჯონიმ, რაშიც ყველა ერთხმად დაეთანხმა.
- კი, მაგრამ...
- გთხოოვ ტრის, შენ წარმოდგენაც არ გაქვს რა უტანელია ამ დროს. - თავი მოისაწყლა სარამ და დენისმა. უხერხულად შევიშმუშნე და სხვა გზა არ მქონდა, დავთანხმდი.
ნახევარ საათში დავიშალეთ და საკუთარ გზებს გავუდექით. ხვალ დილის ექვსისთვის უნდა ვყოფილიყავით მზად. ღმერო დილით ადრე ადგომა ჯოჯოხეთუ ტანჯვაა ! თან ებბის დატოვება მიჭირს...
...
მივუყვები ცის სევდისგან სველ ტროტუარს და ფეხებს კვლავ იმ მიტოვებულ შენობამდე მიყვავარ. უხმო ნაბიჯებით მივდივარ ცოცხალ-მკვდარ როიალთან და მტვერიან კლავიშებს ფრთხილად ვახებ დაღლილ თითებს. ზურგსუკან ვგრძნობ მის არსებობას და ვკრთები. ხელი მომენტალურად მკერდისკენ მიმაქვს და ვმალავ თითქოს. ის კი ხელის ზურგზე მეხება და კვლავ კლავიშებისკენ იწვდის მას. მისი თითები შეერწყნენ ჩემსას და აიძულებენ როიალს იღვენთებოდეს ულამაზეს მელოდიად, რომელის სულში გარყვნილების მორევის წვიმად მოდის და სათნოებისგან გამომშრალ ტროტუარს მოუთმენლად ასველებს.
ჩვენი თითები იხლართებოდნენ ერთმანეთში და ცეკვავდნენ ამ საოცარი მელოდიის თანხლებით. გრძნობდნენ თითოეული ნოტის ფერს, გემოსა და არომატს. ღია ვარდის ფერი, ყველაზე მუქი ვარდის არომატი და პიტნის ჩაის გემო პიკანტურად ეხამებოდა ერთმანეთს და თავგზას მიბნევდა ისედაც გზააბნეულ, მოხეტიალე, ობოლ სულს.
მელოდია სრულდება და მისი მძიმე სხეულის მასას ჩემს ზურგზე ვგრძნობ, ხოლო მისი ტუჩების სიცხელეს ჩემი ყურის ძირში დაუდია ბინა. მისი ხელები წელზე შემომჭდობია და საკუთარ ანაბეჭდს ტოვებენ ტანსაცმლისქვეშ სხეულზე. უნებურად კისერს გვერდზე ვწევ და მისი კბილები წამიერად აწყდებიან დაბერილ ძარღვს, რომელიც რამდენიმე წუთია უშნოდ მამშვენებს. ყელიდან კვნესის მსგავსი მელოდიური ხმა ამომდის, რომელსაც შლიაპიანი ვნებიანი კოცნით ახშობს. უეცრად ჩერდება ყურში მიჩურჩულებს და ქრება თვალსა და ხელს შუა...
ჰენრი...
შლიაპიანს ჰქვია ჰენრი...
ბეატრისი და ჰენრი..
თუ ?
********
დილის 5:00 რეკავს მაღვიძარა და მე თავის წამოწევაც კი არ ძალმიძს. ძალიან მეძინება, მაგრამ მახსენდება, რომ კეტრინს და სარას შევპირდი. ლუსი გუშინ მთელი დღე მიბღვერდა და სიტყვაც არ დასცდნია ჩემი მისამართით. ძალიან მაინტერესებს რა უტრიალებს ახლა თავში. რას გრძნობს ნიკის მიმართ, ან ნიკი რას ფიქრობს ? ნუთუ ასეთი თავისუფალი ურთიერთობა აქვთ ? ტვინმა Error-ი ამომიგდო დილაუთენია ამ ყველაფერზე ნუ ფიქრობო. მეც სხვა გზა არ დამრჩა ავდექი და შხაპი მივიღე. ცხელი წვეთების ზემოქმედებით განვიტვირთე და პეპელასავით მსუბუქი გამოვედი საშხაპედან. ჩავიცვი მოხერხებულად, წინა დღით ჩალაგებული ჩანთა გადავამოწმე და მხრებზე მოვიგდე. ებბის შევუხედე და მშვიდად წამოვედი. სარა და ნახევრად მძინარე ჯონი უკვე მანქანასთან იდგნენ. კეტრინი და დენისი უკვე მანქანაში მოკალათებულიყვნენ. მხედველობა რომ დაგეძაბათ ლუსისაც იპოვიდით მანქანაში. მხოლოდ ის აკლდა.
- ჩავჯექით ! - დაიძახა დენისმა და ძრავა აამუშავა.
- კი მაგრამ ნიკი ? - ვიკითხე მე.
- მოვა წუთი-წუთზე ნუ ღელავ. - გამიღიმა დენისმა.
- კარგი.
უკანა სავარძელზე ოთხნი ძლივს დავეტიეთ, ნიკი რომ მოსულიყო ვერაფრის დიდებით ვერ მოახერხებდა აქ ჩაჯდომას ამიტომ გადაწყდა, რომ ერთ-ერთი ჩვენგანი აქვე ბარგთან ერთად უნდა მოკალათებულიყო. ლუსიმ წუწუნი დაიწყო მე არ მინდა, ფრჩხილები დამიტყდებაო. ამ წუწუნით მობეზრებული მე ვაპირებდი გადასვლას, რომ ჯონი ჩახტა იქვე და არ შემაწუხოთ ვიძინებ მეო. სარას გაეცინა და ადრინდელზე მეტი ადგილი დაიკავა.
მანქანა დაიძრა ადგილიდან მე კი ნიკს ვეძებდი ჯერ კიდევ. ჰოპ ! მოულოდნელად ჩემი მხრიდან მანქანის კარი გაიღო და ისიც ჩაჯდა. არანაირი მისალმება და მოკითხვა. უადგილობის გამო ერთმანეთთან ძალიან ახლოს მოგვიწია ყოფნა რამაც ჩემთვის უხერხული ატმოსფერო შექმნა, ის კი ყურადღებასაც არ მაქცევდა. თავი ფანჯრის მინას მიადო და თვალები დახუჭა. მის დაკუნთულ მხარს ჩემი მკერდი ეკრობოდა და როგორც ვამჩნევდიმისი მისი კუნთი ამის გამო იჭიმებოდა და ქვასავით მაგრდებოდა დროდადრო, რაზეც მე ბროწეულივით ვწითლდებოდი და უადგილობის გამო უკან დახევა არ შემეძლო.
...
როგორც ჩანს დიდხანს ვიარეთ რადგან, როცა მე გამომეღვიძა უკვე გაჩერებულები ვიყავით. თვალები მოვიფშვნიტე და ნიკს ავხედე ზემოდან მიყურებდა გაბრაზებული მზერით და როგორც კი შეამჩნია, რომ გავიღვიძე წამიერად გადახტა მანქანიდან. თავისი კუთვნილი ბარგი თან წაიღო და გზას გაუყვა. მეც გადმოვედი და ირგვლივ საორად მრავალფეროვანი ბუნება დავლანდე. ულამაზესი იყო აქაურობა. თავი ტროპიკულ ტყეში მეგონა. ათასნაირი ცხოველის თუ ფრინველი ხმა ერთმანეთში ირეოდა და საოცარ ჰარმონიას ქმნიდა. უმშვენიერესი მცენარეული საფარი და ეს საოცარი არომატი თავ-გზას უბნევდა მგზავრებს. მივაბიჯებდი ბილიკზე და ვფიქრობდი, რომ სამოთხეში თუ არა, მინიმუმ მის პროტოტიპში მაინც ამოვყავი თავი. დენისს დავეწიე და ვკითხე:
- ჰეი დენის, სად მივდივართ ახლა ?
- აი იმ ბორცვს ხედავ ? - თქვა და ბორცვისკენ მიმითითა.
- ვხედავ.
- აი ეგ არის მიძინებული ვულკანი, რომლის კრატერშიც პატარა ტბაა. ის ტბა კიდევ ცხელი წყლითაა სავსე. აი იქ მივდივართ ! - მხიარულად მიპასუხა მან, მე კი შევშინდი.
- საშიში არაა ? - დამფრთხალი თვალებით შევხედე მას.
- ძალიან ბევრჯერ ვართ აქ ნამყოფი, ასე რომ არ იდარდო უსაფრთხოა. - დამამშვიდა მან და წინ წავიდა. იქვე დავლანდე ნიკი და უსიამოვნო გრძნობამ გამკრა გულში.
- ტრიის ! - ჩემკენ მორბის სარა და ზღართანს ადენს იქვე მოზრდილ ტალახიან გუბეში. ჯონი სიცილით კვდება და ზურგით სველ ხავსმოკიდებულ ხეს ედება, შედეგად კი მაისური მწვანედ ეღებება. ამაზე ტალახში ამოგვანგლული სარა იწყებს ხარხარს და კიდევ უფრო გოჭივით გამოიყურება. მე ვეხმარები წამოდგომაში ის კი ტალახს ორ ხაზად ორივე ლოყაზე მისმევს.
- სარა ! - ვკივი მე და გაქცეულ სარას უკან ვედევნები. თან მეცინება ჩემ საქციელზე.
...
როგორც იქნა მივაღწიეთ ვულკანს და შევაღწიეთ მასში. ულამაზესი ლურჯი, კამკამა წყლითაა სავსე კრატერი. ზემოდან კი მთვარე დაგვნათის. ამაზე ზღაპრულ სანახაობას ვერც კი ვინატრებდი აქ...
გავშალეთ ორი კარავი და საჭმლის მომზადებას შევუდექით. უცებ არსაიდან გამოჩნდა ჯონი სამი უზარმაზარი თევზით ხელში.
- სად დაიჭირე ? - ჰკითხა დენისმა.
- აქვე მდინარე ყოფილა და ჩავხტი. - გაიკრიჭა ჯონი.
- ჩემი კაცი. - თქვა სარამ და კისერზე ჩამოეკიდა ჯონის.
- წადი გოგო წყალში ჩახტი გოჭს, რომ დამგვანებიხარ. - იცინის ჯონი და თან სარას ეფერება.
- ფიჩხი დაგვჭირდება შესაწვავად. - თქვა დენისმა და ჩაფიქრდა. მე კი ჩემთვის სრულიად მოულოდნელად წამოვიძახე.
- მე მოვიტან !
- გვიანია.
- არაუშავს.
- კი, მაგრამ რომ დაიკარგო.
- აქვე ახლოდან ამოვიტან და რომ რამე მიპოვით. - ჯონივით გვიკრიჭე მეც და ფიჩხების მოსატანად წავედი.
ეს ეს იყო ვასრულებდი, რომ კნავილი მომესმა. ორი უზარმაზარი ფოთლის ქვეშ ფოცხვერის ახალდაბადებული კნუტი კნაოდა. საშინლად შემეცოდა და დავწვდი. ფოცხვერის ბუნაგის ძებნა დავიწყე და ოდნავ მოშორებით მარტივად მივაგენი. ძალიან გამიკვირდა, როგორ მოახერხა ახალდაბადებულმა ამხელა მანძილით დაშორებოდა დედას. იქვე დავსვი კნუტი, ცოტაც მოვეფერე და უკან დაბრუნება დავაპირე. ათიოდე მეტრიც არ მქონდა გავლილი, რომ უზარმაზარ ორმოში მოვადინე ზღართანი. ძალიან ვიწრო და ძალიან ღრმა აღმოჩნდა. საოცრად გლუვი კედლებით, რომელსაც ვერაფრისდიდებით ვერ მოეჭიდებოდი. კუდუსუნის ძვალი მწარედ დავარტყი და საცოდავად ამოვიკვნესე. გაბზარული რომ აღმოჩნდეს, არ გამიკვირდება.
- მიშველეთ ! - ვიკივლე ხმამაღლა, მაგრამ შევამჩნიე, როგორ შთანთქა კედლებმა თითოეული ბგერა. - ჯანდაბა ! - შიშმა ამიტანა და დავფიქრდი. რომ ვერ მიპოვონ ? აქ უნდა ამომხდეს სული ? ფოცხვერმა უნდა შემჭამოს ? შხამიანმა არსებამ უნდა მაიძულოს სიკვდილი ? ღმერთო, ასეთი რა შეგცოდე... ვზივარ აქ, სადაც ერთი ადამიანის ადგილი ძლივსაა და პერიოდულად საშველად ვუხმობ. ამოსვლას ვცდილობ, მაგრამ ყოველ ჯერზე უშედეგოდ. ამობობღების მცდელობისგან ხელის გულები დაამეკაწრა. ეს საოცრად გლუვი ზედაპირი ამ ჯუნგლებში საიდან ?! ძალიან მიკვირს ! ჯანდაბა, მიშველეთ.... რამდენიმე წუთით ვითიშები და ზედაპირიდან წამოსული ხმა მესმის.
- ბ ე ა ტ რ ი ს ! - მომენტალურად ვხტები ადგილიდან და ვკივი.
- აქ ვარ ! აქ ! კეტრინ, დენის ! მიშველეთ ! აქ ვარ ! - მაგრამ ამჯერადაც შთანთქა კედლებმა ჩემი სასოწარკვეთილი კივილი, რომელიც ხავილში გადაიზარდა. ყელიდან ხმა აღარ ამოდიოდა, ჩემი მეგობრების ხმა კი სულ უფრო შორიდან ისმოდა.ბოლოს კი საერთოდ მიწყდა.
გადის საათი, ორი, სამი...
მოულოდნელად მესმის ჩამოხტომის ხმა და სხეულზე ვგრძნობ სიმძიმეს. თვალებს ვახელ და წამოკივლებას ვაპირებ, მაგრამ ნიკის ლურჯებს ვეჩეხები, ხოლო მისი ხელი, რომელიც პირზე მაქვს აფარებული, კივილის საშუალებას არ მაძლევს. საჩვენებელი თითი ტუჩთან მიაქვს და უხმოდ მანიშნებს ჩუმადო. მეც მორჩილად ვუქნევ თავს და ვდუნდები. არ ვიცი გამიხარდეს თუ მეწყინოს. ნიკიც უკვე აქაა ჩემთან და ღმერთმა უწყის შევძლებთ თუ არა ამ გლუვი კედლების გადამკიდე ზედაპირზე ამოსვლას.
- ნიკ აქ რას აკეთებ ? აქ როგორ აღმოჩნდი ? -ვეკითხები და ყელში გაჩხერილი ბურთის გამო ხმა მიწყდება, ხოლო სახეზე ცრემლი მიგორდება.
- ჩშშშ, როგორც შენ აღმოჩნდი აქ ისევე მე. - მისმა საოცრად ცივმა ხმამ მიმაყინა ადგილზე. საუბრის ყველანაირი სურვილი გამიქრო. ვცადე რაც შემეძლო მინიმალური ადგილი დამეკავებინა და მას არ შევხებოდი. მოვიკუნტე და საკუთარ მუხლებს ჩავეხუტე, აქვე ჩავრგე თავი და ცრემლებს მივეცი უფლება დამპატრონებოდნენ.
- ამობობღება სცადე ?
-.....- ჯიუტად ვდუმვარ.
- სცადე-მეთქი ? გეკითხები.
- ამ დონეზე სულელ არსებად თუ მთვლი, რომ მსგავს სიტუაციაში ამობობღება არ ვცადო, მაშინ შენთან სალაპარაკო არაფერი მაქვს.
- კარგი, ჰო, კარგი. დამშვიდდი. - თქვა მან და თმაზე ხელი ნაზად ჩამომისვა, მე კი უკან დავიხიე, რაზეც ის გაბრაზდა მუშტი შეკრა და იქვე ჩემ თავთან მყოფ კედელს დაარტყა.
- ჯანდაბა ბეატრის, ჯანდაბა ! მოდი ჩემთან. - თქვა მან, მუხლები გადამიწია, მათ შორის მოკალათდა და ხელები მაგრად მომხვია წელზე. თავი მკერდში ჩამირგო და მის მწველ სუნთქვას ირეალურად ვგრძნობდი. ჩემდა გასაკვირად არ მიცდია მისი მოშორება, პირიქით. დაღლილი, გაწამებული ბეატრისი იმედს ნიკში ეძებდა და მოეხვია მას. ნიკი კი კიდევ უფრო მწარედ მიჭერდა ხელს წელზე და რაღაცას გაურკვევლად ბუტბუტებდა... სამყარო ჩემთან ახლოს ტრიალებდა ძალიან ნელა, დედამიწა ორბიტაზე თითქოს გაჩერდა, მზის სხივები დიდრონ ფოთლებს აპობენ ძალიან ნელა, ნიკის მზერა ჩემ ლავიწზე თითქოს გახევდა.
კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 1013 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar