ლურჯის გრადაცია [ 7-8 თავი]
14.11.2017, 17:59

...

მივუყვები სველ ქუჩას, ნაწვიმრის სურნელით ვტკბები და ვხვდები, რომ დღეისთვის დანიშნულ სეანსზე მისვლა ძალიან გამიჭირდება.

  • რეზი. რეზი !

ძალიან, ძალიან ვბრაზდები ყველაზე და პირველ რიგში საკუთარ თავზე. ლაჩარივით გავიქეცი, უბრალოდ გავიქეცი... თავი დავაღწიე ვითომ პრობლემას ? არამც და არამც. გაქცევით ვერც ერთ პრობლემას ვერავინ ვერ გადაჭრის. ნებისმიერ სიტუაციას კბილებამდე შეიარაღებული და კარგად გათვლილი სტრატეგიით უნდა შეხვდეს ადამიანი, ნებისმიერს !

თავდაჯერებული ნაბიჯებით მივდივარ მერის სახლისაკენ და ეს ესაა ნაბიჯის გადადგმას ვაპირებ ზღურბლზე, რომ ვხვდები... სრულიად უიარაღო ვარ ! ერთადერთი რაც გამაჩნია, ესაა ჩემი შიშები... მაგრამ ნუთუ შესაძლებელია შიშების მართვა ? შიშების ჩემდა სასიკეთოდ გამოყენებას შევძლებ ? არ ვიცი... უნდა ვცადო, ცდა ბედნის მონახევრეაო, ჰო გაგიგია !

რაც შემიძლია ამაყად შევდივარ და წრეში ვჯდები. ამჯერად პუფებზე ვზივართ და უფრო კომფორტულად მოკალათება შეგვიძლია, მეც ვიყენებ ამ შესაძლებლობას.

- მაშ ასე ! დღეს რაზე ვილაპარაკებთ ? - კვლავ მერის ხმა, რომელიც ძალიან გვამშვიდებს ყველას. არ დავიღლები გამეორებით - საოცარი ქალია !

- იმედგაცრუებაზე. - თქვა რეზიმ. მერის კი ოდნავ შესამჩნევად გაეღიმა.

- რისი თქმა გინდა იმედგარუებაზე, რეზი ? - მომეჩვენა, თუ მერიმ მისი სახელი ძალიან ნაზად წარმოთქვა ? პარანოია მეწყება !

- მაგალითად ის მომენტი, როცა ადამიანი გგონია ერთი ფერის, მაგრამ ის უნებურად იწყებს ცვლილებას. - ღრმად ამოიხვნეშა ჩანადირმა.

- მაგალითად ის მომენტი, როცა ადამიანი გგონია გულწრფელი და სინამდვილეში ბოლო დონის მატყუარა და მოღალატე აღმოჩნდება. - ირონიულად ვურთავ სიტყვას მე.

- ის მომენტი, როცა ადამიანისგან არ ელი, ის კი უჩუმრად გიწყებს თვალთვალს. - არც რეზიმ დამაკლო ირონია.

- ის მომენტი, როცა ადამიანი მხოლოდ იმის გამო გიყვარს, რომ გარყვნილება სისხლში აქვს გამჯდარი. აჰ, უკაცრავად, ამ გრძნობას სიყვარულსაც ვერ დაარქმევს ადამიანი, სუფთა სახის გარყვნილებაა, ამაზრზენია. - ვამბობ და ვუღიმი რეზის, ვუყურებ პირდაპირ თვალებში და ვხედავ როგორ დუღდება.

- აი ის, როცა საკუთარ ადგილს ვერ ხვდები და იმას აკეთებ, რისი გაკეთების უფლებაც არ გაქვს. - თქვა მან.

- აი ის, როდესაც საკუთარი ადგილი არ იცი და უწესებ იმ ადამიანს საზღვრებს, რომლისათვის არაფერს არ წარმოადგენ ! - ვიყვირე მე.

- აი ის მომენტი, როცა ყველას ფეხებს უშლი და საკუთარ თავს აუფასურებ ! - ხმას აუწია რეზიმ. ამით კი ბოლომდე ჩამკლა. ნუთუ მას ასეთი წარმოდგენა აქვს ჩემზე ? ნუთუ ბოლო დონის კახპად წარმოვუდგენივარ ?!

- აი ის მომენტი, - ვთქვი ჩუმად. - როცა ბოლო დონის კახპასთან ხარ და შენ თვითონაც ხდები ასეთი. - ცრემლმორეული ვამბობ და რეზის თვალს თვალში ვუყრი.

ყველა ჩვენ გვიმზერს. ყველას ძალიან აინტერესებს რატომ ვართ მე და რეზი ერთმანეთის მიმართ ასეთი აგრესიულები. ჩანთას ხელს ვავლებ და გარეთ გავდივარ, ცრემლები თავად იკვლევენ გზას, ჩემგან დამოუკიდებლად სახეზე, რომელსაც დაჰკარგვია ადამიანური ელფერი, რომელიც დაიმანჭა ამდენი ტანჯვისგან. კიბეებზე ძალიან ნელა ჩავდივარ და მესმის მძიმე ნაბიჯების ხმა. კედელს ვებჯინები და ადგილიდან ვეღარ ვიძვრი. ძალა სრულიად გამომელია.

- რებეკა... - მესმის ჩემი სახელი. რეზია, მე კი მისი დანახვა არ მინდა. თვალებს მაგრად ვხუჭავ და ენას პირში ძლივს ვაბრუნებ.

- წადი, გთხოვ... - ვჩურჩულებ და ქვედა ტუჩს რაც ძალი და ღონე მაქვს ვკბენ, რათა არ შეამჩნიოს, რომ ვტირი. ხელებში მაფრინდება და თავისკენ მაბრუნებს, თვალები მიფართოვდება და მის კონიაკისფერებს ვეჯახები. ძალიან ნაღვლიანია, მაგრამ გაბრაზებული, მთვრალივით, მაგრამ მაინც ფხიზელი.

- გამიმეორე. - კბილებს შორის გამოსცრა მან. მე კი ვდუმვარ. - გამიმეორე ! – ღრიალებს იგი და მე ძალიან მეშინია.

- გთხოვ...

- რას მთხოვ რებეკა ?! - ცოფებს ყრის იგი.

- გთხოვ... ნუ...

- ნუ ? - მოთმინების ფიალა ევსება მას.

- გთხოვ, ნუ მიყვირი... - ხმას ძლივს ვიღებ და სლუკუნს ვიწყებ. ის კი ხელებში ჩაფრენილ ხელებს ადუნებს და ამბობს.

- კარგი, კარგი... მოდი ჩემთან. - უეცრად მშვიდდება ის, მე კი კვლავ ვფრთხები და რამდენიმე ნაბიჯით უკან ვხტები. - ნუ გეშინია, არაფერს ვიზამ, გპირდები... - რატომ დავიჯერე მატყუარას ფრაზა ? რატომ დავიჯერე, რომ ის პირობას შეასრულებდა ? არ ვიცი... მაგრამ მოვდუნდი და მივეცი საშუალება ჩემთან ახლოს მოსულიყო.

ხელის ზურგით ლოყაზე შემეხო და ჩემმა ცრემლებმა ის დაასველეს. როგორც კი მისი შეხება ვიგრძენი დენდარტყმულივით შევკრთი, მაგრამ მივენდე ამ უცნაურ გრძნობას. მან ჩემთვის მოულოდნელად გულში ჩამიკრა და ლამის ძვლებში გადამამტვრია. მთელი ძალით მიჭერდა, თითქოს სურდა შევესისხლხორცებინე. მე კი ინსტინქტურად მივეკარი და დაცვას ვეძებდი იმ ადამიანის მკლავებში, რომლისგანაც მჭირდებოდა დაცვა. პარადოქსულად ჟღერს, მაგრამ ასეა. ვგრძნობდი მისი სუნთქვის რიტმს, ვგრძნობდი მის გულისცემას, ვგრძნობდი როგორ დალაშქრეს ჭიანჭველებმა ჩემი სხეული და როგორ ვერ კმაყოფილდებოდნენ ისინი მხოლოდ ერთი შეტევით. რამდენიმე წუთი ასე ვიდექით, ის კი რაც დრო გადიოდა, უფრო მაგრად მიჭერდა მის ძლიერ ხელებს. ბოლოს სუნთქვა ძალიან გამიჭირდა და ავწრიალდი. მან ხელები ოდნავ მოადუნა, მე კი ძლივს მომეცა საშუალება მეთქვა რასაც ვფქირობდი.

- ცხოველო !

- რატო ე ? - იკითხა გაკვირვებულმა რეზიმ.

- დავიხრჩვი ! - გავიბუტე მე.

- აჰ, დამხრჩვალი თევზი ხარ ?

- ჰო !

- ჰოო ? - ხარხარებს რეზი.

- რა გაცინ... - სიტყვა მიწყდება და რეპლიკას ვუკვირდები. დამხრჩვალი თევზი ! - ცხოველი ხარ ჩანადირო ! იდიოტი ცხოველი !

- კარგი, კარგი, ნუ წიკვინებ. წამოდი. - ამბობს ის და მაჯაზე ხელს მკიდებს.

- მე ვწიკვინებ თურმე. - ვიბუტები და მორჩილად მივყვები. მანქანაში მაჯენს, ის კი საჭესთან ჯდება და ძრავას რთავს. სიმშვიდეა და სიმყუდროვე. სახლამდე ჩუმად ვზივართ, დუმილის დარღვევა არც ერთს არ მოგვსვლია აზრად. სულში სითბო მეღვრება და ამ განცდის გაგრძელების მძაფრი სურვილი მიტევს. მაგრამ როგორც კი ის მანქანას აჩერებს იმწამსვე გადმოვდივარ და კარს ვიჯახუნებ. ისიც მომყვება კარამდე და ამჩნევს როგორ მიჭირს საკეტისთვის გასაღების მორგება. ეცინება, მე კი სახე მიჭარხლდება და ვცდილობ არ შევიმჩნიო.

- რებე. - მომმართავს ის.

- ბატონო. - ვამბობ, ვბრუნდები და შუბლზე ცხელ ტუჩებს ვგრძნობ. მომენტალურად ვხდები ბროწეულისფერი და რეზის გაბრაზებული თვალებით ვუყურებ.

- ჩემი დამხრჩვალი თევზი ! - ეცინება და მიდის. მე კი მარტო ვრჩები ამ ათასგვარ განცდასთან, რომელსაც რეზი იწვევს ჩემში...

დარეტიანებული შევდივარ სახლში და ბედნიერი ყურებამდე ვიღიმი. ბროწეულისფერი არ მშორდება და რეზიზე ფიქრებს თავიდან ვერ ვიგდებ. შემდეგ მომენტალურად ვიცვლი განწყობას და უეცარი მოწყენილობა მიღებს ბოლოს. მისი აზრით მე ყველას ფეხებს ვუშლი ? რატომ იყო ის ასეთი მწარე ? ეს ჰომ ასე ნამდვლად არაა... შემდეგ მახსენდება რეპლიკა „ჩემი დამხრჩვალი თევზი !“ „ჩემი....“ წარმოდგენაც არა მაქვს რა ვიფიქრო. გამიხარდეს თუ პირიქით...

აფექტის მდგომარეობაში ადამიანი უკონტროლო ხდება და ძალიან, ძალიან მწარეა !

გაურკვევლობა კი ყველაზე მძაფრი და ყველაზე აუტანელი გრძნობაა, რომელიც ადამიანს შეუძლია განიცადოს. ამ დროს შენ ვერაფერს ხვდები, ტვინი კი ზედმეტი ფიქრისგან ძალიან იღლება. ასე გგონია ცოტაც და შეიშლები, გინდება საკუთარ ბაკანში შეძვრე და თავი დააღწიო საზარელ რეალობას. თითქოს ამით მოაგვარებ პრობლემას, გაექცევი მას, მაგრამ მერის ნათქვამი გავიხსენოთ ! ვერც ერთ პრობლემას ვერ მოვაგვარებთ გაქცევით, პირისპირ უნდა შევეჩეხოთ მას და სტრატეგიული სვლებით მოვუღოთ ბოლო.

ამ ღამით ვერ ვიძინებ. ძილი არ მეკარება, ფიქრები მღრღნიან. ვაჩე, რეზი. რეზი, ვაჩე. ვაჩე, რეზი, ბარმენი, მე, რენა და ის...

ის... როგორ მძაგს მე ის, როგორ მენატრება მე ის, როგორ მტკივა მის მიერ წარმოქმნილი იმედგაცრუება ჩემში... რას მერჩოდა ? რა დავუშავე ? მე ჰომ მიყვარდა...

...

დილით ვდგები და რამდენიმე ნივთი გადაადგილებული მხვდება. ჩემი უზარმაზარი სათამაშო დათუნია, რომელიც მუდამ საწოლის გვერდით მქონდა დადებული ახლა ადგილს მისაღებში დივანზე პოულობს. ჩემი წიგნების თაროდან რამდენიმე წიგნი გაქრა, ხოლო ყავა, რომელსაც დილაობით შევექცევი და რომლის ადგილიც ყველაზე მაღლა კარადაშია, ახლა გახსნილი დევს მაგიდაზე და აფრქვევს მის მძაფრ, მომაჯადოებელ სურნელს. ვგიჟდები ყავაზე !

ამ ყველაფერს გულმოდგინედ ვაკვირდები და ძალიან მეშინია. მუხლები მიკანკალებს და სუნთქვა მიჭირს. აშკარად არ ვარ მარტო და საკეტის გამოცვლაც ასევე აშკარად არ შველის ჩემ სიტუაციას. რა ვქნა ? პოლიციაში დავრეკო ? და რა ვთქვა ? გადაადგილებული ნივთები მხვდება და უცნაური ხმები მესმის-მეთქი ? დაიჯერებენ ამ ნაბოდვარს ? დაიჯერებენ ამ ნაბოდვარს ის ადამიანები, რომელთაც უკანალის აწევა და დანაშაულის ადგილას მისვლა ეზარებათ ? არ ასრულებენ სამსახურეობრივ მოვალეობას და სურთ რაც შეიძლება უქმად გაატარონ დრო ?

ამ ფიქრებში ვარ გართული, რომ საშხაპედან ხმაური მესმის. აშკარად მოშვებული წყლისაა, მაგრამ მე ზუსტად მახსოვს, რომ გუშინ ღამით შხაპი არ მიმიღია, აბაზანაში ჩავწექი. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ...

გული სწრაფად მიცემს, მაგრამ ძალიან სწრაფი ნაბიჯებით შევდივარ აბაზანაში, რომ შევუსწრო ვინმეს თუ არის იქ. ტყვიასავით მივქრივარ და გულამოვარდნილი ვჩნდები აბაზანაში.

არავინ ! სრულიად არავინ ! მე კი თითქოს მას ველოდი....

მინაზე სხეულის დაცემის წრკიალა ხმა მესმის მისაღები ოთახიდან, ამჯერად იქეთკენ მივრბივარ და ჟურნილის მაგიდაზე... ბეჭედი. ვერცხლის ბეჭედი, რომელსაც უსასრულობის ნიშანი აქვს გამოსახული.

სული მეხუთება, ვიხრჩობი.... რენას და მე.... ორივეს გვქონდა ასეთი. ჩემი აქვეა, ამ სახლში... რენასი კი. ის გვამზე იყო, როცა ვასაფლავებდი ! არავინ, საერთოდ არავინ იცის რენას შესახებ გარდა თავშესაფრის ხალხისა. 15 წლისა იქედან წამოვედი, მას შემდეგ გავიდა 5 წელი. არავის ვემახსოვრებით არც მე და არც ჩემი რენა, იმიტომ რომ მსგავსი სიკვდილიანობა ჩვენს თავშესაფარში ძალიან ხშირი იყო. გართობის მიზნით მოწამლული ბავშვები, ცემის შედეგად სიკვდილი, უხარისხო საკვები და არარსებული მედიკამენტები, რომლებშიც ჩვენი თავშესაფარი თითქოსდა ძალიან ბევრ ფულს ხარჯავდა.

გულისრევის შეგრძნება მეუფლება და ბეჭედს გულში ვიკრავ. არაადამიანურად ვღმუი და საშველად ვითხოვ. ვის ვთხოვ შველას ? რეზის, ვაჩეს, თუ მას ? მას ვინც ჩემზე იძალადა ? მას ვინც ცხოვრება ფაქტობრივად დამინგრია ? აბსურდია ყველაფერი. სწრაფი ნაბიჯებით მივდივარ და ბეჭედს საკუთართან ერთად ვინახავ. ცრემლებს ვიწმენდ და თავს ვარწმუნებ, რომ არ უნდა ვიტირო. ტირილი არაფრის მომცემია ამ შემთხვევაში. თავდაჯერებას უნდა მოვუხმო და თამამად წავიდე მის შესახვედრად.

...

სახლიდან გამოდივარ და უნივერსიტეტისკენ ვიღებ გეზს. აჩოჩქოლებული სტუდენტები მხვდებიან დაფასთან, სადაც გაკრულია ხოლმე ახალი ამბები. მეც ვინტერესდები და გაკრულ პლაკატს ვუყურებ. რაღაც წვეულებაა, რომელიც მე არ მაინტერესებს და რომელიც მე ზედმეტ დროს დამახარჯინებს. მაგრამ უეცრად წვრილ წარწერას ვამჩნევ.

„პროექტის ორგანიზატორი: ელენე ბოლქვაძე.“ რეზის ელენეა. რა უცხოდ ჟღერს - რეზის ელენე.

უეცრად მხარზე ხელს ვგრძნობ და ვბრუნდები თუ არა ვაჩეს ვეჩეხები.

- აპირებ წასვლას ? - მეკითხება უდარდელი ხმით.

- არ ვიცი.

- წავიდეთ, ცოტათი მაინც გავაფერადოთ ყოველდღიური ნაცრისფერი ყოფა. - მეუბნება ვაჩე და იკრიჭება. ვგონებ, მართალია. ფერები უნდა შევმატო ცხოვრებას.

- კარგი. - თავს ვუქნევ და ვუღიმი.

- ძალიან გიხდება. - მეუბნება ვაჩე და მხარზე ხელს მხვევს. მე თავს უხერხულად ვგრძნობ, ამიტომ ვცდილობ მისი მარწუხებიდან თავი დავაღწიო. საკმაოდ კარგად გამომდის.

- გმადლობ. - ვამბობ და შევდივარ ლექციაზე. ყველაფერი არაბუნებრივად მშვიდად მიდის. სახლშიც ასევე მშვიდად ვბრუნდები, არაფერი უცნაური არ ხდება არც აქ. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც დავტოვე. ამან უფრო დამძაბა, თითქოს ქარიშხლის წინ დაისადგურა დუმილმა და სიჩუმემ, რომელმაც უნდა მამცნოს ამ ქარიშხლის მოახლოება.

წვეულება გაიმართება ამ საღამოს. მე კი არ ვიცი, რა ჩავიცვა. ნებისმიერი ქალის პრობლემაა „რა ჩავიცვა?“ თუნდაც ენ-რაოდენობით ტანსაცმელი ჰქონდეს. ძალიან დიდხანს ვიქექები კარადაში და ვპოულობ ლურჯი ფერის საკმაოდ კარგი შესახედაობის კაბას. მუხლებამდე ვერ მწვდება, ტანზე მომდგარია და მოკლე მკლავიანი. მკლავები ქვემოთ ეშვებიან და მხრებს აშიშვლებენ. არც კი მახსოვს როდის ვიყიდე, ალბათ ჩემი ქონების ადრინდელ პატრონს ეკუთვნოდა. თუმცა ამას უკვე აზრი აღარ აქვს. ვირგებ და თითქოს ზუსტად ჩემი სხეულისთვის ყოფილიყოს შექმნილი. ერთი ორჯერ დავტრიალდი სარკესთან და საკუთარი თავი მომეწონა. თმები ჩამოვიშალე და მსუბუქი მაკიაჟიც მოვაყოლე. ჩავიცვი შავი ფერის დაბალძირიანი ფეხსაცმელი და შავი ფერის პორტმონე შევუხამე. მაჯაზე საათი და ვუალია, მე მზად ვარ. დროც მოახლოვდა. მშვენიერია !

...

უნივერსიტეტული წვეულების კვალობაზე ვგონებ ძალიან დიდია ალკოჰოლის რაოდენობა, რაც არაასიამოვნო განცდას მიქმნის. მაგრამ უნდა ვაღიარო არაჩვეულებრივადაა მოწყობილი დარბაზი, სადაც ტარდება წვეულება. ფანჯრები სრულიად არ ატარებენ გარესამყაროს მოდუნებულ განწყობას, უზარმაზარი ბურთი ჭერზეა ჩამოკიდებული და ათასფრად ანათებს. არ მომწონს, რადგან თვალს მჭრის მკაფიო სინათლე. აი ტკბილეულობა ნამდვილად უნდა შევაქო. არაჩვეულებრივია ! განსაკუთრებით შოკოლადის ნამცხვრები, რომელშიც აშკარად გამიზნულადაა გარეული ალკოჰოლი. ვჭამ ტკბილეულს და ვთვრები. ვაყოლებ ღვინოს და ვთვრები. ჯანდაბა, ვინ ხარ შენ და რა უქენი ჩემ თავს ? არ ვიცი, მაგრამ აშკარად მომწონხარ.

ელენეს და რეზის ვამჩნევ. პუფზე მოკალათებულ რეზის, რომელსაც ელენე სექსუალურად უზის კალთაში და ეფერება. მე ნერვები მეშლება და რაც შემიძლია მეტ ნამცხვარს ვიღებ თეფშზე. ვცდილობ არ შევიმჩნიო, მაგრამ თვალები მაინც მისკენ გამირბის და ვიცი, ზუსტად იცი, რომ ისიც მამაჩნევს და, და... და რა ?

უეცრად ვაჩეს ვხედავ, რომელსაც პირდაპირ ჩემკენ აქვს აღებული გეზი, მე კი ნამცხვრით მაქვს გამოტენილი პირი და ჭარხალი მიმიქარავს ისეთი ფერი მადევს სახეზე. თუმცა გამიმართლა, აქ საკმაოდ ბნელა და ამ ნათურებმა გადამარჩინეს. ზოგი ჭირი მარგებელიაო. კარგად უნდა გადავიკითხო ძველი ანდაზები.

- ჰეი, მოხვედი...

- ჰო.. - ძლივს ვასწრებ ლუკმის გადაყლაპვას, რომ ვუპასუხო.

- საოცრად გამოიყურები. - ამბობს ვაჩე და მის სახეზე გულწრფელ აღტაცებას ვხედავ.

- გმადლობ. - ვეუბნები მე და ვწითლდები.

- როგორ მოგწონს ? - მანიშნებს დარბაზზე.

- მშვენიერია.

- რა სიტყვაძუნწი ხარ რებეკა. - მეუბნება და თმას ყურს უკან მიწევს.

- მახასიათებს. - მკთალად ვიღიმი მე.

- ჰოო ? მაშინ სულ არ გეტყობოდა, კარგად მახსოვს სიგარეტი რომ ამაცალე სხიერელო. - გაეცინა ვაჩეს.

- ასე იყო საჭირო მაშინ. - ვიბღვირები მე და ღვინის ბოკალს ვატან ხელს.

- ასეთი ტემპით თუ გააგრძელებ, ისევ ჩემი წასაყვანი იქნები სახლში.

- და მე ეჭვიც არ მეპარება, რომ შენ სახლში წამიყვან ! - ვთქვი მე და ღვინო მოვსვი.

- დარწმუნებული ხარ ? - მეკითხება ვაჩე, წელზე ხელს მიცურებს და სხეულზე მიკრავს. ბოკალი ხელიდან მივარდება, მაგრამ ვაჩე ოსტატურად იჭერს მას მეორე ხელით ისე, რომ წვეთი ღვინოც არ დაიღვარა. მსხვილ ნერწყვს ვაგორებ ყელში და ჟრუანტელი მივლის. - ვიცეკვოთ ? - მეკითხება ვაჩე და წელზე მოხვეულ ხელს უფრო მეტად მიჭერს. უხმოდ ვუქნევ თავს და საცეკვაოდ გავდივარ. კვლავ რეზისკენ მეპარება მზერა, ის კი ვნებიანად ჰკოცნის ელენეს, მაგრამ მისი მზერა, მისი თვალები, მისი კონიაკისფერები მაინც ჩემკენაა მომართული. მთელი სხულით ვიძაბები და ვაჩე ამას ატყობს.

- მოდუნდი, მოდუნდი აქ არავინ არაფერს დაგიშავებს. - მეუბნება და ზურგზე მეფერება. თავს მხარზე ვადებ და მართლაც ვდუნდები. - აი ასე პატარა, კარგი გოგო ხარ. - ამბობს და თავზე მკოცნის. ძალიან ნელა ვირხევით მუსიკის რიტმში და მე თითქოს ვიკარგები. თითქოს კვლავ ბარმენთან ერთად ვზივარ და ვსაუბრობ, არც რეზი არსებობს, არც ვაჩე, მხოლოდ მე, ბარმენი და „წვიმის ვალსი“.

მოულოდნელად ვაჩე მცილდება, მე კი კვლავ გაბრუებული საკუთარი ილუზიით ვდგავარ და ვირხევი რიტმულად, მელოდიურად, მთელი არსებით. ზურგიდან ვიღაც მეკრობა, ძალიან ნაცნობი, ძალიან ჩემეული, ძალიან ნოსტალგიური... კისერში თავს მირგავს და მეც ჩემდა უნებურად თავს უკან ვწევ, რათა გავუთავისუფლო გზა. ნაცნობი ტუჩების შეხება კისერში დენს მირტყამს, ნაცნობი ხელები წელზე ტანში მტეხს, ნაცნობი სურნელი ცხვირში მიღიტინებს და ნაცნობი ხმა ძალიან ხმადაბლა მეჩურჩულება...

- რენა... - მომენტალურად ვფხიზლდები და ვბრუნდები ამ ადამიანისკენ. ველოდები, რომ დავინახავ მის სახეს, დარწმუნებული ვარ, რომ ისაა, მაგრამ... მაგრამ არავინაა, თითქოს აორთქლდა, რამდენიმე წამის წინ არსებობდა, ახლა კი აორთქლდა ! ჯანდაბა, ჩემზე ძალიან მძაფრად მოქმედებს ალკოჰოლი !

გარეთ გავდივარ და სუფთა ჰაერს ხარბად ვუშვებ ფილტვებში, შედეგად კი ახურებული სხეული სწრაფად იბრუნებს ჩვეულ ტემპერატურას და მეც ვმშვიდდები. კედელს ვებჯინები და ცაში ვიყურები.

- რებე ! - მესმის რეზის გაბრაზებული ხმა. თავს მისკენ ვაბრუნებ და მის ხელებს შორის ვექცევი. ახლა რომც მომინდს მისგან თავს ვერაფრის დიდებით ვერ დავაღწევ.

- გისმენ. - აუღელვებლად ვპასუხობ.

- არა, ეს მე გისმენ შენ. - ღრიალებს რეზი, მე კი ვკრთები.

- რას გულისხმობ ?

- თავს ნუ იდებილებ, რა გინდოდა იმ *ლესთან ? - მუშტს ურტყამს ჩემ გვერდით კედელს.

- უკაცრავად ?

- რა უკაცრავად გოგო შენ სულ გამოშტერდი ? - ფეთქდება რეზი.

- მომისმინე ბიჭი, მე შენთან არაფერი მაკავშირებს ! წადი ელენიკოსთან ენატრები ალბათ ძალიან. - შევბღვირე მე.

- ახლა შენ მომისმინე. - ამბობს და ლოყებზე ხელს ზუსტად ისე მიჭერს, როგორც მაშინ, ტუჩები, რომ გამომებურცოს. - მე ვიქნები ვისთანაც მინდა და როგორც მინდა, შენ კი იმ ს*რს არ გაეკარები, გასაგებია ? - მშვიდი და ბოხი ხმით ამბობს ის.

- ეს ყველანაირ ზღვარს სცდება ! ვინ მიგდიხარ, რომ შენ მითითებებს ვასრულებდე ?! ეს ჩემი ცხოვრებაა და მე გადავწყვეტ ვისთან მინდა და ვისთან არა, აი შენთან კი ნამდვილად არ მინდა, მოღალატე იდიოტი ! საკუთარი ადგილი იცოდე ჩანადირო, ყველაფერი ისე არაა, როგორც შენ გინდა ! - ავღრიალდი მე. ვენები მაყრიდა, ძალიან გავბრაზდი, ძალიან !

- ინანებ მაგ სიტყვებს ! - თქვა რეზიმ და ტუჩებზე დამაცხრა, მისი ხელები დაცურავდნენ ყველგან სადაც შეიძლებოდა და სადაც არ შეიძლებოდა. არანაირი თხოვნა, შეტევა, კბენა არ მოქმედებდა მასზე, ის ჯიუტად აგრძელებდა ჩემ სხეულთან თამაშს მე კი იმედები მეწურებოდა. მოვდუნდი, ძალა გამომელია, სუნთქვა შემეკრა... ვითიშებოდი.

ყველაფერი ბურუსში ჩაიძირა, ნისლმა შთანთქა რეზი და მისი ქმედებები... ნისლს შორის კი გამოჩნდა ვაჩე.

მესმოდა... მესმოდა ღრიალის ხმა, მესმოდა მტვრევის ხმა, მესმოდა დარტყმის ხმა... შემდეგ კი სახეზე ვიგრძენი სითხე. ცივი, სასიამოვნო სითხე... თვალები ძლივსძლივობით გავახილე და ვაჩე დავლანდე.

- რებე, რებე როგორ ხარ ? - შეწუხებული თვალებით მიმზერდა იგი. წარბი გასტეხვოდა და სისხლი სდიოდა. ხელი მისკენ წავიღე, მან კი გამაჩერა. თავი გააქნია და ხელში ამიყვანა. - ცუდი იდეა იყო წამოსვლა, მესმის. სახლში წაგიყვან. - მეუბნებოდა და ტანსაცმელს მისწორებდა. ალბათ საშინლად გამოვიყურებოდი, მაგრამ ამას უკვე მნიშვნელობა აღარ აქვს....

...

სახლში ვარ, აბაზანაში ვწევარ და ჭერს მივშტერებივარ. წყალი ყინულივით ცივი გახდა, მე კი ამოსვლისთვის ძალა აღარ მყოფნის. მერამდენე საათია უკვე ? არ ვიცი... კანი დაიჭმუჭნა, თვალები ტირილისგან დასივდა, ტვინი რეზიზე ფიქრისგან აფეთქდა.

ვდგები და ხალათსაც არ ვიგდებ სხეულზე ისე გავდივარ საძინებელში, სრულიად შიშველი ვდგავარ სარკესთან და ვუმზერ... მზერით ვბურღავ მთელ სხეულს, თვალებით ვჭამ თითოეულ მოლეკულას და ვცდილობ ფერფლად ვაქციო ხელშეუხებლად.

ნაბიჯების ხმა მესმის, მაგრამ ადგილიდან არ ვიძვრი. ნაცნობი აურა მოდის, მაგრამ ადგილიდან არ ვიძვრი. მოდის, მიახლოვდება. მკლავზე მეფერება ხელის გულით და თმებს უკან მიწევს. თვალები მელულება, ის კი ხერხემლის გასწვრივ აცურებს საჩვენებელ თითს და მე უნებურად მკერდს წინ ვწევ. მისი ჩუმი ოხვრა მესმის, რომელიც დუმილის სახით იღვრება რეალობაში. მუცელზე მაჭდობს ორივე ხელს, თავისკენ მიზიდავს, კისერში მკბენს და მე კვნესას ვეღარ ვიკავებ. სახეზე ვეხები და ვრწმუნდები, რომ მატერიალურია. ყურს უკან კოცნას ვგრძნობ და უნებურად თვალებს ვახელ.

ისაა ! ის ! ალექსანდრე !

აკო ! აკო...

 

კატეგორია: რომანი | დაამატა: Yume
ნანახია: 884 | რამოტვირთვები: 0 | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar