გარყვნილი ვალსი [ დასასრული ]
31.07.2017, 15:48
...
ნოტი...
კიდევ ერთი...
აი კიდევ....
საოცრად ავმჩატდი, არ შემეძლო აღფრთოვანების დამალვა. შლიაპიანის უნაკლო შესრულება მშლიდა და სიგიჟის ზღვრამდე მიღწევას მაიძულებდა.
ნაბიჯი...
ყველა დაიძრა, მთელი დარბაზი ცეკვავს, ხალხთა მასა შეიკრა ერთ სხეულად და ასრულებს ზუსტ მოძრაობებს. მეც, მეც, მეც !
ჭკუიდან გადავდივარ, ვიხდი, ჰო ვიხდი...
ბნელ საბურველს ვიხდი. შიშველი, მხოლოდ ვნების სახით წარვდგები ამ ერთ სხეულში და თავს ვკარგავ.
საკუთარი თავი გამომეყო და ასრულებს მოძრაობებს. ისეთი შეგრძნება მეუფლება, თითქოს საბედისწერო ცეკვას ვასრულებდე.
რატომ ?
რა არის ამის მიზეზი...
წელზე მოხვეულ ხელს ვგრძნობ და ვხვდები, რომ ძალიან ნაცნობი შეხებაა, ვხვდები, რომ ეს ლურჯები, ვხვდები, რომ ეს მხრები, ვხვდები, რომ ეს გულგრილი მზერა, რომელიც სინამდვილეში დუღს...
ნიკი.
უნებურად ლავიწის ძვალი ამეწვა და კონცენტრაცია გამიჭირდა.
წყვილების ცვლილება და...
მოულოდნელად კვლავ ნაცნობი, უფრო თბილი, უფრო ლაღი, უფრო ჰაეროვანი და ვარდისფერი შეხება ვიგრძენი.
შლიაპიანი !
ტუჩის კუთხეში მიღიმის. ნიღბის მიღმა ვხედავ როგორ უბრწყინავს თვალები და მეც მეღიმება.
ნაბიჯი, ნაბიჯი, ნაბიჯი....
რიტმი, წნევა, ვნება, სისხლი დუღს !
მოდი, კიდევ ერთი ნაბიჯი, კიდევ ერთი ნოტი, აკორდი, შეხევა, სუნთქვის გახშირება, ერთზე შესვლა, ორზე ტრიალი, სამზე ჩამოსვლა.
შესვლა, ტრიალი, ჩამოსვლა...
შესვლა, ტრიალი, ჩამოსვლა !
ერთი, ორი, სამი !
ვნებამორეული მზერით ვბურღავთ ერთმანეთ, ბეჭზე კი განსხვავებულ მზერას ვგრძნობ. გააფთრებულს, გაგიჟებულს, მაგრამ თითქოს მშვიდს. ნიკში რაღაც იზრდება....
...
მუსიკა სრულდება და ჩვენ რევერანსით ვემშვიდობებით ერთმანეთს. თვალებგაბრწყინებული და ბედნიერი ვბრუნდები უკან და მეგობრები გაოცებული შემომცქერიან. აღფრთოვანებული შეძახილები არ წყდება, მე კი მხოლოდ აიშე მაინტერესებს.
რატომ ?
არ ვიცი...
ნელი ნაბიჯით ვუახლოვდები და ვგრძნობ, რომ გუნება წაუხდა და რაღაც ახრჩობს. მის თვალებში ვხედავ ცრემლებს, ჩაწითლებული გარსი კი ბრაზს მამცნობს. გაკვირვებული შევცქერი და გული მიკვდება მისი ამ მდგომარეობაში ნახვისას. ხელი ჩამკიდა და ეგრევე გამაქანა მწეველთა ოთახში, სადაც არავინ იყო. სული ძლივს მოითქვა, მე კი...
- აიშე...
- ბეატრის !
-...
- ვინ არის ის შლიაპიანი ?! - მისი ტონი მჭექარე და გატეხილი იყო.
- შლიაპიანი... ის.... ჰენრი... - ენა დამება მე.
- ბეატრის ! მართლა ვერ ხვდები ?! ნუთუ მართლა ვერ ხვდები ?! რამ დაგაბრმავა?!
- აიშე რას გულისხმობ ?! - გამოვშტერდი მე.
- მიპასუხე, ვინ არის ?
- ადამიანი, რომელიც მომწონს. - მშვიდად მივუგე მე.
- და შენ იცი ვინ არის და რას წარმოადგენს ეს ადამიანი ?
- მე...
- წარმოდგენაც არა გაქვს ბეატრის, წარმოდგენაც არა გაქვს
- აიშე, წესიერად ამიხსენი ! - მოთმინების ფიალა მევსებოდა მე.
- რა ჰქვია?!
- ჰენრი...
- ოო არა ძვირფასო, ჰენრი არა.
- ნუ წელავ სათქმელს აიშე, მითხარი ისეთი რა იცი, რაც არ ვიცი მე ! - ვიყვირე ბოლო ხმაზე.
- ჰენრი არა... - დამშვიდდა აიშე, თვალი თვალში გამიყარა და. - ჰარი !
თავზარი დამეცა.
ჰარი ?
ანუ პალატაში ჰარი...
არ მჯერა, შეუძლებელია...
ჰენრი, ჰარი...
….
- დედა, რა სისულელეს ამბობ. - ისტერიკული სიცილი მიტყდება მე. - ჰარი ვიზუალურად დამავიწყდა და ჰენრისგან ვერ ვარჩევ ? რა აბსურდია !
- ამდენი ხნის განმავლობაში ვუყურებდი შენ ტანჯვას, ამდენი ხნის განმავლობაში....და შენ გეგონა დედაშენი გულხელდაკრეფილი იჯდებოდა ? გეგონა არანაირ ინფორმაციას არ ფლობდა შენსავით ? ო, როგორ ცდები ბეატრის, როგორ ვერ ხედავ შენ ირგვლივ ადამიანებს, როგორ ვერ ამჩნევს მთლიან სიუჟეტს, მაშინ, როცა წვრილმანებს მისდევ. გამოფხიზლდი შვილო, ცხოვრება მხოლოდ გრძნობები არ არის !- შემომღრინა აიშემ.
- რას გულისხმობ გამაგებინე ბოლოს და ბოლოს ! - ნერვიულად გამეცინა მე და თითების ტეხვა დავიწყე.
- მას ჰკითხე, მე, მე არ შემიძლია...აღარ შემიძლია ტრის... - თქვა ეს თუ არა იმ წამსვე გული წაუვიდა და მიესვენა. წამოვიკივლე და მივვარდი. ვცადე მომესულიერებინა, მაგრამ არ გამომივიდა სასოწარკვეთილი კივილი აღმომხდა და საშველად ვუხმე ხალხს. ბედზე დენისი იქვე ახლოს იყო და მომენტალურად შემოვიდა.
- რა დაემართა ? - შეშინებულმა იკითხა.
- ინერვიულა და, და... - ავსლუკუნდი მე.
- ბეატრის, მომისმინე, ახლა ცრემლების დრო არაა, წადი წყალი მოიტანე და კეტრინს დაუძახე, მეორე სართულზე პატარა ოთახია, იქ ავიყვანოთ. - ეს თქვა და მეც ტყვისაავით გავვარდი. ერთიოდე წუთი დამჭირდა მითითებების შესასრულებლად. ჰო, მითითებებსვასრულებ, აი საკუთარი ინიციატივა არ გამაჩნია. ჯანდაბა ბეატრის ! ჯანდაბა...
...
- მმმ...
- აიშე ! აიშე როგორ ხარ ?! - დავაყარე კითხვები ახლადგამოფხიზლებულ დედაჩემს და თვლები ამემღვრა. გული შემეკუმშა და მწველი ტკივილი ვიგრძენი, დედაჩემი მტკიოდა.
- არამიშავს, სახლში მინდა... - თქვა და წამოდგომა სცადა. მეც მივეშველე და რამდენიმე წამში ისევ ის აიშე იყო, ოღონდ უფრო მოღუშული და ზედაც არ მიყურებდა... ყრუდ ამოვიგმინე, ის კი ოთახიდან გავიდა მედიდური, ამაყი იერით და დამტოვა ეჭვებით სავსე, პასუხგაუცემელ კითხვებს მიუგდო ჩემი თავი დასაგლეჯად.
მუხლებზე დავეცი და ცრემლებმა გასაქანი თავად ჰპოვეს თვალის უდაბნოებში.
რას ვაკეთებ ? სად ვარ ? აქ რა მინდა ?
ბეატრის ადექი !
ბეატრის !
მეძახის ჩემი მე, მეძახის და ვერ გამაგონა, მეძახის და ჩემი ყურთასმენა დაიხშო.
არა !
უნდა ავდგე, უნდა გავარკვიო, ჩემი გრძნობების დაფლეთის უფლება არავის უნდა მივცე. არავის არასდროს არ მისცეთ უფლება თქვენი სული დაფლითოს. არ შეუშვათ ისინი იმდენად ღღმად, რომ ყველაზე მტკივნეულ წერტილებზე თავისუფლად დაჭერის საშუალებას ფლობდნენ. ნუ აძლევთ ხალხს ტყვიას, რომელსაც შეუძლია განგგმიროთ.
ავდექი ! ჰო მე წამოვდექი !
წავალ.
მიტოვებულ შენობაში წავალ.
ის მოვა, აუცილებლად მოვა !
...
რამდენიმე გრძელი საათის განმავლობაში ვფიქრობდი. ვიჯექი და უბრალოდ არაფერს ვაკეთებდი. უხმოდ, მდუმარედ...
აჰ არა, რამდენიმე ნოტი ავიღე. ჩემი და ჰარის დროინდელი ეული ნოტი.
ტანში უსიამოვნოდ გამცრა და ტკივილი ყელში მომებჯინა უზარმაზარი ხორხის სახით. ვიგრძენი თვალის გარსი როგორ ჩამისისხლიანდა და როგორ ცდილობდა შეეკავებინა ცრემლი, რომელიც წვავდა მის უდაბნოსავით ბუნებას. გამშრალი ცრემლი...
ნაბიჯი....
ნაბიჯი...
ნაბიჯი...
მოვიდა.
არ შევბრუნებულვარ, გავაგრძელე დაკვრა. გავაგრძელე იმ უსიამოვნო მელოდიის გაჟღერება, რომელიც ტანში მტეხდა და მასაც ძაბავდა.
თითქოს იცოდა, რომ მე ვხვდებოდი... არა, იცოდა, რომ აიშემ მითხრა.
ჰარი.
მაგრამ როგორ ?
- როცა წავედი... - დაიწყო მან. მისი ხმა ძალიან მძიმე და დამფრთხალი მეჩვენა. გამოუვალი მდგომარეობის გამო უაღრესად დაბოხებოდა და ჟრუანტელს მგვრიდა. ცივი ოფლი მასხამდა და იმის გაანალიზება, რომ აიშეს სიტყვები აბსოლუტური სიმართლე იყო თავზარს მცემდა. მეშინოდა, ძალიან, ძალიან მეშინოდა. მაგრამ რის ? არ ვიცი. - მაშინ... მე მიყვარდა ის... მეგონა, რომ მიყვარდა... - მოზრდილი ნერწყვი გალაყლაპა მან.მთელი გულისყურით ვუსმენდი. - არ მინდოდა მიმეტოვებინე, მაგრამ ის რასაც მაძლევდა ლეილა იყო ბევრად განსხვავებული, ვიდრე შენი მუხტი...
- და ? - გამეცინა მე. უაღრესად შეურაცხყოფილად ვიგრძენი თავი ამის მოსმენისას.
- და მერე და მერე მივხვდი, რომ...მივხვდი, რომ ეს არ იყო ის, რაც მე მჭირდებოდა. - ნერვიულად ჩაიცინა. - ნამდვილად არ იყო, გვიან მივხვდი სამწუხროდ... ორსულად იყო ლეილა... მიყვარდა, ის ბავშვი მთელი არსებით მიყვარდა, მაგრამ ლეილამ... მან მიღალატა და შვილი, შვილი ჩემი არ იყო... არ ვიცი როგორ შეიძლება ადამიანმა ერთმანეთს ღალატი და სიყვარული შეუთავსოს, მაგრამ ლეილამ შეძლო. სიგიჟემდე ვუყვარდი, მაგრამ არ შეეძლო ჩემთან ერთად ყოფნა, მე კი ვხვდებოდი, რომ… ვხვდებოდი, რომ ჩემი კაშკაშა წითელი ფერის, გულმხურვალე სიყვარული ხუნდებოდა და კარგავდა ჩვეულ სიმძაფრეს. კვდებოდა ჩემივე თვალწინ და მე ვერაფერს ვშვებოდი გარდა იმისა, რომ ვაანალიზებდი რომ ეს იყო არა სიყვარული, არამედ გატაცება, უბრალო გატაცება და მე. მე ჩემივე ნებით ჭეშმარიტი სიყვარული მივატოვე შენი სახით. არც კი ვიცი, შემიძლია თუ არა მე ვუწოდო იმ გაუგებარ გრძნობას, რაც ლეილასადმი მქონდა ეს დიადი სიტყვა ბეატრის. - მან პირველად ამდენი წლის მანძილზე დამიძახა სახელი და მაბარებდა აღსარებას. ჩემში კი გულგრილობის გარდა არაფერი ბობქრობდა. არაფერი სრულიად. შლიაპიანი... ჩემი ვნებიანი, სულისშემძვრელი, დამაბნეველი შლიაპიანი არც არსებულა თითქოს, ჩემი უკვდავი ფანტაზიის ნაყოფი იყო, ის, ვინც მე მჭირდებოდა და ის, ვისი შეხებაც მე მღვრიდა გარყვნილი ვალსის აწ უკვე მომაკვდავ მელოდიად. ვინანე, ოოჰ როგორ ვინანე მის წინ ჩემი სულის გაშიშვლება. ვინანე, ოოჰ, როგორ ვინანე ჩემი თითოეული უკვდავი გრძნობა, რომელიც მასთან სულ მცირე კავშირში მაინც იყო. ვინანე თითოეული სულელური და გაბადრული ღიმილი, რომელიც „ჰენრიზე“ ფიქრს მოეგვარა ჩემთვის და თითოეული უაზროდ სასიამოვნო წამი, რომელთა წყაროც „ჩემი“ შლიაპიანი, არა, ილუზია იყო. - მივხვდი, რომ მასთან გაჩერება აღარ შემეძლო. - გააგრძელა ჰარიმ. - არ შემეძლო და უკანმოუხედავად წამოვედი. მენატრებოდი, სიკვდილამდე მენატრებოდი, თვითმკვლელობის მცდელობამდე მენატრებოდი. ვინანე, რომ გაგანადგურე გატაცების გამო, ვინანე, რომ შენ ჩაგაბარე სხვას, ვინანე, რომ საყრდნი გამოგაცალე და უსკრულის თავზე გადმოგკიდე, დაგტოვე ბედის ანაბარად და... მოულოდნელად ჩემთვის ლეილა მოკვდა... სიმსივნე კლავდა თურმე. წარმოდგენაც არა მაქვს იცოდა მან თუ არა, მაგრამ ვიტყვი, რომ ლეილა მეტკინა. მისი სიკვდილით ჩემში რაღაც მოკვდა. - ყრუდ ამოიგმინა ჰარიმ. - შემდეგ... შემდეგ ჩემი შვილიც... ის... ექიმების დაუდევრობის გამო, გარდაიცვალა... - თქვა და ვიგრძენი მის კისერში გაჩხერილი ვეებერთელა ბურთი, რომელიც ცრემლის სახით ჩამოუგორდა ლოყაზე. - ნარკოტიკებს მივყევი ხელი ბეატრის. ნარკოტიკებსა და სასმელში ვიპოვე ხსნა და ერთ მშვენიერ დღეს ავტოავარიამ იმსხვერპლა ჩემი როგორც სული ასევე სხეული. საზარლად დავმახინჯდი. აღარ შემეძლო მეყურებინა სარკეში იმ ადამიანისთვის, ვინც მე არ ვიყავი. ვინც იტანჯებოდა ამდენი ნაიარევისგან. ჰო, მე მტანჯავდა ჩემი ფიზიკური სხეული და მამახინჯებდა სულიერადაც. ყოველ დილა ჩემთვის ამაზრზენად იწყებოდა, თითოეული ღამე მკლავდა და კვლავ მაცოცხლებდა. ყოველთვის მახსენებდა იმას, რომ მე ჯერ კიდევ ვსუნთქავ, შემიძლია აზროვნება და ვარ სიმახინჯის განსახიერება, რომელსაც არაფერი ეშელება... არ მეშველება ? ვეკითხებოდი საკუთარ თავს. მროგორ მსურდა ყველაფერი უკან დამებრუნებინა, როგორ მსურდა კვლავ მენახა სარკეში გაღიმებული ჰარი, ბეატრის შენ ვერ წარმოიდგენ რაოდენ ჯოჯოხეთური წამება გამოვიარე მე ამ სამი წლის განმავლობაში... ამიტომ გადავწყვიტე ყველაზე ეფექტური ხერხისთვის მიმემართა ჩვენ სამყაროში. პლასტიკურმა ქირურგიამ საოცრება მოახდინა არა ტრის ? შენ მე ვერ მიცანი... მეტიც, ცოტაც და ხელახლა შეგიყვარდებოდი. როგორ მინდოდა, როგორ მინდოდა ამ ტყუილის დამალვა, როგორ მინდოდა ახალი ცხოვრების დაწყება შენთან ერთად...
- ჰარი. - დინჯად მივმართე მას.
- აწ უკვე ჰენრი ძვირფასო... - ღიმილით მომიგო მან.
- შენ ახლაც არ ხარ ის, ვინც ხარ რეალურად. - ცივად მივუგე მე.
- რა გულისხმობ ? - დაიბნა ის.
- მე შვილი მყავს. - ვთქვი და დაკვრა შევწყვიტე.
- როგორ ?! - შეცბა იგი.
- სამი წლის, ებბი.
- სამი... მოიცა, ნუთუ.... - ხელები თმაშ შეიცურა და სცადა გაეხსენებინა.
- ჰო. - ვთქვი და წამოვდექი. ნელი ნაბიჯით მივუახლოვდი. ვგრძნობდი როგორ იძაბებოდა ყოველ ჩემ ნაბიჯზე და ის ლოდი, რომელიც მხრებზე მოკალთებულიყო კიდევ უფრო უმძიმდებოდა და თავისუფლად სუნთქვის საშუალებას ყოველწამ უქრობდა. - ჩვენი შვილი, ებბი.
- ბეატრის ეს ჰომ არაჩვეულებრივია, ეს საოცრებაა, ეს... არ მჯერა, ჩემი პატარა ჩემი ებბი, ბეატრის ეს რას ნიშნავს ხვდები, ხვდები ეს რას ნიშნავს ?! - მოიწია ახლოს და ჩემი სახე მის დიდ ხელებში მოიმწყვდია. - ჩვენ შეგვიძლია ხელახლა დავიწყოთ ტრის. ჩვენ შეგვძლია, ებბი დაგვეხმარება ტრის, ჩვენი პაწია ანგელოზი ებბი. - თვალები უბრწყინავდა მას. მე კი... კვლავ გულგრილობა თამაშობდა ჩემ ნერვებზე.
- არა ჰარი. - მშვიდად მივუგე და მისი ხელები მოვიშორე. - შენ მატყუარა, მოღალატე, მლიქვნელი და საზიზღრად ფარისეველი ადამიანი ხარ. ებბის მამა შენ ვერ იქნები. - ვუთხარი და მის სასოწარკვეთილ, თაფლისფერ თვალებში ჩავხედე, რომელნიც მბრწყინავი მდგომარეობიდან მომენტალურად ჩამქრალზე გადავიდნენ. მე კი გავუმეორე, რომ დავმტკბარიყავი მისი აუტანელი ტანჯვით. - შენ ებბის მამობას არ გაუწევ. ყველაზე უღირსი ადამიანი ხარ, ვინც კი ოდესმე მინახავს და გამიგია. - ვთქვი და შევტრიალდი, რათა წასულიყავი. ვიგრძენი როგორ ეტკინა ჩემი სიტყვები, ვიგრძენი როგორ მოკვდა მასში სულ ბოლო სიცოცხლის ნაპერწკალი, ვიგრძენი როგორ ეტკინა მას... ზუსტად ისე, როგორც მე მტკიოდა მისი წასვლის შემდეგ. ის განადგურდა ზუსტად ისე, როგორც მე გავნადგურდი, ღრიალებდა ზუსტად ისე, როგორც მე ვღრიალდებდი. ჩაიკეცა და აღრიალდა. შევყოყმანდი, მინდოდა შევბრუნებულიყავი მისკენ და მენახა იგი ამგვარ მდგომარეობაში, მაგრამ მტკივნეულად მწვდა მკლავში და როიალზე მთელი ძალით მიმახეთქა. ტკივილისგან ხმამაღლა წამოვიკივლე და ინსტინქტურად წელისკენ წავიღე ხელი. მან კი დრო იხელთა და მხრის ძვალი ამომიგდო ბუდიდან, რამაც აუტანელი ტკივილი მომგვარა და საშველად დაძახების სურვილი გამიჩინა.
- ახლაც იგივეს გაიმეორებ ?! ჰაა, მითხარი, ახლაც იგივეს გაიმეორებ ?! - არაადამიანურად ხარხარებდა ჰარი. სასოწარკვეთის ბოლო დონეს მიაღწია მან.
- გამიშვი შე არაკაცო, ხელი გამიშვი მტკივა. მიშველეთ ! - ამის დაძახება და კარის შემონგრევა ერთი იყო. ნიკი შემოვარდა მხეცივით და.... რამდენიმე წუთით თვალთახედვამ მიღალატა... ვერაფერს ვარჩევდი. მხოლოდ ყვირილის ხმა და მტვრის უსიამოვნო ბუღს ვგრძნობდი.
ვგრძნობდი...
ვგრძნობდი როგორ უფერულდებოდა ვარდის ფერი, როგორ ქრებოდა ყველზე მუქი ვარდის არომატი...
მათ კი ჩემი სულის მცირე ნაწილი წაყვა...
სხეულის თითოეული ატომი მიწიოდა, იღვრებოდა ბოლო ვალსის მელოდიად, წერდა ჩემი წიგნის ბოლო უკვდავ ფურცელს და ისვროდა ამ წიგნს გენიის ცეცხლში, რომლის მხურვალებასაც ძალაუნებურად ვგრძნობდი კანზე და ვგმინავდი ტკივილისაგან.
თითქოს მოვკვდი და ხელახლა გავცოცხლდი.
გავცოცხლდი ოღონდ ლურჯებში....
...
„ჩემი ყურადღება ციდან საკურას ფურცლებივით გაწვიმს და გროვდება, იმდენი გროვდება რომ თავისუფლად შეგიძლია გასცურო ამ ყურადღების ოკეანეში, რომელსაც მე შენ გიძღვნი, მხოლოდ და მხოლოდ შენ ხარ ის ვისზეც ზრუნვა ასე გამალებით მწადია. იდეალისტი ვარ, ჩემი იდეალი კი შენ ხარ. თაყვანს გცემ და გადიდებ, მაგრამ თუ შენგან ვერ ვიგრძენი ანალოგიური - წყენას გულში ჩავიხვევ, გავიბუტები და დაველოდები სანამ მიხვდები რა მსურს. მე თვითონ არასოდეს გეტყვი ამას, რადგან ეს ერთგვარი გამოცდაა, თუ ვერ მიხვდი ესეიგი შენ ის არ ხარ...“
...
ვფხიზლდები და მხოლოდ ნიკსღა ვხედავ თავს რომ დამტრიალებს. ფრთხილად ცდილობს ამოვარდნილი ხელი ბუდეში დააბრუნოს და არ მატკინოს. მხრის, წელის და თავის ტკივილი უკვე აუტანელი ხდებოდა.
- გტკივა ? - სითბოშეპარული ხმით მკითხა მან.
- ძალიან. - ცრემლისგან ამღვრეული თვალების დაფარვა ვცადე მე, მაგრამ არ გამომივიდა.
- გთხოვ, სულ ცოტა მოითმინე. - ლამის ვედრებით მითხრა და რაც შეიძლება სწრაფად და მაქსიმალურად ოსტატურად დააბრუნა ხელი თავის ადგილზე. შემდეგ წელთან გახეულ კაბას და საკმაოდ ღრმა ნაკაწრს მიუბრუნდა. დაინახა თუ არა ის, გავიგონე მისი კბილების ჭრაჭუნი. უნებურად ხელი მისი სახისკენ წავიღე და ლურჯებს შევეჩეხე.
ჩავიძირე სადღაც იქ,
სადაც არავინ არ არის,
მე დავბრუნდი სადღაც იქ,
სადაც არის მხოლოდ ის.
- ნიკ... - ჩურჩულით წარმოვთქი მე.
- გრძნობებში ღრმად შეჭრილი, რეალობას მოწყვეტილი და იდეალური ილუზიის მქმნელი, ადამიანის სულში შესახლებული იდუმალი ქმნილება ხარ, რომლის არსს ვერავინ ჩაწვდება და რომლის რაობის გათავისების უკვდავი შესაძლებლობა მუდმივად წყვდიადით იქნება გარემოცული. ნუთუ ვინმე იმდენად ბნელი მოაღწევს შენამდე, რომ შეძლოს ცალი თვალით, წამიერად შემოიჭყიტოს ამ საოცარ, იდუმალებით მოცულ, ირეალურ სამყაროში, სადაც თითოეული შენ მიერ წარმოქმნილი ატომი და მოლეკულა ასახავს შენს სულში ჩასახულ აურაცხელი რაოდენობის და სულისშემძვრელი სიმძაფრის მქონე პაწაწუნა გრძნობებს, რომელთა ერთობა ქარიშხლის სახით დაატყდება ამ ოკეანეში მოცურავე პაწია გემს და შტორმად გარდაიქმნება იმათთვის, ვინც ნებართვის გარეშე ცდის ამ ბნელი წყლების ბინადარ გრძნობებს უხეშად შეეხოს... - მონუსხული ვუსმენ და მინდა მჯეროდეს, რომ ეს სიტყვები მე მეკუთვნის, მინდა მჯეროდეს, რომ მე შემიძლია ასეთი ვიყო.
ვიყო ასეთი ნიკის თვალში...
- გინდა ამაზე ვილაპარაკოთ ? - მეკითხება ის.
- არ მინდა... ნიკ მისი ხსენებაც კი არ მსურს... - ვთქვი და ვიგრძენი როგორ ასკდებოდა ცუნამის სახით ცრემლები ჩემ გაუდაბნოებულ, ხრიოკს დამგვანებულ, ჩასისხლიანებულ თვალებს და მიზანმიმართულად ძირავდა ბუსურსში ნიკის სილუეტს და მის ლურჯებს. მე კი ხავსივით ვებჭაუჭებოდი მათ.
- კარგი. კარგი, როგორც გინდა. - თქვა და ხელის ზურგი ლოყაზე მომიხახუნა. შევკრთი და სუნთქვა შემეკრა. მკვეთრად დავიხიე უკან და წელის ტკივილმა შემახსენა თავი, რაზეც დავიჭყანე და ნიკის სახეზე შეშფოთება დავხატე. - გტკივა ?
- კი... ცოტა... - რამხელა სიცრუე იყო ეს სიტყვები.
- შეძლებ წამოდგომას? - დაეჭვებულმა მკითხა. ვცადე წამოდგომა, მაგრამ უკიდურესად გამიჭირდა. შედეგად ისევ იატაკზე დავენარცხე და ამოვიკნავლე. - კარგი, არ გაინძრე. - თქვა და ნაჩქარევად ამიყვანა ხელში. ამჯერად ოდნავ წამოვიკივლე, მაგრამ როგორც კი მის ლურჯებს ხელახლა შევეჩეხე და დავინახე რაოდენ დიდ ტკივილს ასხივებდნენ, გული შემეკუმშა. მის დაკუნთელ მხრებზე დავადე ხელები და გულმკერდს მივეკარი.
- წამიყვანე...
- ცოტაც მოითმინე, მალე სახლში ვიქნებით... - თქვა და თვალებით გამიღიმა. მე კი თავი გავაქნიე უარყოფის ნიშნად.
- არ მინდა სახლში...
- რატომ ? - გულწრფელად გაოცდა ის.
- აიშე... ინერვიულებს და... მე კიდევ არ ვარ მზად მასთან სასაუბროდ. - მწარედ ჩამეცინა და თავი ჩავქინდრე.
- მაშინ... ჩემთან წაგიყვან. გპირდები მაქსიმალურ კომფორტში იქნები. - თქვა და ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაეპარა.
- გ-გმადლობ... - დარცხვენილი თვალებით ავხედე.
- ნუ მიყურებ ეგრე. ეს სულ მცირედია რისი გაკეთებაც მე შემიძლია შენთვის...
...
რას გულისხმობს ? რატომ უნდა გააკეთოს მან ჩემთვის რაიმე... რა ტრიალებს მის გონებაში ? ან გულში ? იქნებ რაც კეტრინმა თქვა... არა, არა, გამორიცხულია... ჯანდაბა ტვინი მისკდება ამაზე ფიქრით.
მანქანაში რაც შეეძლო ფრთხილად ჩამსვა და მკრთალად გამიღიმა. საოცრად უხდებოდა ღიმილი. მანქანა დაძრა და დუმილი გამეფდა ჩვენ ორს შორის. მხოლოდ წვიმის რიტმული წკაპუნი არღვევდა სიჩუმის სამეფოს, ერთი შეხედვით თითქოს დაუნგრეველ კედლებს. უსასრულობაში ჩამძირა ამ ტანდემმა. ილუზიური შეგრძნება მეუფლებოდა.... რას ნიშნავს ? ვერ ავხსნი... მაგრამ სადღაც იქ, ილუზიაში, ფანტაზიაში, ოცნებაში მე ვგრძნობდი ბედნიერებას, რომლის მწველი წვეთები იპარებოდნენ ჩემი ქვეცნობიერიდან და იღვრებოდნენ რეალობაში ნიკის რიტმული, ცხელი სუნთქვის სახით.
...
დანიშნულების ადგილს მცირე დროში მივაღწიეთ და ისევე ხელში აყვანილმა მიმიყვანა ბინამდე და დამსვა რბილს საწოლზე. მრცხვენოდა. ნიკის სიახლოვის მრცხვენოდა, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რატომ ?
- მოიცა, მედიკამენტებს მოვიტან და გადაგიხვევ წელის არეს. - თქვა და აჩქარებული ნაბიჯით წავიდა აბაზანისკენ, სადაც ეგულებოდა წამლები. ხელში ბინტით, ბამბითა და სპირტით დაბრუნდა. ზურგდან მომიდგა, მაგრამ ვერ შეძლოა დამუშავება. ძალიან მოუხერხებლად ვიჯექი, რასაც ტანსაცმლის არახელსაყრელი განლაგება უწყობდა ხელს. გახეული ადგილი არ იყო საკმარისი მთელი ჭრილობის დასამუშავებლად, ამიტომ მან ყოყმანით მითხრა. - ბეატრის, კაბა...
- კაბა ? - თავი გავისულელე მე, რატომღაც ხუმრობის ხასიათზე მოვედი.
- ჰო, კაბა. ხელს მიშლის.
- აჰ, ანუ კაბა ხელს გიშლის. მერე ?
- გაიხადე.
- შენ მე მთხოვ, რომ გავიხადო კაბა, მაგრამ შენ მითხარი, რომ მაქსიმალურ კომფორტში გეყოლებოდი, ანუ დისკომფორტი არ უნდა შეგექმნა, შენ მე მომატყუე, არ უნდა დამეჯერებინა შენთვის. - ჩემი მსახიობური ნიჭი ბრწყინვალედ გამოვავლინე, თვალები ცრემლებით ამევსო და ქვედა ტუჩი შემითრთოლდა, ხელებით ზეწარს ჩავაფრინდი და რაც შემეძლო ბუნებრივად გამოვხატე სასოწარკვეთა.
- ბეატრის, არა, მე მე ვიგულისხმე, რომ კაბა ჭრილობის დამუშავებაში ხელს მიშლიდა. არ იტირო, გთხოვ. არ შეიძლება ჭრილობის ასე დატოვება, ამიტომ გითხარი რომ... - აუღლუღდა ნიკი. საშინლად დაიბნა, მე კი ამჯერად სიცილი ვეღარ შევიკავე და მთელ ხმაზე ავკისკისდი. ტკივილი სრულიად დამავიწყდა ნიკის აფორიაქების შემხედვარე. ეს რომ შეამჩნია, მომენტალურად შეკრა წარბები და მკაცრი იერი დაუბრუნდა.
- ახლავე გაიხადე კაბა ბეატრის ! - მბრძანებლურ ტონს მოუხმო ნიკმა.
- ო, დიდო მეფეო, რაოდენ მბრძანებლური და მედიდური იერი გაქვთ. - ვერ ვჩერდებოდი მე.
- ბეატრის ! - ნაბიჯი გადმოდგა ჩემკენ, მე კი ისტერიულ ხარხარს ვერაფერს ვშველოდი. - ოხ ! - თქვა და მომვარდა, ერთი ხელის მოსმით დამტოვა მხოლოდ საცვლების ამარა და ბოლომდე გაანადგურა ჩემი კაბა. ინსტინქტურად ავიფარე ხელები სხეულზე და ამოვარდნილმა მხარმა კვლავ შემახსენა თავი. სიმწრისგან ამოვიკვნესე. ის კი გულრილად აგრძელებდა წელზე ჭრილობის დამუშავებას.
როგორც იქნა მორჩა და ხელი შეაცურა წელზე. გამაჟრჟოლა და კანი დამეხორკლა, მის მახვილ მზერას კი არ გამოჰპარვია ჩემი სხეულის ეს სასიამოვნო საპასუხო ჟესტი მის ქმედებაზე. მისი ცხელი სუნთქვა მთელ ზურგზე მეფინებოდა და თითოეულ ატომს ათრთოლებდა. ტუჩს ვუკბინე, რომ ჩემი აბსტრაქციიდან წამოსული სასიამოვნო კვნესის შეჩერება მეცადა. გამომივიდა, მაგრამ ტუჩი იმსხვერპლა და სისხლის გემომ ტანგოს ცეკვა დაიწყო ჩემ რეცეპტორებზე. ნიკმა ეს შეამჩნია და ტუჩის კუთხე ჩატეხა. უფრო ახლოს მოიწია და ნიკაპი მხარზე დამადო. შევკრთი და ხელები უფრო მაგრად მივიჭირე მკერდზე, თითქოს შევძლებდი დამეფარა ის აღგზნება, რასაც ნიკი იწვევდა ჩემში. მან კი ჩაიცინა და ლავიწის ძვალს ტუჩებით შეეხო. მთელი ჩემი არსება შოკირებული იყო იმ საოცარ განცდით, რომელიც ნიკმა გამოიწვია საკუთარი დიდრონი, საოცრად ცხელი ტუჩების შეხებით. მთელი სხეულით მომეკრო და აწვალებდა მხოლოს ლავიწის ძვლის შეგრძნებას. მხოლოდ ამ ერთადერთ ძვალზე იყო კონცენტრირებული ჩემი აღმქმლობითი ყველა გრძნობა, რაც ერთიათად უფრო ამძაფრებდა ამ შეგრძნებას. ყრუ გმინვა აღმომხდა განმეორებითი კოცნის შედეგად, მაგრამ ეს ხმა და ნიკის მოშორება ჩემი სხეულიდან ერთი იყო...
- ჩემ პერანგს მოგცემ. კაბასავით გექნება. - ხმაზე ეტყობოდა, რომ იღიმოდა. მის გამარჯვებაზე კი მე ძალიან, ძალიან გავბრაზდი.
- გმადლობ. - უკმეხად მივახალე მე და საძინებლის კარი მივუჯახუნე.
...
შუაღამეა, მე კი ნიკის აივანზე ვდგავარ მისი პერანგის ამარა და შევყურებ გაცოცხლებულ ქალაქს. აქ ჰომ სიცოცხლე ღამე იწყება...
ნაპასს ვურტყამ და სიამოვნებით ვეხვევი მხუთავ კვამლში. ხელში ვისკის ბოკალი მიჭირავს და ნელ-ნელა ვწრუპავ. მოახლოებულ ნიკს ვგრძნობ და ვიტრუნები.
- არ ვიცოდი, რომ ეწეოდი. - მშვიდად მომიგო მან. ჩემი ვისკის ბოკალს დასწვდა და მოზრდილი ყლუპი გადაჰკრა.
- ახლახანს დავიწყე... - მივუგე ისე, რომ მისკენ არც გამიხედავს.
- რას აკეთებ აივანზე ტრის ? - მზურველობაშეპარული ტონით მეკიტხება.
- ლექსს ვწერ... - წამომცდა უცებ.
- ჰო ? წამიკითხავ ? - გაიღიმა მას.
- შუაღამისას ვქარგავ მე სიტყვებს,
შენ გიჟად შემრაცხავ, პოეტად არა...
გულის ძგერისას მე შენში ვითმენ,
სულის სიმშვიდეს, რომელიც არ მაქვს...
ყელში მომდგარი მძიმეა ბურთი,
ძარღვებში გაყინულ სისხლს რომ აჩერებს,
სულში შექმნილი ეს მწველი ყლუპი,
ვისკივით სიცხეს, რომ არ აჯერებს... - ვთქვი და დავდუმდი, ველოდი.
მაინტერესებდა რას მიპასუხებდა, ან მიპასუხებდა თუ არა საერთოდ.
- შევქმნი შენში იდეალურ პორტრეტს...
მოვირგებ შენში მწვალებლის როლს...
შთანგთქავ შენი მძაფრი გრძნობებით და
შეგისისხლსორცებ ვით ფერფლი სულს... - გაკვირვებულმა ავხედე. მას კი
სივრცისთვის მიეპყრო დაჟინებული მზერა. ის იყო აქ, მაგრამ ამავდროულად იყო
სადღაც სხვაგან...
- მოდი... - ვუთხარი და მისკენ მივაპყარი ყველაზე გულწრფელი მზერა.
უმალ გამოფხიზლდა და ჩემს უკან დადგა.
კისერში მწვდა და მეორე ხელი ხერხემლის გაყოლებით აათამაშა. ინსტინქტურად
გავწიე მკერდი წინ და ვიგრძენი, როგორ შემიცურა ხელი თმებში და უკან მომქაჩა,
სუსტი კვნესა აღმომხდა და ვგრძნობდი როგორ იღვიძებდა ჩემში ქალი. ვნება
მერეოდა, ის კი უკვე ჭკუიდან იშლებოდა. მე მას ვგრძნობდი ისე, როგორც არავინ
მიგრძვნია, საკუთარი თავიც კი. უკანალით ვიგრძენი მისი შარვალში მყოფი
მეგობრის გაღვიძება და მსუბუქად გავეხახუნე, რამაც ნიკს აიძულა გაეღიმა. მისი
პერანგის ღილები გახსნა და დავრჩი მხოლოდ საცვლების ამარა ნიკთან... და მთელი
ქალაქის წინაშე. არ არსებობდა არავინ ჩვენ ორის გარდა. ქალაქიც კი უბრალოდ
ალეგორიად მეჩვენებოდა მაშინ. კისერში მაკოცა და მსუბუქი კბენის კვალიც
დამიტოვა, რამაც ფეებშია პულსირება გამიღვიძა. უნებურად მივადგი ერთმანეთს
ფეხები და ამით გავთქვი საკუთარი სურვილი.
- ოჰ, ბეატრის ! - წარმოთქვა და თითები ჩემ საცვლებზე აათამაშა. სიამოვნებისგან და
აღგზნებისგან გამოწვეული ტკივილისგან დავიკლაკნე და გვერდულად ავხედე, რათა
მისთვის შემეტყობინება სურვილი, რომელსაც თავისთავად გასცემდა ჩემი სხეული.
- ნიკ...
- გისმენ... - ირონიულად გამიღიმა მან.
- მინდა... - სახე ამიჭარხლდა მე.
- რა გინდა ბეატრის ? - იკითხა და უკან დაიხია.
- მე...
- შენ.
- შენ...
- მე.
- მინდიხარ...
- ბეატრის ! - მომმართა სახელით, მომგვარა ჟრუანტელი და კვლავ ზურგით
შემაბრუნა. თითები საცვალში შეაცურა და წრიული მოძრაობით აათამაშა. თვალები
უნებურად ავატრიალე და ხმამაღალმა კვნესამ ჰპოვა თავისუფლება ჩემ შეხსნილ
ბაგეებს შორის. უფრო ღრმად შესული თითები გონებას მიბინდავდნენ და მხოლოდ
ერთადერთ ინსტინქტს მიტოვებდნენ ცოცხალს. მომეთხოვა მეტი... როგორც კი
ვიგრძენი მისი ნაწილი ჩემში მოაჯირს მთელი ძალით ჩავაფრინდი და
არაადამიანური სიამოვნებისგან ხმამაღლა დავიკვნესე. თითოეული ბიძგი კვლავ
გაცოცხლებული ვალსის ერთ უკვდავ ნოტად მესახებოდა სხეულზე. მე ვცეკვავდი.
ვცეკვავდი ნიკთან ერთად. ვცეკვავდი იმდენად გატაცებით, რამდენადაც ჩემ სულს
შეეძლო მასთან ერთად ცეკვა. ჩვენ გადავიკარგეთ სადღაც იქ...
სად იქ ?
არ ვიცი...
ვარდის ფერი დამიბრუნდა....
ყველაზე მუქი ვარდის არომატი კიდევ უფრო მკვეთრი გახდა.
ნიკის არომატი იყო.
ნიკის ფერი იყო.
ნიკის ლურჯები.
...
- ნიკ...
- ჩშშშ, არაფერი თქვა. - მიპასუხა მან და თითები ტუჩებზე მომადო.
- ლექსი...
- ჰმ ?
„წამოდი დავიპყროთ მე და შენ მთვარე...
წამოდი შევქმნათ უძილო ღამე...
წამოდი დავხატოთ ვარსკვლავი ცაზე...
წამოდი ჩქარა, წავიდეთ მალე...“
...
პ.ს ვინმე თუ კითხულობდით, დასასრულის ჟამს შეფასებას მაინც გთხოვთ :დ <3
კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 1473 | რამოტვირთვები: 0 | კომენტარი: 4 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 4
avatar
1 Spam
1
ვკითხულობდა, ძალააან კარგია <3 გრძნობები იმდენად ნაცნობია და კარგადაა აღწერილია, ვისიამოვნე წაკითხვით ^_^ 3o 3o love uu
avatar
0 Spam
2
გმადლობ ^-^ 3o
avatar
1 Spam
3
ძლივს მოვიცალე და წავიკითხე, ყოჩაღ!! ძალიან მაგრად წერ
გრძნობებიც ისე ზუსტად და სწორად გადმოეცი რომ შემიყვარდა ეს ისტორია.
მალე დაბრუნდი ძალიან კარგი ხარ 3o 3o 3o
avatar
0 Spam
4
მაპატიე, ახლა ვნახე ეს კომენტარი და ძალიან გამახარე ^-^ <3 გმადლობ <3 3o
avatar